are you now, or have you ever been?

Κάπου ανάμεσα σε ποσότητες απο κρέπες ζαμπόν-τυρί και γαλοπούλα με γέμιση, ευχετήρια μηνύματα στους εορτάζοντες της τηλεφωνικής μου λίστας και ολα αυτά που περιλαμβάνει μια τυπική χριστουγενιάτικη οικογενειακή γιορτή - ούτε φέτος υπήρχαν αποκαλύψεις σαν και αυτές της ομώνυμης ταινίας του Δόγματος - μια γρήγορη αναζήτηση στο ίντερνετ ["samples from sci-fi movies" νομίζω ήταν], μερικά κλίκ παρακάτω και βρίσκομαι να παρακολουθώ ονλαϊν σε άθλια ποιότητα το THX-1138, την "φοιτητική" ταινία του george lucas. Στην δυστοπική υπόγεια κοινωνία του 25ου αιώνα είναι της μόδας το κούρεμα γουλί και τα άσπρα ρούχα - εκτός αν είσαι πολίς όφισερ, αυτοί φοράνε μαύρα - το σεξ απαγορεύεται αυστηρά και τα ναρκωτικά είναι υποχρεωτικά. Όπως περίπου και στο brave new world του Χάξλεϋ, υπάρχει και εδώ κάποιος που εμφανίζει συμπτώματα παρεκκλίνουσας συμπεριφοράς και ονειρεύεται την ελευθερία του, που έρχεται ύστερα απο μια εκπληκτική καταδίωξη σε ενα τούνελ με τη μορφή ενός πορτακαλί ήλιου που δύει σε ενα ερημικό τοπίο: οι αστυνομικοί-διώκτες έμειναν απο μονάδες. Το a collection of short stories που ηχογράφησαν ο mark pritchard και ο tom middleton πρίν 15 χρόνια ως reload είναι ένας απο τους πολλούς δίσκους που έχουν δανειστεί samples απο την ταινία αυτή [στο κομμάτι 1642 try 621]. Στην εντελώς απίθανη περίπτωση που βρεθείς ποτέ σε αντίστοιχες συνθήκες θα ήθελες να το έχεις και αυτό μαζί σου στο ipod. Τουλάχιστον για το sequence των δυο τελευταίων κομματιών που σε έντεκα περίπου λεπτά, όσο δηλαδή διαρκεί το πέρασμα απο την ατμοσφαιρική ambient μελωδία του the enlightenment [η φωνή που ψιθυρίζει "it's wonderful" είναι ακόμα μια αναφορα σε ταινία επιστημονικής φαντασίας, στο σίκουελ της Οδύσσειας του Διαστήματος, 2010] στα φρενήρη ιντάστριαλ μπιτ του event horizon και ξανά πίσω στην αιθέρια μελωδία, συμπυκνώνουν με μοναδικό τρόπο την ομορφιά της μουσικής που βγαίνει απο τις μηχανές.

reload - a collection of short stories

thinking back : 2008

Λίγο πριν πούμε πάει ο παλιός ο χρόνος και κάνουμε για μια ακόμα φορά new year resolutions που θα έχουμε ξεχάσει πριν καλά καλά μπει ο Φλεβάρης, μερικά πράγματα που ξεχώρισα για τη χρονιά που φεύγει:

