I'm only happy when it rains

Μερικές ωραίες φωτογραφίες απο ενα φεστιβάλ που όταν βρέχει δεν ακυρώνονται οι συναυλίες.
glastonbury 2009

magic waves

Το επόμενο σαββατοκύριακο έχει magic waves στο corsica studios που σημαίνει πως η παλιομοδίτικη ιταλο και τα παρακλάδια της θα έχουν την τιμητική τους εδώ στη μέκκα της χιπ φρέσκιας ηλεκτρονικής μουσικής που είναι το νότιο λονδίνο. Το εισητήριο για το ομολογουμένως φιλόδοξο αυτό διήμερο εγχείρημα είναι κάπως ακριβό για ενα είδος μουσικής που ακόμα και για τα εδώ δεδομένα είναι περιθωριακό αν και συγκριτικά φθηνότερο ίσως απο όσο θα κόστιζε η είσοδος για να δει κάποιος εναν (1) και μόνο σούπερ σταρ dj σε κάποιο κλάμπ της αθήνας. Ο συμπαθέστατος δυοπτροφόρος ολλανδός legowelt είναι προσθήκη της τελευταίας στιγμής στο ήδη τεράστιο lineup που δίνει νέο νόημα στην έκφραση 'τα σπέρνει'. Και επιπλέον παίζει και ο alden tyrell και οι oppenheimer analysis, η 80ς minimal wave μπάντα που είναι προσωπική μου αδυναμία αλλά και όπως διαβάζω και του fact.

www.myspace.com/magicwavesfestival

elegant manoeuvres in the dark

Είναι περίεργο μερικές φορές πώς η διάθεση μπορεί να αλλάξει απο μέρα σε μέρα. Η μελαγχολία εκείνης της συννεφιασμένης κυριακής κράτησε λίγο, λιγότερο σίγουρα απο τη συννεφιά που ακόμα δεν λέει να φύγει. Την προηγούμενη Παρασκευή άλλωστε την περίμενα καιρό. Και δεν έπεσα έξω. Ήταν μια απο εκείνες τις λίγες, σπάνιες ίσως φορές που όλα, η μουσική, το μέρος, η παρέα μου και όλος ο κόσμος που ήταν εκεί, ακόμα και οι μικρές άσπρες-κόκκινες κάψουλες παρακεταμόλης που νωρίτερα είχα αγοράσει απο το off licence αδειάζοντας το περιεχόμενο τους, τα πάντα λειτούργησαν με ενα τρόπο μαγικό εκείνο το βράδι. Ο donato dozzy και ο omar s - οι δυο πολύ διαφορετικοί μεταξύ τους djs που ως καλέσμένοι των bleep43 μοιράστηκαν όλο το βράδι το μεγάλο δωμάτιο στο corsica studios, 4 ώρες ο καθένας - περισσότερο απο το να παίξουν απλά δίσκους, έκαναν κάτι πολύ καλύτερο κάτι που μόνο πραγματικά σπουδαίοι djs είναι ικανοί να κάνουν. Δημιούργησαν μια ατμόσφαιρα απο το μηδέν, κάθε δίσκος ενα μικρό βήμα προς την κατεύθυνση της ηδονιστικής ευφορίας εκείνης που σου κολλάει ενα απροσδιόριστα χαζοχαρούμενο χαμόγελο στο πρόσωπο και συνειδητοποιείς ξαφνικά οτι περνάς καλά dammit και απλά θες να χορέψεις, τίποτα άλλο. Και όλα αυτά χωρίς κανένας απο τους δυο να παίζει μουσική που "τα σπάει, μιλάμε!". Για την πρώτη μιάμιση περίπου ώρα ο donato έπαιξε μόνο ambient drones χωρίς ίχνος beat σταδιακά εισάγoντας το είδος εκείνο της εγκεφαλικής, μινιμαλιστικής techno που μέχρι το τέλος του σετ του είχε κάνει όλους όσοι βρίσκονταν εκεί να παραληρούν. Ο omar s που για ώρα περίμενε καρτερικά τη σειρά του να αναλάβει δείχνοντας όλη την ώρα υπερβολικά cool αμίλητος και αγέλαστος, άρχισε με το french kiss και έπαιξε house και techno και πολλά δικά του θυμίζοντας γιατί το detroit παραμένει τόσα χρόνια αξεπέραστο γιατί αυτός, ο 'εγγονός' του ήχου αυτού δίκαια μπορεί να θεωρείται το νεο του αστέρι. Χαϊλαϊτ της βραδιάς ο derrick may, που απο νωρίς ήταν εκεί πίνοντας αμέριμνα την μπύρα του μιλώντας σε φανμποϋς και θαυμάστριες του, σε κάποια ανύποπτη στιγμή ανέβηκε απρόσκλητος στα decks. Κάποιοι άνθρωποι το έχουν αυτό το χάρισμα, δυο τρια κολπάκια και το dancefloor πήρε φωτια!

