work that body

Το σημείωμα με το βέλος γραμμένο με μαρκαδόρο πάνω στην βαριά σιδερένια πόρτα έλεγε οτι η είσοδος είναι απο την πίσω πλευρά της αποθήκης. Όταν κάνεις illegal πάρτι υποθέτω το τελευταίο που θέλεις είναι να τραβήξεις την προσοχή άσχετων και περίεργων περαστικών. Η αλήθεια είναι οτι σε εκείνη την ερημική περιοχή, κοντά στις παλιές αποθήκες των docklands δεν διατρέχεις και μεγάλο τέτοιο κίνδυνο. Οι djs ήταν στο υπόγειο, έπρεπε να κατέβεις πρώτα δυο-τρεις μεγάλες σκάλες και να διασχίσεις τον σκοτεινό διάδρομο. Οι τοίχοι είχαν υγρασία και απο το υπερβολίκα χαμηλό ταβάνι κρεμόντουσαν δίχτυα παραλλαγής. Αν είχε και smoke machines θα ήταν ίδιο το παλιό υπόγειο του tresor. Ιδανικό σκηνικό για acid [πολύ acid όμως] και jacking chicago house, αυτά που παίζουν συνήθως στα bodyhammer. Κάποιος βάζει το no way back. Χορεύουν όλοι. Σχεδόν δηλαδή. Ένας καμμένος τύπος προσπαθεί μάταια να ανέβει πάνω στο ηχείο. Ένας άλλος στο πάτωμα έχει αποκοιμηθεί με το αυτό που κάποτε ήταν ενα γεμάτο κουτάκι μπύρας στο χέρι του. Μια παρέα ρουφάει laughing gas απο κάτι μπαλόνια. Παράνομο πάρτι χωρίς dodgy σκηνικά δεν γίνεται.

Λίγο πρίν το ξημέρωμα περνάω τον έρημο δρόμο και πηγαίνω στην στάση απέναντι. Ενα αυτοκίνητο σταματάει απότομα μπροστά απο την αποθήκη. Ο οδηγός ανοίγει την πόρτα, πετάει μια κούτα στο πεζοδρόμιο, πατάει γκάζι και φεύγει. Μια κοπέλα εμφανίζεται και την μαζεύει βιαστικά. Βάζω aphex στα ακουστικά, κάτι απο το SAW II. Θέλω κάτι ήρεμο, ποιός ξέρει πόση ώρα θα περιμένω εκεί. Οι ουρανοξύστες στο canary wharf στο βάθος μοιάζουν με υπερφυσικούς νεον γίγαντες μέσα στην ομίχλη.

Βλέπω το λεωφορείο να έρχεται απο μακριά πριν τελειώσει καν το πρώτο κομμάτι. Οι δρόμοι είναι άδειοι, οι επιβάτες ελάχιστοι. Ο οδηγός δεν σταματάει καν στις περισσότερες στάσεις. Θα βιάζεται να σχολάσει απο τη βάρδια του μάλλον. Ήμουν πίσω σε χρόνο ρεκόρ...

aphex twin - cliffs

together in electric dreams

Πολύ καλό το synth britannia, το καινούριο ντοκιμαντερ του BBC για την εισβολή των συνθεσαϊζερ στην βρετανική μουσική πραγματικότητα στα τελη της δεκαετίας του '70 και το ξεκίνημα των -παρεξηγημένων- ΄80ς. Έκανα το λάθος να αρχίσω να το βλέπω προχθές αργά το βράδι και με πήρε το ξημέρωμα [οχι οτι είναι μεγάλο. Αλλά να, έβαζα και τα σχετικά βιντεο κλιπ στο youtube ενδιάμεσα.]

Απο το ανατριχιαστικό πρωτο-συνθ σαουντρακ του wendy carlos για το Κουρδιστό Πορτοκάλι και τις πρώτες εμφανίσεις των γερμανικών ανθρωποειδών kraftwerk επι αγγλικού εδάφους το 1975 [το live τους στο croydon εδώ] στο εμπνευσμένο απο την μαζοχιστική δυστοπία του ballard warm leatherette των the normal και τα πρώτα μαζικά hits των ultravox, των human league και ολων αυτών που έκαναν σπουδαία synth pop εκείνη την εποχή, τα ονόματα που περνάνε μπροστά απο την κάμερα αφηγούνται πώς άλλαξαν τον τρόπο με τον οποίον ακούμε σήμερα μουσική.