313 deep house: η επιστροφή της motor city στο μουσικό προσκήνιο, όχι πια ως τεκνο μέκκα, αλλά ως αφετηρία αντεπίθεσης για την house - που ως είδος έχει υποφέρει τα πάνδεινα - ενίοτε και με ευρωπαϊκό εφαλτήριο. Ονόματα όπως ο patrice scott, ο keith worthy και ο mike huckaby δεν είναι καθόλου καινούρια, αλλά φέτος κυκλοφόρησαν εξαιρετικούς δίσκους ακολουθώντας τα βήματα άλλων αναγνωρισμένων πρωτοπόρων της house σκηνής του detroit. Κάποιοι από αυτούς ίσως κάνουν και μια στάση στην Αθήνα το καλοκαίρι λένε οι φήμες. | Λίγο πιο μακριά, στο chicago ο jamal moss μπορεί να ειδικεύεται στο να χάνει πτήσεις, η εταιρία του όμως mathematics κυκλοφορεί φέτος τον ένα καταπληκτικό δίσκο μετά τον άλλο | Καινούρια άλμπουμ από τους autechre και τον Ø φέτος, δυο ονόματα που εδώ και χρόνια χαράσσουν τη δική τους πορεία στην ιστορία της ηλεκτρονικής μουσικής ανεξάρτητα από μόδες και τάσεις. Κανένα από τα δυο δεν είναι ακριβώς το είδος του δίσκου που θα βάλεις κάνοντας γιόγκα μετά τη δουλειά, αλλά αν τυχόν σου αρέσει η *δύσκολη* ηλεκτρονική μουσική, στο quaristice και στο oleva θα βρεις την επιβεβαίωση πως και οι δυο είναι ακόμα on top of their game. | Το ιντερνετικό ραδιόφωνο του cbs μπορεί να έκλεισε ξαφνικά τον Ιούλιο, αλλά επειδή κάθε τέρμα είναι και μια καινούρια αρχή, από τις στάχτες του ξεπήδησε ο intergalactic fm που έχει ούτε ένα, ούτε δυο, αλλά τρία πλέον κανάλια αφιερωμένα στην ηλεκτρονική μουσική. Τσέκαρε το πρώτο για τον ήχο της Χάγης, της murder capital της δυτικής ακτής της Ολλανδίας, το τρίτο παίζει space ambient σάουντρακ 24/7 και στη μέση italodisco classixx| Από εκεί κοντά έρχεται και ο legowelt η strange life του οποίου ήταν ιδιαίτερα παραγωγική φέτος κυκλοφορώντας κατά βάση dark retro synth άλμπουμ από καλλιτέχνες με περίεργα ονόματα όπως franz falckenhaus, twilight moose και sammy osmo, οι περισσότεροι από τους οποίους δεν είναι παρά οι ίδιος ο danny wolfers. | Αρκετά πιο νότια, στη Ρώμη η minimalrome του μυστήριου heinrich dressel ειδικεύεται σε έναν παραπλήσιο retrο synth ήχο που καμία σχέση δεν έχει με την α λα m_nus αντίληψη που ευτυχώς πλέον πνέει τα λοίσθια. To mini – LP του dressel με τίτλο escape from the hill θα σου δώσει μια πολύ καλή ιδέα περί τίνος πρόκειται. | Και αν η βαρετή μινιμαλ είναι στα τελευταία της, ευτυχώς υπάρχουν και άνθρωποι σαν τον donato dozzy για να θυμίζουν πως υπάρχει και μια διαφορετική, πολύ πιο ενδιαφέρουσα πλευρά της μινιμαλιστικής προσέγγισης. Ίσως η τεκνο αποκάλυψη της χρονιάς. Μάθε εδώ γιατί | Παρόμοιας ηχητικής αισθητικής είναι και το mix cd του marcel dettmann, σε περίπτωση που θες λίγο από την ιντάστριαλ μαγεία του berghain, αλλά το Βερολίνο σου πέφτει κάπως μακριά | Σε περίπτωση που είσαι από τους ελάχιστους που δεν μετράνε πλέον τη συλλογή τους σε gigabyte, το 360 είναι πιθανών το νέο σου σημείο αναφοράς. Αν η carlsberg είναι ίσως η καλύτερη μπύρα στον κόσμο, η μικροσκοπική αυτή τρύπα στο Γκάζι είναι μάλλον ότι καλύτερο έγινε στην Αθήνα φέτος. Ή εδώ και πολλά χρόνια. [Προφέρεται θρι σιξτυ. Ξεσκόνισε τα αγγλικά σου. Θα σου χρειαστούν] | Οι πολύ ενδιαφέρουσες επανακυκλοφορίες των μίνιμαλ dub album των gas και pole θα σε γλυτώσουν από περιττά έξοδα στο ebay, το ίδιο και οι δίσκοι των unit moebius που μόλις ξαναβγήκαν στην bunker. Αciiid : ) | Η μη χορευτική πλευρά της vintage ηλεκτρονικής μουσικής είχε την τιμητική της φέτος στο ipod μου, κυρίως χάρη στα καταπληκτικά mix του meschi. Μερικά ακόμα mix σε παρόμοιο ύφος θα βρεις εδώ και εκεί | Αν σου αρέσει το τελευταίο άλμπουμ τοu zomby, μάλλον το 1992 αγνοούσες την ύπαρξη της vinyl solution. Προτιμώ τις ασκήσεις tangerine dream ύφους των zombi | Όσοι δεν είναι οπαδοί της λαϊφσταϊλ αλτερνατίβας του είδους που πρεσβεύει πως για να γίνεις ένας cool ντιτζεϊ αρκεί να παίξεις κάποιο κομμάτι των justice - προσοχή όμως! κράτα το για το τέλος – θα βρίσκουν μάλλον αυτή τη μόδα με το αμάλγαμα indie dance μουσικής πολύ εκνευριστική. Περισσότερο ίσως και από τον καινούριο δίσκο του the bug | bloc weekend Ή αλλιώς πως μπορείς να περάσεις ένα σαββατοκύριακο κομμάτια με τους φίλους σου σε ένα εξωτικά παρακμιακό τουριστικό θέρετρο της αγγλίας με υπόκρουση απίστευτα καλής ηλεκτρονικής μουσικής. Το επόμενο θα γίνει στα μέσα μαρτίου | scorn όπως έγραψε κάποιος σε ένα φόρουμ μετά την εμφάνιση του στο λονδίνο πριν δυο εβδομάδες «he rearranged the inside of my fucking brain». Ιδανική μουσική για να κάνεις βασανιστήρια σε οπαδούς του ποπστεπ idol μπεριαλ δένοντας τους πάνω σε τεράστια ηχεία |