Είχε ξημερώσει έξω όταν αφήσαμε το κλάμπ μετά την μαζική απαίτηση προς τον ομαρ για το "one more!" encore. Ένοιωθα αυτή τη γνώριμη γλυκόπικρη αίσθηση που πάντα με πιάνει όταν ακόμα μια υπέροχη βραδιά, μια φανταστική εμπειρία καλύτερα μόλις έχει τελειώσει. Ποιός ξέρει πάλι πότε θα είναι η επόμενη φορά...

Το σάββατο το βράδι μείναμε σπίτι, έξω έβρεχε, πήραμε πίτσες και μπύρες, ανήμποροι για οτιδήποτε άλλο. Ο donato, που πέρασε όλο το σαββατοκύριακο μαζί μας, έβαζε ακούραστος δίσκους στο πικάπ. Έβαλε και αυτό. Και για κάποιον περίεργο λόγο θα μου μείνει ως ανάμνηση ενός σαββατοκύριακου που θα κάνω καιρό να ξεχάσω.

shed - the lower upside down

[photo] περισσότερα για το πάρτι: [mnml ssgs] [cerpintor]

Συννεφιασμένη Κυριακή

A life Jimmy. It’s the shit that happens while you wait for moments that never come.

Ήσυχες μέρες στη μεγάλη πόλη. Έξω απο το παράθυρο ο καιρός μοιάζει φθινοπωρινός, λες και το ημερολόγιο έχει κολλήσει στον Οκτώβρη. Δεν κάνει ούτε κρύο, ούτε ζέστη. Είναι απλά αδιάφορος. Τον καύσωνα της αθήνας πάντως ποτέ δεν τον άντεχα. Περνάω ώρες σπίτι συμπληρώνοντας αιτήσεις εργασίας. Ίσως ενα απο τα πιο βαρέτα πράγματα που μπορεί κανείς να κάνει. 'Tell us how your experience, skills and training, in either paid or unpaid work, or through study, meet the selection criteria/person specification for this post, described in the job description.' Να θυμηθώ μόνο να βάλω όσες power words μπορώ, να τους πάρω τηλέφωνο μετά και για follow up.

Τελείωσα το The Wire τις προάλλες, και τα πέντε dvd - καμία σχέση με το υπερψαγμένο μουσικό έντυπο. Αν δε σου αρέσει, τότε κάτι τρέχει με σενα μου είπαν όταν μου τα έδιναν. Σιγά, είπα εγώ απο μέσα μου. Δεν βλέπω σειρές. Αλλά μου άρεσε. Πολύ περισσότερο απο μια απλή σειρά με μπάτσους και drug dealers, κάτι σαν τηλεοπτικό μυθιστόρημα με φόντο μια παρακμασμένη Βαλτιμόρη. Εξαιρετικό κάστ, σύνθετη πλοκή και μπόλικο σασπένς. Αξίζει και μόνο για τον omar little, τον καλό γκάνγκστερ που τα βάζει με όλους μόνος του τηρώντας πάντα τους άγραφους νόμους του υπόκοσμου. It’s either play or get played. That simple...

Κατά τα άλλα, οι δίσκοι μου όλοι είναι κλεισμένοι σε κούτες σε μια αποθήκη κάπου κοντά στην αττική οδό, τα πικάπ και ολα τα άλλα είναι στοιβαγμένα σε ενα ρετιρέ στο παγκράτι. Και περιμένουν. Tο ipod είναι το μόνο σημείο αναφοράς. Κοιτάζω βαριεστημένα τα μπλόγκ και τα μουσικά σαϊτ. Έχουν ολα να προτείνουν φανταστική, φρέσκια μουσική με το τσουβάλι. Προσπερνώ στα γρήγορα. Δεν έχω και τόσο όρεξη για μουσική αυτές τις μέρες. Πόσο μάλλον για καινούρια και ηλεκτρονική. Για σήμερα μου αρκεί έτσι όπως ψιθυρίζει ο κύριος Tibet γρατζουνώντας την κιθάρα του, thunder perfect mind και of ruine or some blazing starre, το itunes παίζει Current 93 σε επανάληψη. Μέχρι την παρασκευή που θα έχει omar s και donato dozzy στο corsica, το αγαπημένο μου μέρος στο λονδίνο, προλαβαίνω ίσως να αλλάξω γνώμη και διάθεση. Το ίδιο βράδι στο γκάζι ο κόσμος θα μαζεύεται για το synch. Δεν θα πάω φέτος. Δεν μου κάνει εντύπωση, ούτε ο squarepusher, ούτε κανείς. Οι 3 καρέκλες ίσως μονάχα. Δεν πειράζει. Εκείνο το βράδι θα είμαι ευτυχισμένος σε μια γωνιά του κλάμπ, κάτω απο κάποιο ηχείο. Θα είμαι ακριβώς εκεί που θα ήθελα να είμαι. Και μερικές φορές αυτό ακριβώς είναι το ζητούμενο.

[photo]