#1 λεπτομέρεις για το καινούριο album του monolake [silence]
#2 και autechre και salt-n-pepa στο επόμενο bloc weekend [push it!]
#3 σαν σήμερα, πριν 3 χρόνια ακριβώς. το πρώτο ποστ [convextion]

slowjam deeptechno

Το corsica την παρασκευή ήταν γεμάτο σχεδόν ασφυκτικά, το λαϊβ των scion πραγματικά υπέροχο στην παράδοση του αξεπέραστου ήχου της basic channel, ο vainqueur πιο πριν έβαλε το vocal του new day - η πιο deep house στιγμή της BC - δεν νομίζω να το είχα ακούσει ποτέ άλλοτε σε κλαμπ, ο matt whitehead μάζεψε κι αυτός πολύ κόσμο και οχι άδικα, πολύ καλό ρετρο ελεκτρο, ο mick harris σε μια χαμηλή πλατφόρμα στη μέση του άλλου δωματίου σαν άλλος Εωσφόρος (πραγματικός, οχι σαν τον άλλο τον fake απο τη θεσσαλονίκη) δημιουργούσε το σαουντρακ της καθόδου στα Τάρταρα, γεμάτο αργά, υπόκοφα μπάσα. Φοβερό headbanging, για κορίτσια φυσικά ούτε λόγος, περίμεναν όλα εξω να τελειώσει ο θόρυβος. Το πάρτι θα έκλεινε ιδανικά με τους ancient methods, σίγουρα το πιο πολυσυζητημένο techno όνομα αυτόν τον καιρό μαζί με τη sandwell disctrict των function & regis, να αποτελειώνουν οτι είχε αφήσει όρθιο ο scorn. Αλλά η ώρα περνούσε, ο dj συνέχιζε να παίζει και οι ΑΜ δεν έβγαιναν να παίξουν. Και ούτε βγήκαν ποτέ. Ποιός και πότε τους βούτηξε και τα δυο laptop και έγινε καπνός κανείς δεν κατάλαβε...Ξαφνικά είχα χάσει κάθε όρεξη για χορό. Βγήκα έξω και πήρα το λεωφορείο. Είχα καιρό να φύγω έτσι, πριν σταματήσει η μουσική και ανάψουν τα φώτα. Πήγα σπίτι, έφτιαξα τσάι και έπεσα για ύπνο. Έξω είχε ξημερώσει για τα καλά...

Στον steve reich το σάββατο στο royal festival hall δεν θα πήγαινα, άργησα να πάρω εισητήριο και ήταν ήδη sold out. Αλλά βρήκα εισητήριο τελευταία στιγμή. Μαγεία. Ο reich στα 73 κρατιέται μια χαρά, έδωσε και ομιλία στο τέλος. Το music for 18 musicians ήταν όπως το περίμενα, υπέροχο. Καθόμουν στο αναπαυτικό κάθισμα, ακόμα ζαλισμένος απο την προηγούμενη νύχτα, κοιτάζοντας προσεκτικά τα μέλη της ορχήστρας να συνεργάζονται αρμονικά μεταξύ τους και σκεφτόμουν πόσο μπορεί να απέχει η 'υψηλή τέχνη' του έβλεπα μπροστά μου απο τα σκοτεινά κλάμπ που έχω συνηθήσει...Περισσότερες λεπτομέρεις για το κονσέρτο έγραψε ο φίλος μου ο Tristan.

Και ενα πολύ καλό μιξ για το τέλος, απο τον charlie to the bone. slowjam deep traxx. Ή απλά strong songs όπως λένε οι ίδιοι. Αξίζει και μόνο για την ευρηματική αλλάγη BoC se yoav b. Τρακλιστ εδώ.
the tawdry adventures of prince valium