ρόουντ τρίπ

αν κλέβαμε το βόλβο από την άλλη ακρη του δρόμου θα έφευγες μαζί μου μέχρι το τέλος του κόσμου; μέχρι το ελσίνκι έστω;

Eγώ πάντως είμαι 5' απο την βίκτωρος ουγκό. Φεύγουμε όποτε θες.




[φωτο: robert frank απο το βιβλίο americans]

βρώμικα χέρια μέρος 2ο

surgeon - whose bad hands are these? part II - DTR 009

a1 - bad hands

a2 - monolake remix

b1 - bad hands break part 2

b2 - roly vex'd remix

out 02.04.07

Πολλά καλά remix τους τελευταίους μήνες. Μετά τους autechre, είναι η σειρά ενος άλλου αγαπημένου ονόματος να αναλάβει remix duties σε κομμάτι του surgeon. Περιμένω το αποτέλεσμα. [Βασικά ακόμα περιμένω το πρώτο μέρος που έχει χάσει μάλλον το δρόμο του απο την άλλη άκρη της ευρώπης. Αχ αυτές οι on-line αγορές...]

mary anne

αν έχετε αυπνίες απόψε, η mary anne hobbs έχει φροντίσει για εσας....

yes yes y'all coming up this week on the show..

highlights from the BLOC WEEKENDER in Hemsby..

outstanding sets from RHYTHM & SOUND.. a rare treat as they hardly ever allow recordings of their live sets.. and also the incendiary VIRUS SYNDICATE... having such a wild time that MRK1 fractured his arse in the process (ssSerious)... and AUX 88

word from Ceephax Acid, Tim Exile & Alex Smoke..

new dubs from Toasty Boy and all kindz more amazing murky riddimz from.. SNO, Oris Jay, Surgeon, El P, Dhruva & Sharmaji and more... x

