back to the USSR

a house on fire and massacres all over

[φωτο: annie leibovitz]

day in, day out

Πήγα με αρκετές προσδοκίες και ευτυχώς, σε αντίθεση με την ταινία για τον joe strummer και τους clash που με πήραν τα χασμουρητά, δεν απογοητεύτηκα. O sam riley εξαιρετικός στο ρόλο του καταθλιπτικού ian curtis, η ασπρόμαυρη φωτογραφία απέφυγε να γίνει μελό και το σάουντρακ δεν θα μπορούσε παρά να ήταν απο τα δυνατά στοιχεία της ταινίας η οποία έκλεισε ακριβώς με το κομμάτι που έπρεπε, το αγαπημένο του peter hook - όπως είπε μετά το τέλος της προβολής - και αυτό που επίσης ακούστηκε στη κηδεία του tony wilson. Δεν γνωρίζω πως ήταν στο πάρτι αργότερα στο soul, προτίμησα να πάω εκεί κοντά για μια μπύρα και μερικές παρτίδες σκάκι τις οποίες έχασα ακριβώς πάνω στην ώρα που δυο τζάνκια προσπαθούσαν να κλέψουν το ποδήλατο που είχα αφήσει απ'έξω. Το μπέρδεψαν με το δικό τους είπαν, ήταν ακρίβώς το ίδιο....
yeah right.

τράνζιτ

Σκοτώνοντας λίγη ώρα σήμερα στη δουλειά έπεσα πάνω σε αυτή την κομμένη σκηνή απο το high fidelity, την ταινία που μιλάει στη καρδιά κάθε γνήσιου vinyl junkie και άρα και στη δικιά μου. Ανάμεσα σε φύλλα excel, σελίδες word, τα νέα πως μια φίλη κέρδισε ενα καλλιτεχνικό βραβείο, σχέδια για μια επίσκεψη στο γνωστό μπλέ-κίτρινο πολυκατάστημα για προμήθεια περισσότερων φτηνών pseudo-designer επίπλων με ονόματα που έχουν κυκλάκια πάνω απο το Α και το Ο και επαναληπτικές αναγνώσεις του προγράμματος για τις Νύχτες Πρεμιέρας, ο Σεπτέμβρης φεύγει μάλλον αδιάφορος. Ετοιμάζομαι να υποδυθώ για μια ακόμα φορά το ρόλο του Μπόμπ του Μάστορα για να φτιάξω μερικά ακόμα κουτιά για τους δίσκους που βρίσκονται διάσπαρτοι απο εδώ και απο εκεί στο σαλόνι. Η οργάνωση είναι no.1 προτεραιότητα οποιουδήποτε ταυτίζεται με τον john cusack στην ταινία αυτή. Κατά αλφαβητική σειρά, χρονολογικά, αυτοβιογραφικά, ανάλογα με το χρώμα εξωφύλλου, δεν έχει καμία σημασία, αρκεί να μπορείς να βρείς αυτό που ψάχνεις με κλειστά τα μάτια με λιγότερες απο 3 προσπάθειες.
Απο την άλλη, όλα αυτά δεν αποτελούν παρά μια σιωπηλή παραδοχή πως δεν είμαι ακόμα έτοιμος για την Μεγάλη Επιστροφή την οποία τόσο καιρό σχεδιάζω στο μυαλό μου. Ασε που όσο περισσότερα κουτιά γεμάτα δίσκους, που είναι βαριά και ασήκωτα, τόσο πιο δύσκολη η μετακόμιση. Και καθώς κοιτούσα στο internet κάτι φωτογραφίες απο ένα πάρτι την προηγούμενη βδομάδα κάπου στο elephant & castle - έπαιζε ο αγαπημένος μου dj και ο legowelt επίσης και άλλοι πολλοί και ήταν ένα σωρό φίλοι - σκεφτόμουν πως θα έπρεπε να ήμουν και εγώ εκεί και οτι η ζωή μου όλα αυτά τα χρόνια ήταν όλο καταπληκτικά πάρτι και δίσκους και όλα αυτά τα πράγματα που πάνε μαζί με τα καταπληκτκά πάρτι και τους δίσκους. Και επίσης σκεφτόμουν οτι δεν μπορείς να τη βγάζεις με δυο-τρια ταξίδια το χρόνο για να δείς πέντε πράγματα, είναι οικονομικά ασύμφορο και αν γίνεται πράγματι να ζεις μόνο με μουσική και πάρτι όπως ο Νίκυ και η Σώτη (πώς ήταν το όνομά της αλήθεια;) στο ¨Σάββατο βράδι…”.
Ϊσως πάλι αν έκανα ενα τοπ 5 για όλες αυτές τις φορές που προσπαθείς να κάνεις απόλυτη ησυχία αργά τη νύχτα μπας και ακούσεις την εσωτερική σου φωνή να σου υπαγορεύει τη μια και μοναδική σωστή απόφαση που πρέπει να πάρεις να ήταν καλύτερα.
Μπορεί. Προς το παρόν ορίστε δυο εμπιθρι για εσας. Δεν μπορούσα να αποφασίσω ποιό απο τα δυο να βάλω, οπότε τα έβαλα και τα δυο.

