WASTED SUNDAYS

7eleven + 1

2011-12-18T01:25:00.000Z

Συμβαίνει κάθε χρονιά πλέον, κοιτώντας τις λιστες με τα καλύτερα να συνειδητοποιώ πως είναι τόσα πολλά αυτά που μου διαφεύγουν, για λόγους πάντα μυστηριώδεις και ανεξήγητους. Πότε έβγαλε δίσκο πάλι ο heinrich müller και δεν τον πήρα καν είδηση; ✻ μερικά πράγματα για τα οποία θα θυμάμαι το 2011: το χιπστερ φαινόμενο boiler room: κλαμπινγκ απο την άνεση του ζεστού καναπέ, βλέποντας cool kids να κάνουν πως διασκεδάζουν, καθημερινή κιόλας (είναι οκ, την επόμενη μέρα θα κάνουν κοπάνα τις δυο πρώτες ώρες) και άλλα, λιγότερο cool παιδιά, να βγάζουν το άχτι τους στο chat ✻ ο digital maximalism ήχος γίνεται τις μόδας συμπυκνώνεται στον απαράδεκτο ηχητικό αχταρμά του rustie, το corporate cool στρατολογεί πλέον κατευθείαν απο τους underground δρόμους και το dubstep γνωρίζει νέες δόξες ✻ απο τη άλλη, ο kassem mosse έβγαλε νομίζω το σινγκλ της χρονιάς ✻ οι κιθάρες είχαν μια καλή χρονιά: deaf center και tropic of cancer. Ο δίσκος των roll the dice θα μ'άρεσε ίσως κάπως περισσότερο αν δεν ήταν η κάπως απογοητευτική τους live εμφάνιση στη μέση ✻ οι συμμετέχοντες στην blogovision έχουν βάλει νομίζω στοίχημα οι λίστες τους να μοιάζουν κάθε χρόνο όλο και περισσότερο μεταξύ τους. Κάνουν έτσι τις 2-3 πραγματικά αξιόλογες να ξεχωρίζουν σαν τη μύγα μες το γάλα. Άλλοι βέβαια προτιμούν να ξεχωρίζουν γράφοντας λιστες μόνο σε greeklish. Πάντα υπάρχει κι ενας ηλίθιος, είναι κανόνας.

༺ ༻ ཌ ༺ ༻ ๏ ༺ ༻ ཏ ༺ ༻

✻ vatican shadow washington buries al qaeda leader at sea: Περίεργο προτζεκτ, τόσο οσο και οι τίτλοι των κομματιών του. Πώς να ακούγεται άραγε το industrial noise του dominick fernow στον βυθό του Περσικού κόλπου; ✻ legowelt teac life: είχαμε θυμάμαι κάποτε στο σπίτι, πάνω στο σύνθετο, ενα μπομπινόφωνο Teac. Ήρθε ενα απόγευμα ενας συλλέκτης και το αγόρασε, ήταν ακριβό. Δεν ξέρω τι έχουν απογίνει εκείνες οι μπομπίνες, δεν έμαθα ποτέ τι τραγούδια είχαν μέσα. ✻ zombi escape velocity: o de chirico και ο magritte πήγαν βόλτα με ενα κλεμμένο deLorean, together in electric dreams ✻ surgeon breaking the frame: στο καλύτερο σετ που άκουσα φέτος (στη blackest ever black βραδιά) νομίζω άκουσα να παίζει alice coltrane και terry riley, οι αναμνήσεις είναι πια θολές. Στο RA οι αναγνώστες μετά έκαναν παράπονα οτι η μουσική δεν ήταν αρκετά χορευτική. Είναι βλέπεις που δεν έκατσαν μέχρι το τ έ λ ο ς ✻ ricardo donoso progress chance: οδηγούσα εκείνο το σμαραγδί στεϊσον σαράβαλο με την ψέυτικη ξύλινη επένδυση στις πόρτες μέσα απο τα πυκνά δάση με τις βελανιδιές. Ήταν τα γενέθλια μου και ήμουν μόνος. Όταν έφτασα στον προορισμό μου, μια μικρή λίμνη έξω απο την πόλη που είχα δει την προηγούμενη μέρα στο χάρτη, γδύθηκα και βούτηξα αμέσως στα πάγωμενα νερά. Κράτησα τα μάτια μου ανοιχτά, ο βύθος φαινόταν αχνά κάτω απο το φθινοπωρινό πρωινό φως. ✻ cut hands afro noise I: ως dj άλλαξε το όνομα του σε bennetti και έπαιζε ξεδιάντροπη synth pop, sabrina - boys, boys, boys και ιταλο-ντίσκο. Είχε όμως και εναν διαφορετικό, άλλες φορές πιο φρενήρη, άλλες πιο εγκεφαλικό ήχο. Και ο ήχος αυτός είχε όνομα: afro noise ✻ kuedo severant: στις - πολλές - καλές στιγμές του θα έκανε και τον deckard τον ίδιο να κοκκινίσει απο υπερηφάνεια. Ακόμα και οι καλύτερες ρέπλικες ξεχώριζαν καλά, άτιμη blush response. Η μέθοδος voight-kampff άλλωστε σπάνια αποτύγχανε. ✻ roly porter aftertime: ο αγαπημένος μου δίσκος για αυτή τη χρονιά είναι γκρί, θυμωμένος και σκοτεινός όπως και στο εξώφυλλο, με το βέλος να δείχνει εμφατικά εκτός κάδρου, άγνωστο προς τα που. Όμως αυτο δεν έχει μεγάλη σημασία, στον arrakis το πάρτι κάπου έχει ήδη αρχίσει. Τα παιδιά δεν μπορούν να περιμένουν άλλο. ✻ Και του χρόνου πάλι.

anywhere out of this kocmoc

2011-12-02T00:04:00.001Z

* ένα guest mix που έκανα πρόσφατα για την εκπομπή Kocmoc του Researcher στον Paranoise *

Coil Box Theme Cut Hands ++++ (Four Crosses) The Threshold Houseboys Choir Ikoreek Jesus Jones Zeroes And Ones (Aphex Twin remix) Seefeel Spangle (Autechre remix) The Gentle People Tiki Mix Dettinger Blond Kuedo Ant City Willliam Basinski (Melancholia) Scorn Light Trap Deaf Center Close Forever Watching Cherry Bomb Sooth Anthony Manning (Concision) Roly Porter Giedi Prime HIMOG Carpe Nocturnum I Patten Rubylith Film (Orphan remix) 154 Apricot Donato Dozzy & Nuel (Aquaplano 111) Emeralds It Doesn't Arrive Peter Gabriel We Do What We're Told (Milgram's 37) Ø Ensimmäinen Valo // Anywhere Out Of This Kocmoc