Thursday - 2am-4am - BBC Radio1.. and online all week

www.bbc.co.uk/radio1/maryannehobbs
www.myspace.com/maryannehobbs

μπλοκ σουκου

Αυτό το σαββατοκύριακο ήταν κάπως διαφορετικό απ'οτι συνήθως. Ξεκίνησε την Παρασκευή νωρίς το πρωί και τελείωσε Δευτέρα αργά το βράδι, σχέδον χαράματα Τρίτης. Εκτός απο αυτό, ήταν διαφορετικό και για άλλους λόγους, ο κυριότερος απο τους οποίους ήταν το φεστιβάλ στο οποίο είχαμε προγραμματίσει εδώ και καιρό να πάμε. Το ταξίδι ήταν εξαντλητικό, οχι τόσο στο αεροπλάνο όπου δεν κατάλαβα μια γιατί κοιμόμουν, όσο η διαδρομή με το λεωφορείο - απο το Kings X μέχρι τη μέση του πουθενά κάπου στο Norfolk - που φαινόταν ατελείωτη. Φτάσαμε αργά το απόγευμα. Μέτρησα τις ώρες απο τη στιγμη που γύρναγα το κλειδί στην πόρτα μου. Δεκαπέντε. Πηγαίνοντας στο δωμάτιο που είχαμε κλείσει - θα το μοιραζόμασταν με ενα άσχετο ζευγάρι- μας σταματάει ενας τύπος με λούκ νεο-crusty και ρωτάει αν θέλουμε τίποτα. Γιατί όχι. Sorted. Στο τραπέζι έχουν αφήσει το πρόγραμμα του τριημέρου. Το σκανάρω με το μυαλό μου. Ένας φίλος παίζει νωρίς, έχω μια ώρα για να τον προλάβω. Το μέρος που γίνεται το φεστιβάλ είναι ενα παραθαλάσσιο χόλιντεϊ ρισόρτ της δεκαετίας του '60, οι μέρες ακμής του οποίου έχουν παρέλθει αναμφίβολα εδώ και καιρό. Οι τρείς σκηνές είναι σε κλειστό χόρο. Λογικό, αφού ο καιρός είναι σκατά. Μέσα, υπάρχουν παντού φλιπεράκια, penny machines και κάθε είδους τελειωμένο ηλεκτρονικό παιχνίδι. Φαντάζομαι οτι θα αποτελεί ιδανικό προορισμό για υπέρβαρα ζευγάρια που έχουν χάσει χρόνια το ενδιαφέρον μεταξύ τους και για τα έξισου υπέρβαρα παιδιά τους που το μοναδικό τους ενδιαφέρον είναι οι τηγανιτές πατάτες και τα shot'em up. Άντε και τα παγωτά πύραυλοι. Στη μικρή σκηνή ο matt chester παίζει ένα πολύ ωραίο σετ μπροστά σε ελάχιστο κόσμο. Αργότερα, πηγαίνω να δώ τον I-F, το μεγάλο όνομα της σκηνής της Χάγης. Παίζει ενα σούπερ electro set. Με τους aux 88 δεν ενθουσιάζομαι, τους έχω ξαναδεί και μου φαίνεται το ίδιο. Περνάω το υπόλοιπο της Παρασκευής μιλώντας με γνωστούς και φίλους. Πίνω αμέτρητες μπύρες. Τα καλά παιδιά του hedonizm απο το brighton έχουν στήσει ενα πάγκο με δίσκους. Πολλούς δίσκους. Δεν αντιστέκομαι στον πειρασμό. Ένας τύπος έρχεται προς το μέρος μου, με ρωτάει τι κάνω εδώ, φακ, είναι ο romulo, φοβερός τύπος, είχε έρθει για ενα πάρτι το Δεκέμβρη στο bios (με έλαχιστο κόσμο φυσικά). Ανάμεσα στα ηλεκτρονικά, έχω μια συζήτηση με τον surgeon και τον rob hall για τη φάση στην Αθήνα. O rob έχει παίξει αρκετές φορές εδώ και του λέει για τα free πάρτι. O tony δεν έχει παίξει ποτέ στην Ελλάδα, αλλά ίσως αυτό αλλάξει σύντομα. Δεν παίρνω και όρκο όμως. Κατά τις 5 ξεραίνομαι στον καναπέ, αφού βάλω ξυπνητήρι για τις 8.30 για να δω εναν άλλο φίλο να παίζει. Ξυπνάω το μεσημέρι.

