berghained
Φτάσαμε εκεί κατά τις 6 το πρωί, ούτε πολύ νωρίς ούτε πολύ αργά για τα δεδομένα του κλαμπ. Στην πόρτα ήταν ο ντάβιντ, ένας τύπος σαν δίφυλλη ντουλάπα και μούρη μπουλντόγκ, από αυτούς που δεν θα ήθελες να ανοίξεις παρτίδες μαζί τους. Πιο πολύ για γολιάθ έκανε εδώ που τα λέμε. Η ουρά δεν ήταν μεγάλη και έτσι περάσαμε γρήγορα μέσα. Νωρίτερα στο rechenzentrum - ένα καινούριο κλάμπ που ήταν πρώην τηλεφωνικό κέντρο ή κάτι τέτοιο - ήμασταν ξαπλωμένοι στις σεζλόνγκ μιλώντας με άγνωστους στην αυλή που μοιάζει με παραλία έτσι όπως είναι πάνω στο ποτάμι. Ο pete είχε παίξει πολύ καλά όπως και ο dettmann επίσης, ενώ στην αρχή μια τύπισσα που ενδεχομένως θα μπορούσε να κάνει καριέρα και ως μανεκέν – αργότερα έμαθα πως ήταν ρωσίδα - έπαιζε ένα συμπαθητικό live σετ μπροστά σε λίγο κόσμο. Φύγαμε την ώρα που έστηναν τα μηχανήματα έξω για το υπαίθριο κυριακάτικο πάρτι που θα ακολουθούσε.Το berghain, που πρόσφατα αναδείχθηκε καλύτερο κλαμπ στον κόσμο σύμφωνα με το resident advisor - το pitchfork της ηλεκτρονικής μουσικής, χάλια δηλαδή – ήταν ήδη γεμάτο. Στο μπαρ η μπύρα ήταν φθηνή και τα σφηνάκια jegermeister ακόμα φθηνότερα. Στον κάτω χώρο η μουσική έπαιζε δυνατά, μπορούσες να νοιώσεις το μπάσο από τα τεράστια ηχεία να μπαίνει μέσα σου. ‘Εκανα βόλτες πάνω κάτω με την κάρολαιν που είναι από το μπέρμινχαμ και μιλάει πιο γρήγορα και από οπλοπολυβόλο, μετά κάτσαμε στα κουτιά-κουβούκλια στο διάδρομo, μετά πάλι πάνω κάτω, δοκιμάσαμε κάθε πιθανό μέρος που μπορεί να κάτσει κάποιος νομίζω η μνήμη είναι κάπως θολή σε εκείνο το σημείο θυμάμαι μόνο πως βρισκόμουν στη μέση της πίστας και η κ. μου λέει άνοιξε το χέρι σου και εγώ σκέφτηκα μακάρι να είναι καλό ενώ θα έπρεπε ίσως να είχα σκεφτεί μήπως είναι επικίνδυνο. Ήταν μικρό και μπλε και πολύ δυνατό όπως αποδείχθηκε τελικά, σαν διπλό εσπρέσο με red bull μαζί, χόρευα και ο dj έμοιαζε να παίζει για ώρες ατελείωτες και όλοι συμφωνήσαμε μετά πως ήταν πραγματικά απίστευτος και γαμάτος κάτι που του είπα και αργότερα με κόρες διασταλμένες ρωτώντας τον αν θα ήθελε να έρθει καμιά βόλτα με τους δίσκους του από εδώ.
Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί το κλαμπ αυτό που εξωτερικά μοιάζει λιγάκι με το υπουργείο ανάπτυξης στην κάνιγγος αλλά με λιγότερα παράθυρα θεωρείται τόσο καλό. Είναι μεγάλο, σχεδόν τεράστιο. Έχει φοβερό ήχο. Από εκεί περνάνε επίσης ένα σωρό πολύ καλοί djs κάθε εβδομάδα. Υπάρχουν όλα τα συστατικά της επιτυχίας ενός σουπερ κλαμπ. Αλλά αυτά υπάρχουν και αλλού. Ψάχνοντας να καταλάβει κανείς τη διαφορά που κάνει το berghain τόσο ιδιαίτερο πρέπει ίσως να περάσει αρκετή ώρα εκεί μέσα. Θα διαπιστώσει τότε πως μπορεί να έχουν περάσει πολλές ώρες χωρίς να αλλάξει ο dj πίσω από την κονσόλα: οι residents είναι πραγματικά πολύ καλοί και τα μεγάλα σετ για τα οποία οι περισσότεροι από αυτούς φημίζονται έχουν συμβάλλει στη δημιουργία ενός πολύ συγκριμένου προφίλ, αυτό ενός τεκνο παραδείσου όπου η μουσική αρχίζει αργά και τελειώνει ακόμα αργότερα. Ο συνδυασμός της δυνατής αφαιρετικής μουσικής με τον δαιδαλώδη χώρο δημιουργεί μια εν δυνάμει προσωρινή αυτόνομη ζώνη, ένα ΤΑΖ ηδονής και σεξουαλικότητας όπου για όση ώρα βρίσκεσαι εκεί δεν έχει σημασία ποιος και τι είσαι αλλά απλά υπάρχεις μαζί με όλους όσους βρίσκονται γύρω σου. Καθρέφτες δεν υπάρχουν πουθενά - ούτε στις τουαλέτες - και τη φωτογραφική σου μηχανή πρέπει να την αφήσεις στην είσοδο. Καλύτερα έτσι, γιατί ίσως θα το έβαζες στα πόδια νωρίτερα απο οτι θα ήθελες αν έβλεπες ξαφνικά τον εαυτό σου μετά από έναν τέτοιο μαραθώνιο ασυδοσίας.
Η δυναμική του χώρου ξεπερνάει ίσως και αυτήν του ήχου και μαζί συνθέτουν μια εμπειρία που απέχει πολύ από μια απλή βράδιά σε ένα κοινότυπο κλαμπ. Μιλώντας με τον dj εκείνο του είπα πως στην αθήνα δεν υπάρχει μέρος σαν το berghain για να παίξει.
Πουθενά δεν υπάρχει μέρος σαν κι αυτό, απάντησε αυθόρμητα.
Βγαίνοντας ξανά έξω στο φώς η ώρα είχε πάει πέντε το απόγευμα. Μέσα ο κόσμος εξακολουθούσε να χορεύει. Η επόμενη μέρα θα πήγαινε σίγουρα χαμένη, αλλά δε βαριέσαι. Είχαμε όλοι πάρει αυτό το οποίο θέλαμε. Ήταν μια ξεχωριστή βραδιά για μας, μια τυπική βραδιά στο βερολίνο.