oceans of fantasy

2011-11-28T20:26:00.001Z

Aπο τη βάση της στη Χάγη δίπλα στον ωκεανό η christelle gualdi, η γαλλο-ιταλίδα που ως stellar om source έχει κάνει το δικό της όνομα στη νεο βινταζ-συνθ σχολή του είδους που έκανε ευρύτερα γνωστό ο oneohtrix point never, βρέθηκε την παρασκεύη βράδι στο vortex, το τζαζ μπαρ στο χιπστερ-friendly dalston. Νωρις ακόμα και αρχή με οπτικοακουστική περφόρμανς συνοδεία belly dancing και BBC radiophonic workshop στα ηχεία. Μερικά τραπέζια ήταν ακόμα άδεια, όχι όμως για πολύ ακόμα, το μικρό πατάρι δεν άργησε να γεμίσει. Κι όμως! Αυτά που άκουσα εκείνο το βράδι όμως δεν έμοιζαν καθόλου με τα μαξιμαλιστικά ρετρό και kraut rock ηχοτοπία που είχα υπόψη μου. Αντίθετα, στο μυαλό μου ήρθε ενας άλλος συντοπίτης της, με ενα χορευτικό σετ σαν να παρακολουθούσαμε μια θηλυκή εκδοχή του legowelt με εξίσου πολλά μηχανήματα απλωμένα πάνω στο τραπέζι και ανάλογη lo-fi σικάγο ηχητική αισθητική. Και καπώς ετσι, ζαλισμένος απο το κρασί και τον αναπάντεχο χορό, έφυγα απο το πρώτο τζαζ μπαρ που επισκέφτηκα εδω και χρόνια. Και ας μην άκουσα καθόλου τζαζ, δεν έχει σημασία. Αυτό θα το αφήσω ίσως για μια άλλη φορά.

soundcloud.com/omsource

bleep43 interview

when a thought becοmes u

2011-10-03T21:45:00.000+01:00

✻ την προηγούμενη κυριακή το βράδι ανηφόρησα στο islington για τη συναυλία των emeralds με τον fennesz στο union chapel. Τελευταία φορά εκεί είχα πάει πριν χρόνια θυμάμαι, σε ενα live της cat power. 'Εφτασα δέκα λεπτά μετά της οκτώ, και ο αυστριακός πειραματιστής είχε ήδη πάρει θέση στη μέση της σκηνής της κατάμεστης παλιάς εκκλησίας. Όσο κι αν εκτιμώ τους ηλεκτρονικούς κιθαριστικούς πειραματισμούς του, νομίζω οτι δεν καταφέρνει εύκολα να απογειώσει αυτό που κάνει, στο τέλος μένεις με μια γλυκόπικρη αίσθηση ανεκπλήρωτου. Ο συνδιασμός των συνθ με την κιθάρα του mark mcguire απο την άλλη κάνει την μπάντα απο το cleveland να ξεχωρίζει εύκολα απο το συνάφι του κιθαριστικού drone, και το κερασάκι στην κυριακάτικη τούρτα ήταν το ξεσηκωτικό 15λεπτο encore στο genetic συνοδευόμενο απο φρενήρες head banging. Ωραία μπάντα, ακόμα καλύτερο live! ✻ Κάπου στο ανατολικό λονδίνο, σ'ενα loft προσβάσιμο μέσω ενος εμπορευματικού ανελκυστήρα, αναβιώνουν κάθε τόσο στιγμές απο την εποχή των ηδονιστικών warehouse πάρτι. Το σάββατο το βράδι ήταν μια απο αυτές. Στο bodyhammer, το καλύτερο acid house πάρτι της πόλης. when a thought becomes u ✻ έως και £33 θα πρέπει να πληρώσεις τώρα αν θες αποκτήσεις τις πρόσφατες επανεκδόσεις δίσκων του theo parrish, του moodymann και του daniel bell μεταξύ άλλων στην peacefrog. Ποιοτική underground χορευτική μουσική αποκλειστικά για όσους ravers μεγαλώνοντας απέκτησαν χοντρά πορτοφόλια. Προφανώς ψάχνουν για κορόιδα. Όλο και κάποια θα βρεθούν. ✻ σε νέες δραχμές αλήθεια πόσο θα κοστίζουν; απο μακριά η κατρακύλα φαντάζει ακόμα πιο οδυνηρή και αναπόφευκτη ✻ το aftertime, ο καινούριος δίσκος του πρώην vex'd roly porter, με τους τίτλους αναφορά στην καλτ δυστοπική sci-fi ταινία dune του david lynch είναι απο τις καλύτερες μουσικές στιγμές της χρονιάς έως τώρα (must!! must!! must!! που λένε), τόσο διαφορετικός απο τον ήχο του degenerate, αλλά ταυτόχρονα διατηρώντας το γνώριμο αυτό σκοτεινό ύφος που έκανε τον δίσκο εκείνο να ξεχωρίσει στα μεσα της προηγούμενης δεκαετίας. Αναμένω να διαπιστώσω πόσο μάκρια είναι (;) απο τον νεο ήχο του έταιρου πρώην vex'd, ο οποίος έχει επίσης καινούριο άλμπουμ φέτος ✻ όταν τα emo παιδιά ανακάλυψαν το βαρύ μπάσο: the most hated man in dubstep? ✻ e-tard dance party

more mussels, less muscles

2011-09-09T13:58:00.001+01:00

Με τους 'underground dance κύκλους του λονδίνου' (sic) ετσι όπως μάλλον τους εννοεί η hipster dance στήλη του avopolis (το site του οποίου έχει πάει τον οπτικό θόρυβο σε νεα επίπεδα) μάλλον δεν πρέπει να έχω μεγάλη σχέση. Και ούτε θα ήθελα άλλωστε. Ο σεπτέμβρης όμως, που ξεκίνησε ράθυμα φαίνεται πως επιφυλάσσει μερικές ωραίες μουσικές στιγμές για όσους δεν ξημεροβραδιάζονται στο room 1 του fabric: kassem mosse live κάπου στο stoke newington (και ξανά τον άλλον μήνα, θα περάσει και απο την αθήνα διαβάζω), emeralds και fennesz στο καταπληκτικό union chapel, μια παλια εκκλησία με fanktion1 στο islington και οι roll the dice, που πολύ αρέσουν στους mnml ssgs (οχι πως αυτο ειναι απαραίτητα κατι σαν το ISO 9001 για το τεκνο), παίζουν στο cafe oto που απο καιρό θέλω να πάω. Αυτο είναι ενα καινούριο μιξ, hope you enjoy.