Το Σάββατο είναι το κυρίως μενού. Αρχή νωρίς το απόγευμα με rhythm & sound. Η σκηνή είναι γεμάτη. Οι δυο αυτοί γερμανοί έχουν δώσει άλλο νόημα στην έννοια 'μπάσο' όσον αφορά την ηλεκτρονική μουσική. Πρέπει να το δεις για να το καταλάβεις. Πολλοί ίσως να θέλουν να δούν τον mark και τον moritz να ξανακάνουν τέκνο όπως παλιά. Δεν νομίζω. Άλλωστε γουστάρω πολύ αυτό που κάνουν. Ο tikiman τα δίνει όλα στο μικρόφωνο. Είναι ακόμα η αρχή της βραδιάς. Ακολουθεί ο jacen solo, το τρομερό παιδί της Ai, με το χαρακτηριστικό deep electro στυλ του. Την υπόλοιπη βραδιά τρέχω απο stage σε stage για να προλάβω να δω όλα αυτά που θέλω: andrea parker, marco passarani, ed chamberlain (η καινούρια μου ανακάλυψη και ο άνθρωπος πίσω απο το Bloc), bola, luke slater σε old school set. Ακολουθούν τα ονόματα της βραδιάς (με αυτή τη σειρά): autechre, universal indicator, surgeon, robert hood. Είναι η τρίτη φορά που βλέπω τους Ae τα τελευταία δυο χρόνια. Και τις τρείς φορές το live τους ήταν στο ύφος του τελευταίου τους άλμπουμ untilted: έμφαση στο drum programming (χρησιμοποιούν το machinedrum), σχεδόν καθόλου μελοδίες. Παίζουν όπως πάντα σε απόλυτο σκοτάδι. Έχει μαζευτεί πολύς κόσμος. Πηγαίνω προς το μπάρ πίσω. Ξαφνικά ακούγεται ενα bassline που το νοιώθω στο στομάχι, 30 μέτρα απο τα ηχεία. Τρέχω μπροστά. Το σετ τελειώνει με ενα παραλήρημα απο beats. Στην άλλη σκηνή, προλαβαίνω τα τελευταία 20 λέπτα απο το σετ του universal indicator, του mike dred δήλαδή, κολλητού του aphex twin. Σε απλά μαθηματικά, mike dred=tb 303=acid. Το πάρτι έχει ανάψει για τα καλά. Ακολουθεί ο surgeon. Αρχίζει με το atmosphere των joy division. Παίζει ίσως το καλύτερο σετ της βραδιάς. Ξαναβάζει joy division, το dead souls αυτή τη φορά σε δικό του edit που τα σπάει όλα. 'Ερχεται η σειρά του robert hood. Ακολουθεί την κλασική συνταγή: δίλεπτη spaced out εισαγωγή και μετά ανελέητο κοπάνημα στα 140+ bpm. Τα σπάω και εγώ. Βάζει το metronome και δεν θέλω τίποτα άλλο για αυτό το βράδι. Ο advent που συνεχίζει πάιζει ακόμα πιο σκληρά, εγω δεν έχω άλλες δυνάμεις, κάθομαι στο μπαρ για μια τελευταία μπύρα πριν καταρρεύσω κανονικά στο δωμάτιο.

Την Κυριακή έχει ωραία μέρα, θερμοκρασία γύρω στους 10 δηλαδή και μια υποψία ήλιου. Λέω να το πάρω χαλαρά. Βρίσκω τους άλλους και καθόμαστε έξω πίνοντας μπύρες. Δεν έχει πολλά πράματα να τσεκάρω σήμερα, αλλώστε η βραδιά τελειώνει νωρίς. Περνάω μια απο τις σκηνές. Πετυχαίνω τον loefah με τον mc του. Perfect timing, ακριβώς αυτό που ήθελα να δω. Χαλαροί dubstep ρύθμοι, πιο dub παρά step, κάτι σαν αγγλική απάντηση στους r&s. Είναι το τελευταίο όνομα που βλέπω. Το τραίνο φεύγει στις 7.20. Η επιστροφή κυλάει γρήγορα, δανείζομαι ενα ipod, ακούω monolake και aphex twin (το saw2), θα πάρω και εγώ ενα σύντομα.

Αργότερα, βρίσκω τον james, πηγαινουμε σε μια πολύ ωραία μικρή pub, συνεχίζουμε στο μικροσκοπικό, overpriced διαμέρισμα του στη brick lane, βάζουμε δίσκους και πίνουμε μπύρες μέχρι τελικής πτώσεως, κάπου κατα τις 5. Θα έχω ολη την επόμενη μέρα να κάνω πράγματα στο λονδίνο, να δω παλιές αγάπες, να περπατήσω στη southbank και να ξαπλώσω στο γρασίδι πίνοντας καφε σε χάρτινο ποτηράκι έξω απο την tate. Στο αεροπλάνο της επιστροφής διαβάζω ενα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για τον ολοένα μεταβαλλόμενο ορίζοντα του λονδίνου- λέει για τους καινούριους ουρανοξύστες που πρόκειται να χτίσουν εκεί. Διαβάζω και ενα άρθρο για ενα κίνημα που σαρώνει τις νοτιοδυτικές πολιτείες των ΗΠΑ και συνιστά αποχή απο το σεξ μέχρι τον γάμο. Η πλειοψηφία των κοριτσιών σπάει τον όρκο πριν το γάμο, λέει. Χαζεύω την τελευταία ταινία του james bond. Είναι τόσο κούλ που καταντά γελοίο. Η θέση δίπλα μου ήταν άδεια και στο πήγαινε και στο έλα. Ήταν κρατημένη. Κρίμα που δεν μπόρεσες να έρθεις. Μια άλλη φορά. Αλλά ξεφεύγω απο το θέμα μου που είναι πώς πέρασα αυτό το σαββατοκύριακο. Ήταν διαφορετικά, με κάπως περισσότερη μουσική και κάπως λίγότερο ύπνο απ'οτι συνήθως.