static / transit

Übercoolische

Αυτό το Σάββατο ο richie hawtin και οι φίλοι του απο τη minus θα είναι στην Αθήνα. Βάζω κάτω τα συν και τα πλυν πρίν αποφασίσω τι θα κάνω.

should I stay?
Ο Ρίτσι είναι ένας βετεράνος της σκηνής, παλιά καραβάνα και χρόνια στο κουρμπέτι. Δεινόσαυρος με άλλα λόγια. Οτι συμβαίνει με τις ροκ συναυλίες ισχύει και εδώ: τα ίδια μεγάλα γνωστά ονόματα, τίποτα καινούριο ή έστω διαφορετικό, μηδέν ρίσκο. Βαριέμαι.
Δεν μου αρέσει καθόλου η minus. Ήχος εντελώς τυποποιημένος και flat, ελάχιστες αξιόλογες κυκλοφορίες, μερικά χιτάκια, πολύ hype, γενικά ο λόγος που η λέξη μίνιμαλ ισοδυναμεί πια με βρισιά. Mega yawn.
Στον troy pierce πιστώνεται ενα απο τα χειρότερα remix της χρονιάς - για να μην πώ ever: αυτό που έκανε στο clear των cybotron. If it's not broken, don't fix it.
Πόσο είπαμε οτι έχει η είσοδος/η μπύρα/ το ποτό;
Ακόμα και ο beckham έχει καλύτερο γούστο στο χτένισμα.
Τον gaiser δεν τον έχω ακούσει. Αν τον είχα, τότε αυτή η λίστα θα ήταν πιθανότατα πιο μακριά.
Απο τότε που μετακόμισε στο Βερολίνο και άλλαξε hairstyle, ο Ρίτσι έχει γίνει προβλέψιμος και μια-απο-τα-ίδια. Και σούπερσταρ βεβαίως.
Αλλά δεν μου αρέσουν οι σταρ.

or should I go?
2 δίσκοι: α. sheet one, β.consumed - αν το techno ήταν σαν το ποδόσφαιρο, μπορεί και οι δύο να έπαιζαν στη βασική ενδεκάδα.
Τί απόδοση δίνει η πιθανότητα να θυμηθεί τον παλιό εαυτό του και να τα σπάσει;


k for cars
[απο την πολύ καλή τριπλή συλλογή lifeworks, ο reporter είναι απο την Λεττονία και μένει στο Λονδίνο.
Respect to dynamons]

neu!

plant43 : grey sky cracks
v/a : in loving memory 2:4
redshape : unfinished symmetry
gescom : a1 d1
unknown artists : seldom felt
sleeparchive + antti rannisto : CD
ancient methods : first method
reload/global communication : cyberdon ep
link : the augar
marcellus pittman : somebody out there/chicago night
luke hess + omar s : ep01

[photo by timothy fellsrow]

bloc_suku_08

BLOC WEEKEND

μοντερν λοβ

Απο το manchester και πάλι με μοντέρνα αγάπη

brick tutor
myspace.com/pendlecoven

sex, lies & mixtapes

Το on-line δισκάδικο boomkat απο το μάντσεστερ, γνωστό για το υπερ-εκλεκτικό-α-λα-vinyl-microstore γούστο του και τις διθυραμβικές κριτικές που δίνει απλόχερα ανα δυο δίσκους που παρουσιάζει στο site του, έχει κυκλοφορήσει μια σειρά απο cd μιξαρισμένα απο τοπ ονόματα όπως ο rob hall, οι bitstream και οι modeselektor και άλλους ακόμα, λιγότερο γνωστούς - slapperspackerpop ενιμπαντι; - η σειρά λέγεται boomkat selected mixtapes, ονομασία εντελώς άστοχη δηλαδή αφού είναι φανερό πως πρόκειται για cd και εξάλλου οι κασσέτες κάνουν μόνο για συλλέκτες - νοσταλγούς των 80'ς. Ένιγουαϊ, λέιντις εντ τζέντλμεν, δις ιζ τζον xela - και όπως πολύ σωστά μαντέψατε, είναι ενα πολύ καλό μιξ. Το τράκλιστ εδώ.