Juju & Jordash Chelm Is Burning (Golf Channel) Explorer Enjaw J (Electrounique) The Sanctuary Project Music Box (House Jam) No Smoke Koro Koro (Warp) Gemini Crossing Mars (Planet E) Ron Trent Dark Room (Balance) Freak Electrique Parsec (Viewlexx) Omar S Ultra Fine 2 (FXHE) G Strings Images (7th Sign) Donato Dozzy Giusy (Time To Express) Mike Parker Kaze No Oto (Time To Express) Basic Channel Q1.1 (Basic Channel) Common Factor Get Down (Chris Simmonds mix) (Planet E) Steve Bicknell Clubtrack #13 (Cosmic) Other People Place Let Me Be Me (Warp) Syncom Data SDI (Bunker) Kassem Mosse (Workshop #12) (Workshop) Peter Benisch Faster Than Light (Eevo Lute) Underground Resistance Elimination (Underground Resistance) Armando Land Of Confusion (Remix) (Warehouse) Vex’d Pop Pop VIP (Plenet Mu) Young Free Radical The Other Comes Shrouded In Wind (Sapho) Techno Animal Monosphate (Force Inc) Surgeon Transparent Radiation (Dynamic Tension) Rhythm & Sound See Mi Version (Burial Mix)

dreams about dreaming

2011-08-21T21:15:00.004+01:00

Σάββατο σούρουπο μετά απο μια σύντομη καλοκαιρινή μπόρα στον έβδομο όροφο ενος γκαραζ στο peckham, εκεί κοντά που δυο βδομάδες πρίν καιγόντουσαν λεωφορεία, η πανοραμική θέα είναι σαν βγαλμένη απο ταινία του mike leigh. Το πάρτι δεν έχει είσοδο, ο mick harris ως lull παίζει ambient drone, ενας άρυθμος παλλόμενος γλυκός βόμβος τυλίγει το μεγάλο τσιμεντένιο κτίριο. Όπως η μουσική που κάνει με το πιο γνωστό του όνομα, scorn, δεν απευθύνεται σε ευαίσθητα αυτιά. Το ίδιο και ο mark fell των SND που ατάραχος έπαιξε καθιστός το σετ του, κάτω απο τα 170bpm δεν πρέπει να έπεσε. Στις 10 το βράδι όλα έχουν τελειώσει, τόσο γρήγορα και διακριτικά όσο και αυτός ο αδιάφορος αύγουστος που φεύγει πρίν καταλάβω καν οτι ήρθε.

Ίσως να είναι γιατί άκουγα αυτό το κομμάτι συνέχεια, λες και το ipod κόλλησε ξαφνικά μόλις γύρισα απο τις διακοπές. Και κάπως ετσι, αθόρυβα και βιαστικά περνάνε οι μεγάλες μέρες στην μεγάλη πόλη.

donato dozzy - K

[παφλαζον & ζεστο το καλοκαιρι καταφθανει]

2011-08-03T21:58:00.001+01:00

breaking the frame

2011-05-22T20:03:00.005+01:00

✻ Omar-s, dj funk, raster noton βραδιά με alva noto και atom TM, shackleton και mark ernestus, emeralds. Μερικά μόνο απο τα ονόματα που πέρασαν απο το Λονδίνο τις τελευταίες μέρες. Και να θες να πας σε ολα, είναι πρακτικά αδύνατο! (εκτος αμα έχεις κάποιον σπόνσορα και καθόλου πρωινή δουλειά) ✻ Στο Koko που πήγα για πρώτη φορά τη περασμένη κυριακή μου έδωσε την εντύπωση πως πρόκειται για το αγαπημένο μπαροκ στέκι πανκ τύπων απο αυτούς που κρατάνε διαφημιστικές πινακίδες τα σαββατοκύριακα στο camden για εκείνο το μαγαζί δίπλα στο σταθμό που πουλάει dr martens. Εντύπωση που επαληθεύτηκε απο το παλικάρι στην πρώτη σειρά που με την πελώρια μοϊκάνα που έκανε headbanging όσο έπαιζε ο mika vainio με τον bruce gilbert, που ήταν κάπως σαν να έβλεπες τους pan sonic, αλλά με τον τύπο απο τους wire αντί του ilpo väisänen. Το σετ των nurse with wound ήταν όσο αλλοπρόσαλλο θα ταίριαζε στην φήμη που έχουν δημιουργήσει όλα αυτά τα χρόνια. Διατηρώ επιφυλάξεις για το κλείσιμο με drum n bass πάντως ✻ Το νεο αλμπουμ του surgeon είναι έτσι οπως πρέπει να είναι το τεκνο το ετος 2011. Σκοτεινό, δυνατό και φουτουριστικό. Το (βαρύ) του μπάσο θα στείλει ίσως πολλούς αδιάβαστους. Πόσο μάλλον όταν στο πρώτο κιολας μεγάλο κομμάτι του δίσκου, το transparent radiation, καταφέρνει και κάνει το dubstep να ακούγεται ελκυστικό όσες λίγες άλλες φορές. ✻ Εδώ, σε ενα καταπληκτικό πρώτο μισάωρο και άνοιγμα με terry riley.
surgeon - breaking the frame @ dummune tokyo

workshopping

2011-04-11T21:28:00.006+01:00

Η πρώτη φορά που είδα τον kassem mosse πέρυσι στο brixton μαζί με τον omar-s, με τον οποίον μοιράζονται μια κοινή ηχητική αισθητική, ήταν κάτι σαν προσωπική αποκάλυψη - ένας ακόμα dj ήρθε να προστεθεί στη λίστα με τους αγαπημένους απο το πουθενά σχεδόν (το σετ εκείνο κυκλοφορεί σε κασσέτα απο την trilogy tapes, σε όποιον βρίσκεται σε mp3 ας κάνει τον κόπο). Η εμφάνιση του το σάββατο το βράδι σε ενα μάλλον παρακμιακό υπόγειο του τρεντυ κατά τα άλλα shoreditch ήταν η επιβεβαίωση πως ο ψιλόλιγνος τύπος που έπαιζε ήδη όταν έφτασα μπροστά σε ενα πολύ αραιό και αρκετά αδιάφορο κοινό αξίζει όλη την προσοχή που εστιάζεται πάνω του τον τελευταίο καιρό. Τελειώνοντας το σετ του ο πολύς πλέον κόσμος χειροκροτούσε. Ο kassem mosse δεν είναι peak time dj, δεν ξεσηκώνει, ούτε τα 'σπάει' - ευτυχώς. Αυτό που κάνει είναι όμως κάτι καλύτερο - παίζει άψογους δίσκους που δύσκολα ακούς αλλού. Και το κάνει με εναν πολύ ιδαίτερο, χαρακτηριστικά δικό του τρόπο. Και είναι ακριβώς αυτό που χωρίζει τους πραγματικά σπουδαίους djs απο όλους τους υπόλοιπους. Με τους πρώτους είναι και μασκοφόρος dj stingray που ακολούθησε μιξάροντας ακατάπαυστα σε καταιγιστικούς ρυθμούς κι ας παίζει πάντα τους ίδιους δίσκους - είναι όλοι φοβεροί.

Το ενδιάμεσο πέρασμα των hip instra:mental, το νεο αλμπουμ των οποίων έκανε πρεμιέρα εκείνο το βράδι (σίγουρη επιτυχία για ολα τα dubstep παιδιά που ακούνε και τεκνο), το βρήκα πραγματικά εκνευριστικό. Το πρώτο κομμάτι ήταν ήδη μια καλή ευκαιρία να επισκεφτώ την τουαλέτα, μετά άρχισα να σκέφτομαι μήπως πήγαινα και για κανένα κεμπάμπ - προτίμησα τελικά να κάτσω σε μια καρέκλα και να περιμένω να περάσει η ώρα. Οχι ακριβώς αυτό που έχω στο μυαλό μου ως διασκέδαση.