[Φωτογραφίες ακολουθούν σύντομα.Please bear with me. Μερικά video's παίζουν εδώ: http://www.uncollected.co.uk/forum/viewtopic.php?t=1870 ]

λούζερ

Ήξερα αυτόν τον ινδό τύπο που έκανε κόμιξ - graphic novels όπως με διόρθωσε αμέσως όταν τον ρώτησα "ουάου, κάνεις κόμιξ;". Είμασταν συγκάτοικοι για ενα χρόνο, αυτός σχεδίαζε, μαγείρευε κάρρυ και κυνηγούσε γυναίκες και εγώ έτρεχα απο δισκάδικο σε δισκάδικο, πήγαινα σε άφτερ πάρτι και κυνηγούσα γυναίκες. Έτσι έμαθα απο αυτόν για τον daniel clowes και για το eightball, τα δανειζόμουν τα βράδια και τα διάβαζα, διάβασα οτι είχε και μετά πήγα στη βιβλιοθήκη και πήρα το ghost world. Οι ήρωες του clowes είναι κάπως παράξενοι, σαν κάτι να μην πηγαίνει καλά, ζουν στο περιθώριο αν και ανάμεσα σε κανονικούς ανθρώπους, αισθάνονται πιο οικείοι με τη συλλογή γραμματοσήμων τους παρά με άλλους ανθρώπους, είναι τύποι που μάλλον θα τους έλεγες losers. Είναι σαν να βλέπω τον εαυτό μου δέκα χρόνια πρίν. Μεγάλωσα με τα βιβλία του Κόπλαντ, περιοδικά που επέμεναν πως ανήκω στην Generation X (και πως θα έπρεπε να ντύνομαι ανάλογα) και ταινίες σαν τo Clerks που μιλούσαν για βαρεμένους τύπους που δεν ήξεραν τι να κάνουν με τη ζωή τους. Slackers δηλαδή. Υποθέτω πως αν πίστευα σε ήρωες, ο daniel clowes θα ήταν ένας απο αυτούς. Ταφ λακ - ανήκω σε μια γενιά που ποτέ δεν πίστεψε σε ήρωες...

[ευχαριστώ τον chesire cat που μου θύμισε κάτι που είχα σχεδόν ξεχάσει. Θα πήγαινα να πάρω το ghost world αποψε απο το βιντεο κλαμπ, αλλα δεν είμαι γραμμενος σε κανένα.]

You think it's healthy to obsessively collect things? You can't relate to other people, so you fill your life with stuff... I'm just like all these other collector losers.

celluloid

Φαίνεται πως στους μπλόγκερς αρέσει να παίζουν μπάλα γιατί όλο πάσες αλλάζουν μεταξύ τους. Αυτή τη φορά η πάσα ήρθε απο τον m.hulot. Οι αγαπημένες μου ταινίες χωρίς πολλή σκέψη:

stranger than paradise, down by law, coffee & cigarettes jim jarmusch

paris texas, der himmel über berlin wim wenders

naked, secrets & lies mike leigh

la haine mathieu kassovitz

l'appartement gilles mimouni

festen thomas vinterberg

blade runner ridley scott

ran akira kurosawa
la double vie de veronique kieslowski

Η πάσα (πίσω απο την πλάτη) για τους: UnkNown, schottkey, Y, chesire cat, πολλες λεξεις κι όποιος προλάβει.

edit: την ώρα που έκανα ντους, συνειδητοποιόντας για πρώτη φορά οτι έχω βάλει την τιβι σε τέτοια θέση ώστε μπορώ να κάνω μπάνιο και να βλέπω μπάλα ταυτόχρονα, σκέφτηκα και το trainspotting. Και κάτι απο david lynch σίγουρα. Το 'άνθρωπος ελέφαντας' ίσως, για την τελευταία σκηνή, με τον τζον μέρικ στο κρεβάτι με την υπόκρουση του adagio for strings του Barber.