------------------------------------------------------------------------------------------------------

Κοιτώντας το αντίστοιχο περσινό ποστ με τα καλύτερα της χρονιάς, σκέφτομαι πως κάποια από αυτά πέρασαν φέτος από τη Αθήνα. Αν το πρώτο – και πλέον επιτυχημένο -πάρτι μας τον Φεβρουάριο με τον surgeon ήταν μια δοκιμή για κάτι διαφορετικό από το τυποποιημένο techno α λα μαρκο καρολα που προωθείται κατά κόρον στην πόλη, τα επόμενα δυο ήταν αναμφίβολα περισσότερο φιλόδοξες προσπάθειες εκπλήρωσης προσωπικών στοιχημάτων για τις δυνατότητες απήχησης της συγκεκριμένης μουσικής στη Αθήνα, παρά προϊόν ορθολογικής σκέψης. Οι dopplereffekt, ο dj stingray ή ο convextion αφορούν ένα πολύ μικρό μερίδιο του κοινού σε αυτή τη πόλη, πράγμα που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν αξίζει τον κόπο – αυτό το αξίζει - και πολύ περισσότερο το οικονομικό ρίσκο. Χώροι πολλοί δεν υπάρχουν, τα ηχοσυστήματα τους δεν ανταποκρίνονται στις προσδοκίες που πολλοί από όσους στήνουμε πάρτι θα θέλαμε και τα επίπεδα οργάνωσης τους είναι συχνά απογοητευτικά, χώρια τα υψηλά επίπεδα schadenfreude που χτυπάνε κόκκινο [ευχαριστούμε πολύ την athensvoice η όποια αγνόησε επιδεκτικά όλα όσα κάναμε]. Παρόλα αυτά, με πολλές μικρές ομάδες να προωθούν ολοένα και περισσότερο δυναμικά τον ήχο που τους εκφράζει ίσως θα έλεγε κανείς ότι η στιγμή είναι πλέον ώριμη μετά από δισκάδικο να αποκτήσει η Αθήνα και ένα χώρο της προκοπής για αυτούς που προτιμούν να μείνουν σπίτι από το να πάνε ξανά στα ίδια και τα ίδια γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι το αποτέλεσμα θα είναι πιθανότατα κατώτερο των προσδοκιών.

Αντι για τοπ 10. Χωρίς σειρά.

Ø - u-bahn
analogous doom - lost together
heinrich dressel - escape from the hill
larry heard - 25 years from alpha
autechre - tankakern
hardfloor – the life we choose [texas thrill mix by ERP]
patrice scott - elevations pt1
lowlow - glow
donnato dozzy - time out the gap
marcel dettmann - lattice
der zyklus - cherenkov radiation
creepy autograph - I wanna fuck you
legowelt - vampire bat ops
franz falckenhaus - the loneliness of Irena S
x-102 - lost moon of saturn
morphosis - mot
seldom felt - catscan
ancient methods - second method

dissolve

Βρισκόμουν 2.400 χιλιόμετρα μακριά όταν έμαθα για τα επεισόδια στην αθήνα το πρωί της κυριακής. Eίχα σκοπό να γράψω δυο λόγια για το rave της παρασκευής – άνετα το καλύτερο πάρτι που έχω πάει τα τελευταία χρόνια - για το πόσο ωραίος χώρος είναι το corsica studios με τον σχεδόν τέλειο funktion 1 ήχο, το back to back σετ του surgeon με τον dj pete [το maurizio ριμιξ του domina ήταν ο τελευταίος δίσκος της βραδιάς] και τον απίστευτα βαρύ – σχεδόν χεβυ-μέταλ – scorn, αλλά τέτοια ώρα τέτοια λόγια.

Μερικές φωτογραφίες από το πάρτι εδώ και ακόμα περισσότερες από τον max duley εκεί.

the life we choose

Απο το πρόσφατο πάρτι μας στο υπόγειο του bios, το live set του convextion υπάρχει στο τελευταίο bleep43 podcast. Ευχαριστούμε πολύ όσους ήρθαν εκείνο το βράδι.
convextion live @ bios 14.11.08