Στο δρόμο της επιστροφής το N35 ήρθε μόλις πήγα στη στάση (τί θα κάναμε χωρίς night bus στο λονδίνο!), έφτασα σπίτι σε χρονο ρεκορ και έψαξα να βρώ το κομμάτι για το οποίο είχα ρωτήσει νωρίτερα τον KS ('εκείνο το τρίτο απο το τελος...'). Το βρήκα σε αυτό το μιξ. Και έτσι πέρασε η πρώτη πραγματικά ηλιόλουστη κυριακή του χρόνου ακούγοντας το ξανά και ξανά.

Nr. 7: Kassem Mosse (Workshop, Microdisco)

futher self evident truths

2011-04-03T19:30:00.004+01:00

Ταξίδι-εξπρες στη Θεσσαλονίκη, καιρός για βουτιές (δεν κάναμε τελικά), η Αυστραλία ζωγραφισμένη στον τοίχο ενος μπαρ δίπλα στο μπιλιάρδο, ατομικη πιτσα 'ο Σακης' στις 5 το πρωί, μπουγάτσες κρέμα και 'τυρι-κασερι' για το σπιτι, το λεωφορείο 78 που πάει σφαίρα (δεν το πήρα ποτέ), το ενα frangelico μετά το άλλο (στο μπαρ με την Αυστραλία). Και ενα απόγευμα με bedouin ascent στο ipod πάνω απο το διαμέρισμα του κυρίου Χαβαλέ.
crouched on broken glass

render me tender

2011-03-19T13:29:00.004Z

✻ Δεν υπάρχουν πολλά να αναφέρω απο το rave μέτωπο του λονδίνου τον τελευταίο καιρό. Για πρώτη φορά φέτος παρακολούθησα το καρναβάλι του bloc weekend οχι απο κοντά αλλά απο το twitter, τα social media λειτουργούν αποτελεσματικά (;) πλέον και ως φορείς της club κουλτούρας. Δηλαδή ήταν σχεδόν σαν να ήμουν εκεί, αλλά χωρίς όλα τα αρνητικά που συνοδεύουν απαραίτητα τέτοιες ηδονιστικές εκδηλώσεις, το τσουχτερό αντίτιμο, το ενοχλητικό τσούρμο απο πιτσιρίκια που ανυπομονούν να εκτονωθούν με skream & benga και τόνους απο 'βαρύ μπάσο' (sic) και βεβαίως ολα τα suicide tuesdays συμπτώματα που αναπόφευκτα εμφανίζονται μετά απο τέτοια τριήμερα κραιπάλης και ασυδωσίας. ✻ dj stingray & kassem mosse στις 9 απρίλη σε κάποιο 'secret east london location'. gimme! ✻ Εώς τότε ο καιρός περνάει (πολύ) γρήγορα κάνοντας τα πράγματα να πηγαίνουν απο το καλό στο καλύτερο. Και κάπου στο ενδιάμεσο, να ακόμα ενα μιξ.

where's my trance? i want to dance!

2011-02-19T13:30:00.002Z

✻ Η περίοδος της χειμερίας νάρκης καλά κρατεί ακόμα και λίγα πράγματα φαίνονται ικανά να με βγάλουν απο αυτήν προς το παρόν. Οι ancient methods δεν τα κατάφεραν και πολύ καλά πάντως στο προηγούμενο plex και με εστειλαν μια ώρα νωρίτερα για ύπνο. Ίσως και να φταίει το οτι ήμουν στο (πολύ καλό) live των chris & cosey νωρίτερα πρίν. Δύσκολες εποχές για διπλές εξόδους κατευθείαν μετά τη δουλειά, πόσο αργά να αντέξεις πια; (οι ΑΜ τελείωσαν στις 07:45 έμαθα). ✻ Στον omar s αυτή τη παρασκευή ελπίζω να το ευχαριστηθώ περισσότερο. Ο καινούριος του δίσκος here's your trance now dance είναι πολύ καλός, κάτι που δεν μου κάνει έκπληξη . Κάποιος χαρακτήρισε τον ήχο αυτό 'sunglasses techno' ('apla lol'). Να υποθέσω οτι αυτό πιάνει και τον kassem mosse, ο οποίος κυκλοφόρησε καινούριο 12" στη workshop. ✻ Οι δίσκοι μου όλοι είναι πια εδώ μαζί μου, καιρός για καινούρια μιξ. Ορίστε ενα πρώτο:

short notes

2011-01-23T22:12:00.002Z

✻ η περιοχή γύρω απο την old street που δουλεύω είναι γεμάτη κουστούμια καθημερινές 9-5, συχνά και μέχρι πιο αργά αν τα κουστούμια κάνουν υπερωρίες. Τα σαββατοκύριακα όμως μεταμορφώνεται σε hipster central και ολα τα cool ανερχόμενα blog friendly ονόματα που διαβάζεις στις σελίδες του fact περνάνε απο εκεί. Μερικά απο τα επόμενα events σε δυο απο τους καινούριους χώρους που άνοιγαν δίπλα και απέναντι αντίστοιχα: raime /demdike stare/ john roberts στο ενα, space dimension controller/lone και actress (μια Πέμπτη στο υπόγειο) στο άλλο.

✻ στη λίστα με τα καλύτερα της χρονιάς πολλών blogger ήδη το άλμπουμ του nicolas jaar. Καμία αντίρρηση. Με τα πιο φλώρικα όμως. Απο κοντά και αυτό του james blake απ'οτι φαίνεται.

✻ darren aronofsky, γιατί οι ταινίες σου πρέπει να είναι τόσο στυλιστικά επιτηδευμένες; και natalie portman, γιατί πρέπει να είσαι τόσο αψεγάδιαστη;

✻ είναι η ιδέα μου ή μήπως η κολλεκτίβα των sandwell district μετατρέπεται με γοργούς ρυθμούς στο νέο richie hawtin του βαρετού (αλλά πολύ hip) mnml; Ακόμα ενα swoosh εφε και θα έλεγες οτι παίζουν οι deep dish (ή έστω ο gpal). mega yawn.

✻ μετά απο 4 συνεχόμενα χρόνια παρουσίας στο bloc weekend, φέτος λέω να πάρω άδεια. Αυτόν τον dj funk μάλλον δεν θα τον δω ποτέ.

✻ μου αρέσει η ιδέα της νεας mixtape στήλης της lifo. Ο dynamons έδωσε ήδη ενα μιξ του. Αναμενόμενα, είναι πολύ καλό. Για περισσότερο σικάγο και απο το παγωτό της Δέλτα στο gridface. Και στο μιξ του Traxx φόρο-τιμής στο Music Box επίσης.