φλέρτ

Μετά το τρίτο ποτό όλα είναι πιο εύκολα. Το επόμενο πρωί δεν θυμάσαι καν το όνομα της. Best thing ever. Μετά το χυμό πορτοκάλι και τον espresso.

[photo: Larry Clark, Tulsa]

λινκ 1.0

Extra deep, με διπλή δόση reverb και delay για να γουστάρετε. Εγώ γουστάρω. Τρελά. Έρχεται και δεύτερη μερίδα για όσους δεν χορτάσουν.

http://sound.modelfruit.com/sets/convextion-cbs-the_ok_coolexx-28.02.07.mp3

[Ράιτ κλικ σέιβ ας. Για πιο κούλ παιδιά, κοντρόλ κλίκ]

split

Ψάχνοντας τα ράφια του πολύ καλού Dense πρίν κάτι μέρες βρήκα ενα δίσκο των V/Vm και Third Ear Foundation. Η πρώτη κυκλοφορία της σειράς split (κάθε δίσκος είναι μοιράσμενος σε δυο καλλιτέχνες, γι'αυτό και το όνομα) της εκλεκτικής αγγλικής εταιρίας fat cat απευθύνεται σε αυτιά που είναι συνηθισμένα στον θόρυβο και στον πειραματικό ήχο γενικότερα. Η σειρά αυτή, απο το '98 που ξεκίνησε, έφερε πιο κοντά διαφορετικά ακούσματα και είδη (post-rock, electronica, hip hop, noise, improvisation και διάφορα άλλα) σε μια πιο leftfield εκδοχή της ήδη εναλλακτικής ετικέτας, δίνοντας παράλληλα ευκαιρίες σε νέους καλλιτέχνες (οι Τeam Doyobi έκαναν την πρώτη τους δισκογραφική εμφάνιση στη σειρά αυτή). Απο τότε μετράει 18 κυκλοφορίες. Πολλά απο τα βινύλια - με τα χαρακτηριστικά μίνιμαλ άσπρα έξωφυλλα με τις τρύπες, μια για κάθε κυκλοφορία - είναι πλέον εξαντλημένα και ανταλλάσουν χέρια για τρελές τιμές στο ebay. Υπάρχουν βέβαια και οι δυο συλλόγες της σειράς σε cd, που είναι πιο οικονομική λύση. Αν και όχι τόσο όσο το soulseek...

nerd

Έχει πλάκα μερικές φορές πώς ψάχνοντας για κάτι στο ίντερνετ βρίσκεις πράγματα άσχετα αλλά άκρως ενδιαφέροντα. Διαβάζοντας σε ενα φόρουμ ενα τόπικ για online δισκάδικα μη-ηλεκτρονικής μουσικής (does this make sense?) βρήκα ενα λίνκ για ενα μέρος με το περίεργο όνομα mimaroglu music sales. Στην αρχική σελίδα πληροφορήθηκα οτι το ολο project το τρέχει ενας και μόνο τύπος - απο τα λογιστικά εως την αποστολή των δεμάτων- γι'αυτό αν θέλω να παραγγείλω κάτι θα πρέπει να δείξω υπομονή. Τί τύχη να έχει ενα τέτοιο δισκάδικο σε ενα άκρως ανταγωνιστικό περιβάλλον; Κάτι άλλο πρέπει να παίζει. Διαβάζω παρακάτω: με μια γρήγορη ματιά, απο τους 2.558 καλλιτέχνες που μπορείς να βρείς εκεί αναγνωρίζω καμιά δεκαριά (έχει coti k.). Δεν ξέρω τίποτα...Πηγαίνω στα faqs. Ο τύπος λέγεται keith fullerton whitman. Κάτι μου λέει το όνομα. Φυσικά. Γράφει στο Wire, τη βίβλο των ατόμων που τη βρίσκουν πιο πολύ με obscure συγκροτήματα πρώιμης ηλεκτρονικής μουσικής παρά με γυναίκες. Το βιογραφικό του λέει πως είναι 33. Scary. Χαίρομαι με τη σκέψη πως δεν έχω ακόμα καεί τόσο. Φεύγω απο τη σελίδα του αφού πρώτα την κάνω bookmark. Πού ξέρεις, μπορεί κάποτε κάτι να αγοράσω απο αυτόν.