ΜΑΝΑΣΥt

MANASYt hails from the twilight zone - post communist Bulgaria. Growing up with Swans, Voivod, Godflesh and singing in hardcore/metal outfits has a big influence on his current sound. In 1998 he moves to USA and totally gets into electronic music. In 2002 starts making his own brand neuro illektro, slowly forming his unique sound. At this time MANASYt resides in Detroit, playing shows alongside names like Scan 7, Ultradyne and Keith Tucker. After appearing on Dave Clarke's "World Service 2" and Andrea Parker's "Nobody's Perfect", MANASYt moves back to Europe in 2005. Opens 2006 with ATLANTIS LP on the cult Bunker/Robot Dystopia - Den Hague! The sound : some of his tunes resemble a future horror movie soundtrack, others a visit to a mental clinic but most sound like what exactly hostile aliens would listen to while attacking Earth.

Ο τελευταίος δίσκος του petar tassev για λογαριασμό της ΜΝΧ λέγεται tales of ignorance και είναι μια διπλή δόση απο σκοτεινό ιντάστριαλ ελέκτρο που θα αρέσει σε φανς των nitzer ebb και λοιπών ebm συγκροτημάτων, θαμώνων του underworld αλλά και όσων έχουν φετίχ με τον χάνιμπαλ λέκτερ. Πιθανότατα δίσκος της χρονιάς στη κατηγορία του. Περισσότερος θόρυβος εδώ:

myspace.com/manasyt

resting on lardossen dimensional waves

"I got my first taste of techno around 1980-1981. I was a kid riding my bike with a small radio and Alleys Of Your Mind by Juan Atkins came on. I stopped my bike to get a better listen. It was the sweetest sound I had ever heard at that time. I was hooked and for the next eight years I would be programmed by some of the best electronic music on the planet by the Electrifying Mojo. When it was time I started hooking up with friends trying different styles until one night I could not sleep, cold sweat, tossing and turning and around 3 am September 18, 1989 I stood up and said Drexciya. It felt like a tidal wave rushing across my brain. All kinds of ideas were coming out. I could not stop it and I would not stop it. For the next three years we worked hard to perfect Drexciya before we would release it onto the world. Getting into production was not quick. It took a year of experimenting..."

Πάνε αρκετά χρόνια απο τότε που διάβασα για πρώτη φορά τις παραπάνω γραμμές - δεν θυμάμαι πλέον που. Και επίσης πάνε 5 χρόνια απο τον θάνατο του james stinson, 1/2 των drexciya, του θρυλικού πλέον ελέκτρο γκρουπ απο το ντητρόιτ. Κανείς δεν ήξερε ποιοί είναι μέχρι και τον θάνατο του stinson σε ηλικία 33 μόλις χρόνων απο ανακοπή καρδιάς - εως τότε τη φημολογία γύρω απο το ονομά τους συντηρούσαν οι ίδιοι οι δίσκοι τους που έκρυβαν κωδικοποιημέους γρίφους γύρω απο τη δική τους προσωπική μυθολογία - τους 7 κεραυνούς, τους κόκκινους λόφους της lardossa, του ψαράδες του darthouven και άλλα πολλά φανταστικά υδάτινα πλάσματα. Το φουτουριστικό ηχητικό τοπίο των drexciya δεν υπάρχει πια, ο gerald donald / heinrich mueller συνεχίζει μόνος του πλέον στο στούντιο - αλλάζοντας όνομα κάθε φορά που μπαίνει - αλλά η μαγεία της μουσικής τους είναι ακόμα εδώ. Και θα είναι για πολύ ακόμα...

for all things drexciyan see:
drexciya research lab

[το πόστ αυτό γράφτηκε ακούγοντας το εξαιρετικό 3ωρο αφιέρωμα του toby frith στους drexciya. Θα το βρείς εδώ]

daydreaming

Όσο εγώ έτρωγα φαλάφελ την παρασκευή κάπου στο μεταξουργείο, οι sonic youth έπαιζαν live το daydream nation κάπου στο camden. Τουλάχιστον μέχρι να εφεύρει κάποιος τον τηλε-διακτινισμό, υπάρχει και το youtube.

disko!

Electro-meets-italo disco μουσική made in Berlin απο τους smith n hack. Οτι πρέπει για χάουζ πάρτι - απο το τελευταίο τους 12", ενα σίγουρο χιτάκι με τα κοριτσάκια.
falling stars