✻ ακόμα ενας λόγος για τον οποίον το vice κάνει (μονο) για τόσο καλό χάρτι τουαλέτας: riot girl μόδα εν μέσω φοιτητικών διαδηλώσεων στο λονδίνο. Πιο ρηχό άραγε γίνεται;

✻ ερώτηση κρίσεως: πόσοι δίσκοι 'must! must! must!' κυκλοφορούν κάθε εβδομάδα; αλήθεια πες!

✻ στις δυο παραγραφές αδικημάτων παραπλανηθέντων υπουργών, η μια δώρο.

✻ η φωτογραφία απο το συγκρότημα κατοικιών του barbican, ενα απο τα αγαπημένα μου όμορφα-άσχημα δείγματα μεταπολεμικής brutalist αρχιτεκτονικής, μαζί με το κτίριο του national theatre στο south bank.

true blue

2011-01-11T00:06:00.002Z

Επιστροφή σε ενα κρύο και γκρίζο λονδίνο μετά απο μερικές μέρες ξεγνοιασιάς στην αθήνα, ξενύχτια πολλά (4 η ώρα το πρωί μιας Τρίτης σε ενα μπαρ, ενα ξεχασμένο συναίσθημα, θολό απο τα πολλά frangelico), γνώριμες γειτονιές, οικείοι άνθρωποι, μια (ακόμα) φίλη που έγινε μαμά. Αυτή είναι πάντα η πιο γλυκόπικρη περίοδος του χρόνου. Μετά την ευφορία, η χαλάρωση. Είναι η εποχή που τίποτα δεν λειτουργεί ικανοποιητικά και οι μέρες έξω απο το παράθυρο περνάνε. Γρήγορα, έτσι όπως φεύγουν, βιαστικά δίνοντας τη θέση σε αυτό το ανυπόφορο πηχτό αγγλικό σκοτάδι. Απο το παράθυρο του καινούριου υπνοδωματίου μου βλέπω πια τους ουρανοξύστες του City μακριά στο βάθος του ορίζοντα να φέγγουν υπερφυσικά. Η ημέρα έχει ήδη αρχίσει να μεγαλώνει, το πάρκο της γειτονιάς είναι όμορφο, τίποτα δεν έχει λόγο να μην πάει πάλι καλά. Για άλλη μια φορά.

coppice - coldfall / coppice - vale of health

moments in twenty ten

2010-12-29T15:34:00.002Z

Εν είδει ανασκόπησης, μερικές σκόρπιες (μουσικές) αναμνήσεις που θα έχω να θυμάμαι για την χρονιά που φεύγει:

jeff mills the sleeper wakes, στο Lost πριν λίγες εβδομάδες. Mindblowing, όπως ακριβώς το ήθελα, απο εναν (μεσήλικα πλέον) techno αντι-σταρ που έχει όραμα για την μουσική που φτιάχνει και ξέρει πως να το παρουσιάζει.
autechre μεγάλες βόλτες σε γνώριμες απο παλιά γειτονιές με το oversteps στα ακουστικά. Και μετά εκείνο το παραλήρημα σε μια μεγάλη αποθήκη κάπου στο hackney. Σαν να ακούς ήχους απο ενα μακρινό μέλλον, σκοτεινό και καταιγιστικό.
oneohtrix point never transmat memories, στο πίσω μέρος μιας μικρής συνοικιακής pub, ανάμεσα στις εργατικές κατοικίες του stockwell. Αναλογική νοσταλγία (και απο το ταβάνι να κρέμεται μια ντίσκο μπάλα).
omar s losing myself στη μέση του dancefloor, στο bloc weekend. Highlight το κλείσιμο του σετ με το 578.
kassem mosse για εκείνο το σαββατόβραδο στο κέντρο του brixton (μαζί με τον omar s). Και για αυτό το mix, που άκουσα ίσως περισσότερο απο κάθε άλλο φέτος. House music in ultra slow motion.
surgeon τον απρίλη στο bleep43. Dancing in the dark.
legowelt ο ομιχλώδης κόσμος του franz falckenhaus μεταφέρθηκε για ενα βράδι στο corsica studios. Μικρές ambient ιστορίες για σοβιετικά concorde και ξεχασμένους ελικοειδής δρόμους, λες και οδηγούν κατευθείαν στο white lodge.
caribou field day, το καλοκαίρι στο victoria park. Για όλους τους λάθος λόγους, και κυρίως για εκείνη την κινηματογραφική στιγμή που έδυε ο ήλιος και ακούστηκε το sun και πίστεψα πως, όπως στις ταινίες, μερικές φορές τα πράγματα μπορεί να έρχονται ακριβώς όπως τα θες. Και ακόμα καλύτερα.
footcrab γιατί το άκουγα συνέχεια, όπου και αν πήγαινα. Το club track της φετινής χρονιάς είναι άκρως εθιστικό.

Και μερικοί δίσκοι (όχι οι καλύτεροι, αλλά αυτοί που ευχαριστήθηκα περισσότερο):

autechre oversteps / actress splazsh / urban tribe program 1-12 / plant43 burning decay

Lost (in the night)

2010-12-14T12:48:00.003Z

Το οτι τα σετ του jeff mills για τα lost παρτι είναι πάντα πολύ ιδιαίτερα το γνώριζα πολύ καλά. Εκεί άλλωστε τον είχα δει πρώτη φορά στο λονδίνο να παρουσιάζει την δική του εκδοχή του soundtrack της Οδύσσειας του Διαστήματος σε μια αποθήκη στα docklands με θέα το dome στην απέναντι πλευρά του Τάμεση, εκεί ήταν και η τελευταία μερικά χρόνια αργότερα. Αλλά όσο υποψιασμένος και αν ήμουνα για το τι πρόκειται να έβλεπα το σάββατο το βράδι, απο την ώρα ήδη που περιμένοντας στην ουρά μέσα στο μακρύ τούνελ το καρδιοχτύπι αυξάνονταν μαζί με τον παλμό του βουητού που ερχόταν μέσα απο το club, πάλι απροετοίμαστος πιάστηκα απο αυτόν τον μικροσκοπικό, μαυροφορεμένο άνθρωπο που γονατιστός στο πάτωμα περιτριγυρισμένος απο cdjs και πικάπ σε ημικύκλιο και στη μέση ενα 909 (τόσα χρόνια το αρχετυπικό techno φετιχ) με δυο μονάχα προβολείς να πέφτουν πάνω του για τέσσερις ολόκληρες ώρες βούτηξε κατευθείαν στην βαθύτερη ουσία αυτής της μουσικής, την οποία τόσο εύστοχα κατάφερε να συλλάβει μονολεκτικά ο Bicknell με τα πάρτι του: να χάνεις τον εαυτό σου μέσα στο σκοτάδι και τον φαινομενικά επαναλαμβανόμενο, αλλά υπογείως μεταβαλλόμενο ρυθμό, σαν βακτήριο που διαρκώς μεταλλάσσεται προκειμένου να επιβιώσει. Και ήταν πάλι αυτό το τόσο γνώριμο γλυκόπικρο συναίσθημα βγαίνοντας έξω στο τσουχτερό κρύο στις 7 το πρωί, με κόρες διεσταλμένες και τα αυτιά να βουίζουν ακόμα απο την ένταση της μουσικής, οτι κάτι πολύ μοναδικό είχε μόλις τελειώσει και δεν επρόκειτο να επαναληφθεί. Το αφτερ παρτι ήταν πια η μόνη μας επιλογή. Όλοι πίσω σπίτι μου.