mimaroglu music sales

keith fullerton whitman

σινκ ιτ

Φαίνεται πως φέτος θα κάνω γενέθλια μετα μουσικής καθώς ανακοινώθηκαν οι ημερομηνίες για το Synch. Το φεστιβάλ μετακομίζει απο το Λαύριο στο Γκάζι και θα γίνει τέλη Ιουλίου. Ελπίζω πάντως να μην φέρουν τίποτα καραγκιόζηδες τύπου audio bullys πάλι γιατί πολύ θα εκνευριστώ. Τριήμερα εισητήρια ως δώρα γενεθλίων γίνονται ευχαρίστως δεκτά.

myspace.com/synchfestival

on the road

Η χθεσινή Κυριακή ήταν απο αυτές που δεν έχεις όρεξη για πολλά και που απλά θες να αράξεις σπίτι μπροστά στο κουτί. Τι κάνεις όμως όταν η τιβί αντί για την αγαπημένη σου ταινία αποφασίζει οτι είναι καλύτερο για σενα να παρακολουθήσεις ομιλία πολιτικού; Τη βάζεις σε dvd (εννοείται πως έχεις την αγαπημένη σου ταινία σε dvd). Στο "Πέρα απο τον παράδεισο¨ οι πρωταγωνιστές φεύγουν για ενα road trip με προορισμό την Φλόριντα, όπου συμβαίνουν διάφορα. Πρώτα, έχουν περάσει μια απο το Κλήβελαντ. Στην ταινία η τύπισσα κρατάει ενα κασσετόφωνο (το '84 δεν είχαν iPod) που πάιζει το I put a spell on you. Προσπαθώ να φανταστώ πως να είναι άραγε αυτές οι μικρομεσαίες αμερικάνικες πόλεις. Στο βιβλίο που διαβάζω αυτόν τον καιρό, ο Μπίλλυ και η Λουτσία την κάνουν με ενα φτιαγμένο αμάξι για Καλιφόρνια. Το έχω ξαναδιαβάσει και ξέρω οτι δεν θα φτάσουν ποτέ. Είναι ωραίο να ταξιδεύεις απο τον καναπέ σου (δεν έχω καναπέ, μόνο πολυθρόνα). Μέχρι να κάνεις τα σχέδια σου δηλαδή και να μαζέψεις φράγκα. Αλλά αν το αργήσεις, κινδυνεύεις να έχεις μεγαλώσει πολύ για τέτοιου είδους πράγματα. Σκέφτομαι αν με παίρνει ακόμα λίγο...
ΥΓ Τελικά ο Willy μπήκε στο αεροπλάνο ή οχι;

screamin jay hawkins - I put a spell on you

[Την Πέμπτη 8/3 ξεκινάει στο Τριανόν το αφιέρωμα της Ταινιοθήκης στον John Ford και τον Wim Wenders. Τα γουέστερν δεν με ενθουσιάζουν, αλλά έχω δει όλες τις παλιές ταινίες του Βέντερς. Λέω να τις ξαναδώ.]