at the heart of it all

2010-12-08T14:02:00.002Z

Η χαρά την παρασκευή το βράδι να ακούω νωρίς, στο ξεκίνημα ακόμα εναν απο τους αγαπημένους μου djs να παίζει τη μουσική ενος άλλου πολύ αγαπημένου γκρουπ στο μέρος που περισσότερο απο κάθε άλλο πια έχω συνδέσει με τη μουσική που αγαπάω, στο πάρτι μάλιστα των φίλων μου, ε αυτό ήταν όντως κάτι ξεχωριστό. Και ας έχασα πάλι το μισό σετ τσεκάροντας ονόματα στη πόρτα - στο at the hart of it all ήμουν εκεί, στη μέση ενος dancefloor που ακόμα δεν χόρευε κανείς (μετά έγινε το έλα να δεις!) . Ο tony θα επιστρέψει στο corsica τον φλεβάρη για το plex αυτή τη φορά μαζί με τους ancient methods (προσοχή στα laptop!) και h.a.t.e soundsystem και εναν τύπο, τον sigha που πάντα μου φέρνει στο μυαλό εκείνη την ταϊλανδέζικη μπύρα στο μεγάλο μπουκάλι που σερβίρουν στα wagamama. Πολύ διαφορετικό αλλά εξίσου ενδιαφέρον lineup, που (ξανά) θέτει το ερώτημα: κατά πόσον μπορεί ενα όνομα να 'ανήκει' σε εναν promoter? Ελάχιστοι είναι οι djs που επιδιώκουν να αναπτύξουν μια αμοιβαία δεσμευτική σχέση εμπιστοσύνης με συγκεκριμένους διοργανωτές, όπως ο donato dozzy που μέχρι και την πρόταση του fabric απέρριψε (και τα λεφτά που αυτό μπορεί να προσφέρει). Respect.

Ολόκληρο το αφιέρωμα του surgeon στον peter christopherson και τους coil απο το bleep43 της παρασκευής στο corsica studios εδώ. Κι μιας και ήταν και ο dj pete μαζί, αναβιώνοντας για 3η συνεχόμενη χρονιά τις ένδοξες μέρες (ή καλύτερα νύχτες) στο υπόγειο του tresor, όπου μαζλι με τον surgeon ήταν για καιρό residents, ορίστε κι ενα άλλο μιξ-αφιέρωμα στην chain reaction και τον τόσο αναγνωρίσιμο πλέον ήχο του βερολίνου.

I'll house u

2010-12-03T12:46:00.001Z

Πρίν δυο εβδομάδες στο plan b στο κέντρο του brixton, αγαπημένο μέρος της λονδρέζικης bass κοινότητας και χαϊδεμένο στέκι του fact magazine, καλεσμένος του joy orbison στο δεύτερο κατά σειρά doldrums παρτι ήταν ο marcellus pittman, μέλος των 3 chairs απο το detroit. Λίγους μήνες νωρίτερα, πρώτοι guests ήταν ο omar-s, επίσης απο την motor city και ο εκ γερμανίας ανερχόμενος kassem mosse που πρόσφατα κυκλοφόρησε και ενα remix στην εταιρία του orbison. Ο προσεκτικός αναγνώστης θα θυμάται ίσως και το remix του νεαρού γερμανού στον commix που επίσης πείραξε και ο techno MVP marcel dettmann.

Τα παραπάνω ονόματα είναι μερικά ενδεικτικά μόνο παραδείγματα του ολοένα και αυξανόμενου ενδιαφέροντος της βρετανικής bass σκηνής - χρησιμοποιώ τον όρο για όλα όσα εκείνα έχουν ξεπηδήσει απο αυτό που κάποτε λεγόταν dubstep (και ποιός ξέρει άραγε που βρίσκεται σήμερα) - για τα 'παραδοσιακά' - και επομένως συντηρητικά και ενίοτε κατακριτέα ως είδη - house και techno και τις πόλεις απο όπου αυτά ξεπήδησαν: οι αναφορές στο βιομηχανικό detroit και το παγωμένο βερολίνο στα μέσα που καλύπτουν την σκηνή είναι περισσότερες και απο γυαλιστερά trainers, στραβοφορεμένα καπέλα και μπλουζάκια stüssy μαζί σε drum n' bass πάρτι.

Η περίπτωση του σικάγο είναι ίσως κάπως διαφορετική, ως μια σχετικά πρόσφατη 'ανακάλυψη' για την uk bass κοινότητα, πολλά απο τα μέλη της οποίας ήταν ακόμα αγέννητα όταν μεσουρανούσαν labels σαν την trax και την dj international. στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του '80. Μετά το σύντομο πέρασμα του uk funky, που έχω τη εντύπωση πως πέρασε και δεν ακούμπησε, οι πιτσιρικάδες βάζουν πάλι το 'house' στο λεξιλόγιο τους χάρις στην δημοσιότητα που έδωσε το fact - βίβλος των απανταχού steppers - στο νεοτεριστικό υποείδος ονόματι juke: μια πιο χοντροκομμένη και γρήγορη εκδοχή του booty της σχολής dancemania - αν υπάρχει κάτι αντίστοιχο του κάγκουρα στις south side γειτονιές της windy city, μάλλον κάτι τέτοιο θα ακούει.

Τα λόγια του l-vis 1990, απο τους δυνατούς players στην λονδρέζικη bass σκηνή ως night slugs μαζί με τον bok bok στο bassmusicblog είναι χαρακτηριστικά:

What kind of a US vibe?

It's like Chicago house really. I'm only using hardware for the whole album - pretty much all the drums are off a Roland TR707, so it's getting that kind of Farley Jackmaster Funk vibe of really dry sounding drums. Then there's the synths, vocals from people like Shadz.

That sounds great - I love the Chicago house sound. Yeah, it's all I really listen to at the moment - Chicago house, that and Detroit techno. It's still sounds so fresh, and it seems like what was happening in Chicago then, it's got kind of a correlation to what's happening now in London with the funky crews, Night Slugs and so on - people not caring about genres. Like back then, everything was just house music - any underground dance music was house music.

Κια αν όντως υπάρχουν πάντα δυο πλευρές σε κάθε ιστορία, έχω όλο και περισσότερο την αίσθηση οτι πλέον η κουβέντα έχει πια μετατοπιστεί απο την σύγκλιση δυο πολύ διαφορετικών μεταξύ τους κόσμων, του dubstep και του techno, σε μια έμμεση επιβεβαίωση της διαχρονικότητας των δυο ουσιαστικών συστατικών της παγκόσμιας dance κουλτούρας των τελευταίων 25 χρόνων.