greatest cat

Είδα την Cat Power για πρώτη φορά ενα βροχερό βράδι πρίν κάτι χρόνια σε ενα μικρό υπόγειο κλάμπ κάπου στο Βέλγιο. Ανέβηκε μόνη της στη σκηνή. Ήταν πολύ ντροπαλή. Το μέρος - cactus club λεγόταν- είχε πολύ λίγο κόσμο. Κάποιοι άρχισαν να μιλάνε και να γελάνε δυνατά. Παράτησε την κιθάρα της στη μέση της συναυλίας και έφυγε. Σύμφωνα με την wikipedia το συνηθίζει. Με τον καιρό ανέπτυξα ενα είδος εμμονής με την τύπισσα, την είδα και άλλες φορές και πήρα οτι δίσκο της έβρισκα (μου λείπει το Myra Lee, κανείς;). Γράφει πολύ ωραία τραγούδια και έχει τρομερή φωνή. Είναι και ομορφούλα. Αγάπησε την.

cat power - maybe not

[Στην είσοδο του κλάμπ υπήρχε ενας αυτόματος πωλητής τσιγάρων με την επιγραφή New York City Lights και κάτι ζωγραφιστούς ουρανοξύστες. Μερικές φορές αναρωτιέσαι αν κάποιες συμπτώσεις είναι πέρα για πέρα τυχαίες. Η φίλη μου βρισκόταν τότε σε εκείνη την πόλη. Σκέφτηκα αν ήθελε να μου πεί κάτι με αυτόν τον τρόπο.]

όνειρα γλυκά

Είναι μερικά πράγματα, συνήθειες που έχεις αποκτήσει με τον καιρό ή απο παιδί που για κάποιους είναι εντελώς φυσιολογικές, ενώ άλλοι τρέμουν και μόνο στην σκέψη τους. Ίσως να μην μπορείς να κοιμηθείς με το φως ανοιχτό, αν η πόρτα δεν είναι κλειστή ή το παράθυρο .... Εγώ δεν μπορώ να κοιμηθώ με μουσική. Θέλω απόλυτη ησυχία. Δεν ξέρω γιατί. Έτσι... Υποθέτω η δύναμη της συνήθειας (ο Καμύ έλεγε -μέσω του Μερσώ- πως στο τέλος ο άνθρωπος όλα τα συνηθίζει). Σκέφτομαι πως η συνήθεια είναι σαν θάνατος που σε τυλίγει αργά αργά. Fuck that. Απόψε θα πάρω τον υπολογιστή στο κρεβάτι, θα βάλω το πιο τελειωμένο drone mix που εχω στο iTunes (έχω αρκετά), θα ξαπλώσω -με τα μάτια ανοιχτά και το φως σβηστό- κοιτώντας το ταβάνι μέχρι το σημείο εκείνο που τα μάτια βαραίνουν και ξέρεις πως αμα γυρίσεις πλευρό θα έχεις αποκοιμηθεί. Ίσως έτσι δω και πάλι το όνειρο που είδα χθές. Ελπίζω μόνο αυτή τη φορά να μην χαθεί μόλις χτυπήσει το γαμημένο ξυπνητήρι...

[φώτο: Bernard Plossu, Mexique 1981]

5+2

Surgeon Whose bad hands are these?
Substance & Vainqueur Reverberation
Various Split 3
Pellarin Tango EP
Stamp Release LAC

E.R.P. Vox Automaton*
E.R.P. Alsoran*

* τα δυο αυτα 12" κυκλοφορούν τον άλλο μήνα. E.R.P. είναι η electro εκδοχή του Convextion

βρώμικα χέρια

Το νέο 12" του Surgeon 'Whose bad hands are these?' μόλις κυκλοφόρησε. Techno για σκοτεινές αποθήκες με ενα μόνο στρόμπο, αλλά και ένα ultra heavy dubstep κομμάτι για να κάψετε τα γούφερ σας. Έχει και mix των Autechre που κάνουν άσκηση ύφους σε 4/4, πράγμα οχι συνηθισμένο δηλαδή (το μόνο άλλο παρόμοιο κομμάτι τους απ'οσο γνωρίζω είναι το remix του '8' σε αυτό το ep στη fatcat). Το part 1 του τίτλου υποδηλώνει πως παίζει και συνέχεια...Διπλό γιούπι!

whose bad hands are these?

και μιας και το έφερε η κουβέντα, κατεβάστε το καινούριο mix του surgeon 'for dog faces only'

norway vacation

toothpaste for dinner

save christiania

Η Christiania βρίσκεται στην πρωτεύουσα της Δανίας την Κοπενχάγη. Είναι μια τεράστια έκταση - πρώην στρατιωτική βάση- στη καρδιά της πόλης κοντά στο λιμάνι, την οποία κατέλαβαν κάτοικοι της πόλης στις αρχές τη δεκαετίας του '70. Είναι απο τα λίγα (το μοναδικό ίσως;) παραδείγματα αυτοδιαχείρησης αστικού χώρου, μια πόλη μέσα στην πόλη : οι κάτοικοι της freetown έχουν καθιερώσει μια ιδιότυπη μορφή διακυβέρνησης όπου ο καθένας έχει λόγο για τα ζητήματα που τον αφορούν. Η Christiania, η οποία είναι no go area για την αστυνομία, προσελκύει κάθε χρόνο χιλιάδες τουρίστες και είναι ίσως πιο γνωστή για την ελεύθερη διακίνηση ναρκωτικών: στην pusherstraat (όνομα και πράγμα!) υπάρχουν πάγκοι που μπορείς να αγοράσεις μαύρο κάθε πιθανής προέλευσης καθώς και μανιτάρια μαγικά και άλλα τέτοια καλούδια. Τα σκληρά ναρκωτικά απαγορεύονται δια ροπάλου. Είναι φυσικό οτι καμμία κυβέρνηση στον κόσμο ανεξάρητα πολιτικού προσανατολισμου δεν θα μπορούσε να αποδεχτεί μια τέτοια πρωτοβουλία και η φιλολογία για το κλείσιμο της περιοχής υπάρχει χρόνια τώρα. Την περασμένη εβδομάδα στην Κοπενχάγη σημειώθηκαν επεισόδια και συλλήψεις σε μια προσπάθεια της αστυνομίας να διώξει τους κατοίκους απο την Christiania καθώς εκκρεμεί ένταλμα έξωσης εις βάρος τους.

Δεν έχει ίσως σημασία αν έχετε επισκεφτεί ποτέ το μέρος αυτό, αλλά αν νομίζετε οτι ενα τέτοιο γνήσιο προϊόν της grassroots culture αξίζει να συνεχιστεί, διαβάστε το σχετικό άρθρο του bbc εδώ και ύστερα ψηφίστε το online δημοψήφισμα για να αφήσουν την περιοχή στην ησυχία της: http://christiania.skrivunder.dk.

Περισσότερα για την Christiania στο www.christiania.org

(Στο μέρος αυτό έχασα για λίγες ημέρες μια συναυλία των mazzy star μια φορά πρίν κάτι χρόνια. Σκέφτηκα να πω τον πόνο μου. Τι να έγινε η Hope Sandoval άραγε;)

edit: η ελπίδα έχει σάιτ τελικά! www.hopesandoval.com

(note to self: Αν έγραφες έκθεση θα είχες βγεί χαλαρά εκτός θέματος...)

food for thought

Το πρώτο μέρος του δοκιμίου του Robert Henke ( ή Monolake) για την ηλεκτρονική μουσική "live performance in the age of super computing" ανέβηκε στο site του. Διάβαστε το ακούγοντας το free track of the month. Ή εναλλακτικά το layering buddha. Προσοχή στoυς όρους χρήσης!

www.monolake.de

ΥΓ. Δεν έχω ιδέα απο web design, αλλά νομίζω οτι η σελίδα του ειναι καταπληκτική...