Αποτελεί αυτό την σιωπηλή εκδίκηση του 'καλού΄; Ιδέα δεν έχω! Αλλά πάλι, ποιός είπε οτι το μπάσο κατάφερε να τα ισοπεδώσει όλα;

2010-11-27T14:34:00.003Z

Bleep43 αυτήν τη παρασκευή στο corsica studios και ο tony θα αρχίσει με ενα σπέσιαλ αφιέρωμα στους coil, όσο στο άλλο δωμάτιο θα έχει 5ωρο dozzython. Κλικ στη φωτογραφία για link και tracklist απο το volcano special του surgeon τον περασμένο απρίλιο.

In dreams I walk with you

2010-11-26T18:43:00.001Z

Τον peter christopherson πρόλαβα να τον δω μονάχα δυο φορές. Στο αμφιθέατρο της τεχνόπολης μαζί με τον ivan pavlov ως soisong σε ενα προηγούμενο synch και ενα μόλις μηνα πριν εδω στο λονδίνο σε αυτό που έμμελε να ήταν οριστικά η τελευταία συναυλία των throbbing gristle. Χθες το πρωί πήγε να συναντήσει τον φιλο του jhon balance κάπου εκεί ψηλά στον ουρανό. Η μουσική του θα εξακολουθεί να είναι όμως ακόμα μαζί μας, στον κόσμο αυτόν.

RIP uncle Sleazy

promo mixes

2010-11-17T13:03:00.004Z

http://promomixes.com/

cinema paradiso

2010-11-08T17:50:00.004Z

goblin - suspiria (narration) [profondo rosso - 1975] riz ortolani - adultress punishment [cannibal holocaust - 1975] fabio frizzi - apoteosi del mistero [Paura nella città dei morti viventi - 1980] goblin - profundo rosso [profondo rosso - 1975] f.frizzi - a cat in the brain (seq 6) [a cat in the brain - 1990] fabio frizzi - zombi main title (godzilla demo) [zombi 2 - 1979] claudio simonetti - nichola's death [morirai a mezzanotte - 1986] nico fidenco - zombie parade [zombi holocaust - 1979] rizzati & de gemini - i remember [Quella villa accanto al cimitero - 1981] stelvio cipriani - la polizia ha le mani legate [la polizia ha le mani legate - 1975] paolo vasile - il giorno del cobra (suite) [il giorno del cobra - 1980] goblin - la via della droga [la via della droga - 1977] franco campanino - napoli si ribella [napoli si ribella - 1977] frizzi bixio tempera - vai gorilla [vai gorilla - 1976] goblin - nocturne [notturno - 1983] franco micalizzi - italia a mano armata [italia a mano armata - 1976] francesco de masi&a.allessandroni-tema di londra[Colpo Maestro Al Servizio Di Sua Maestà Britannica- 1967] piero piccioni - playgirl'70 [playgirl'70 - 1969] franco micalizzi - bargain with the devil [chi sei - 1974] stelvio cipriani - femina ridens [femina ridens - 1969] armando trovajoli - qualcosa piu grande [Rapporto Fuller, base Stoccolma - 1967] franco micalizzi - tira a rezza oj piscatore [napoli violenta - 1976] marcello giombini -main theme [È tornato Sabata... hai chiuso un'altra volta -1971] armando trovajoli - woman's perfume [profumo di donna - 1975] ennio morricone - debora's theme [once upon a time in america - 1984] nino rota - love theme [the godfather - 1972] riz ortolani - main theme [cannibal holocaust -1975] rizzati & de gemini-verso il terrore [Quella villa accanto al cimitero - 1981] armando trovajoli - tema per luciana [c'eravamo tanti amati - 1974] stelvio cipriani - mary's theme [femina ridens - 1969]

Ενα μιξ που ακούγεται τόσο ωραίο, οσο ωραίο φαίνεται. Ειδικά αμα σου αρέσει ο dario argento.

cinema paradiso

2010-10-28T12:46:00.004+01:00

Την προηγούμενη εβδομάδα είχε μια μοναδική εμφάνιση των throbbing gristle, σειρά απόψε έχουν οι swans με τον james blackshaw να ανοίγει, αύριο έχει plex με I-f και mike huckaby, ακολουθούν pépé bradock και lil' luis καθώς και το επόμενο bleep43 με surgeon vs dj pete στο ενα ενα δωμάτιο και donato dozzy, μόνος στο άλλο. Για 5 ώρες, τουλάχιστον. Προς το παρόν, 3 ώρες surgeon πριν λίγες μέρες στο σύδνεϋ εδώ.

[tracklist στα comments]

discipline

2010-10-25T18:09:00.003+01:00

urgent update: φαίνεται πως η genesis p. orridge αποφάσισε να σταματήσει ξαφνικά τις εμφανίσεις με τους άλλους τρεις TG - δες στα σχόλια. Το προηγούμενο σάββατο μάλλον ήμασταν λοιπόν τυχεροί όσοι τους είδαμε όλους μαζί για τελευταία (ίσως;) φορά.

2010-10-09T12:22:00.003+01:00

Επιστροφή των 'rards απο την αμερική στο corsica studios την προηγούμενη εβδομάδα, ο gerard hanson και ο sherard ingram ως convextion και urban tribe αντίστοιχα. Στο ενδιάμεσο ο plant43, με καινούριο αλμπουμ στην Ai, έκανε νομίζω το καλύτερο σετ που έχω ακούσει απο αυτόν και ενα απο τα highlight της βραδιάς για πολύ κόσμο.

Ήθελα να δω τον danny wolfers να κάνει ενα αμπιεντ strange life σετ μακριά απο το acid house που συνηθίζει να παίζει ως legowelt εδώ και πολύ καιρό. Η πρώτη αντίδραση ήταν "laptop??!!" Έπειτα όμως ξεδιπλώθηκε ολόκληρη η οπτικοακουστική μυθολογία του μυστήριου κυρίου franz falckenhaus με τις ασπρόμαυρες εικόνες απο δοκιμές των ρώσικων concorde, ερημικούς δρόμους μέσα απο δάση σε κάποιο βουνό των βορειοδυτικών πολιτειών που ζεί το μυθικό sasquatch και τα video games για κάποιο σκονισμένο amstrad 6128. Ιδανικό ξεκίνημα για τη βραδιά.

Μπαίνοντας στο δεύτερο δωμάτιο ο dj overdose, συνεργάτης του alden tyrell στους hasbeens έπαιζε διπλές κόπιες του al-naafiysh, συνέχεια με kraftwerk > model 500 > cure (a forest!) , την mariska την άκουσα δυστυχώς μόνο απο την πόρτα, old school κλείσιμο με τον matt whitehead και τα 90ς είναι σαν να μην έφυγαν ποτέ. Υπομονή τώρα για εναν κάποιον ιταλό τον δεκέμβρη...

[more photos]

a number of names

2010-09-22T18:26:00.005+01:00

shed launch party για το καινουριο του αλμπουμ traveller. Ωραίο σετ, ατμοσφαιρικό και χωρίς πολλες εξάρσεις, σε σημεια σχεδόν downtempo. Το cable μου φάνηκε σαν ενα άλλο fabric-on-a-budget, μικρότερο και κάπως απρόσωπο. Ο ολλανδός a made up sound/2562 νωρίτερα με άφησε παγερά αδιάφορο, ο surgeon άρχισε το σετ του με το humana την στιγμή που μέσα μου γινόταν χημική έκρηξη. Ένας τύπος ήθελε να τσεκάρει τις γνώσεις μου, αν γνώριζα ποιός είναι ο ξανθός nerd με τα γυαλιά. Δεν περίμενε προφανώς ενας τύπος με πουκάμισο να ήξερε, πόσο μάλλον να είχε παίξει και μαζί του. Στο άλλο δωμάτιο ατσαλάκωτα παιδιά πόζαραν στους r’n’b ρύθμους του guido. Στο τέλος μείναμε εμείς κι εμείς, κλείσιμο με bleep43, επιστροφή με το άδειο πρωινό λεωφορείο, το υπόλοιπο της κυριακής ήταν κυριολεκτικά wasted.

seefeel μοναδική και αναμενόμενα sold out επανεμφάνιση τους στο ICA με την ευκαιρία του νέου 10” faults. Με τον mark clifford και τη sarah peacock, δυο απο τα αρχικά μέλη, στη συνθεση τους, και την προσθήκη των γιαπωνέζων dj scotch egg και e-da. Έπαιξαν πολλά απο τα παλιά τους με το μοναδικό τους ύφος που ισορροπεί μετέωρο κάπου ανάμεσα στο shoegaze την abstract ηλεκτρονική μουσική και τη χαρακτηριστική φωνή της peacock να μπερδεύεται μέσα απο τους σκοτεινούς ήχους και τα reverb του clifford. Πραγματικά πολύ καλό live.

autechre διαβάζω με ενδιαφέρον τα ανάμεικτα σχόλια για την πρώτη εμφάνιση τους επιτέλους στην αθήνα για τα 8 χρόνια του πολύπαθου πολυχώρου της οδού Πειραιώς και σκέφτομαι οτι το το επετειακό event καθεαυτό σαν να παρουσιάστηκε τελικά ως πιο σημαντικό απο την ίδια την εμφάνιση τους - ενα σκέτο autechre live in athens θα έπρεπε σίγουρα να ήταν αρκετό απο μόνο του.. Τα παρατράγουδα θα πρέπει μάλλον να θεωρούνταν αναμενόμενα δεδομένου του ακατάλληλου του χώρου σε συνάρτηση με το ιστορικό κακής οργάνωσης, οπιαδήποτε άδεια αποθήκη πιο χαμήλα στον ίδιο δρόμο θα ήταν καταλληλότερη. Κάποια στοιχειώδη πράγματα απο αυτά που θεωρούνται δεδομένα στο εξωτερικό είναι ακόμα δύσκολα να γίνουν αντιληπτά όσα funktion1 κι αν χρησιμοποιηθούν (απο αυτά που κάποιος υποστήριζει οτι υπάρχουν μόνο 10 στον κόσμο! – ορισμένοι είναι πολύ αφελής τελικά - ή απλά βλάκες.) Πόσα ήταν αλήθεια τα περιορισμένα εισητήρια της προπώλησης; Δεν θέλω να ρωτήσω καν για τήρηση στοιχειωδών health & safety κανονισμών ή για την απαγόρευση καπνίσματος. Ελπίζω οτι σε 10 χρόνια η ενηλικίωση θα έρθει φέρνοντας μαζί και την ωρίμανση.

jeff mills όσο περνάει ο καιρός γίνεται και καλύτερος έχω την αίσθηση (insert witty comment about wine). Ο σκληρός ήχος της εποχής UR και τα tribal κρουστά α λα purpose maker έχουν δώσει εδώ και καιρό πλέον τη θέση τους σε πιο γαλήνιες sci-fi αναζητήσεις. Πάνε χρόνια απο τότε που μέτρησα τη τελευταία φορά που τον είδα (νομίζω έχω σταματήσει στο 14) αλλά τον δεκέμβρη έχει lost μαζί με steve bicknell για μια δόση απο τα παλιά.
jeff mills all tomorrows guestmix for cgny july 2010

coldcut ελάχιστα είναι τα mix cd που έχουν καταφέρει να αντέξουν στο πέρασμα του χρόνου, τα mp3 έχουν εκτοπίσει τα cd και η πληθώρα των διαθέσιμων μιξ στο ίντερνετ έχουν καταστήσει το φορμά πλέον άχρηστο. Το 70 minutes of madness των coldcut είναι ενα απο τα λίγα αυτά, που όπως το live at liquid room και το mix up vol.5, θα αργήσουν πολύ να ξεθωριάσουν. Τώρα που η ninja tune κλείνει τα 20 και γιορτάζει, δίνει μια κάπως διαφορετική απο τη ορίτζιναλ εκδοχή για δωρεάν κατάβασμα.
www.ninjatunexx.com

sandro galli αυτό και αν είναι έκπληξη, blast from the past που λένε. Και πιο συγκεκριμένα απο τη Ρώμη και τα μέσα των 90s. Μια λέξη; αcid! (ακόμα μια: banging!)
human bassline

mariska

2010-09-05T21:57:00.002+01:00

Η νεαρή mariska neerman είναι απο το βέλγιο και έχει ήδη συνεισφέρει ενα κομμάτι στην πρόσφατη urban tribe κυκλοφορία στην planet e, αλλά το ακυκλοφόρητο ακόμα κομμάτι της ate που υπάρχει στο myspace της αξίζει ενα ποστ απο μόνο του. Η mariska θα είναι στο corsica studios μαζί με το σχήμα του stingray, τον convextion και τον legowelt για το επόμενο bleep43 πάρτι, το πρώτο ep στο καινούριο label των οποίων επίσης θα κυκλοφορεί εκείνες τις μέρες - είναι πολύ ωραίο να βλέπεις τα σχέδια φίλων σου να γίνονται πραγματικότητα μετά απο τόσες πολλές συζητήσεις.

Στα προσεχώς: shed album launch party + seefeel live @ ICA

www.myspace.com/mariskaneerman
www.bleep43.com/label

we, together

2010-08-12T22:01:00.001+01:00

[side a] Πόσο παράξενο και αυτό το καλοκαίρι, δεύτερο στη σειρά στη μεγάλη πόλη, πάλι οι διακοπές άγνωστη λέξη. Κι όμως είναι τόσο διαφορετικό, φέτος που τα πρωινά κοιτάω έξω απο το παράθυρο του λεωφορείου περνώντας απο διαδοχικές γκρίζες συνοικίες του νοτιοανατολικού λονδίνου που δύσκολα θα τις έλεγες όμορφες. Η μισή ώρα που κρατάει η διαδρομή είναι η μοναδική ίσως στιγμή αυτοσυγκέντρωσης της ημέρας, μόνος περικυκλωμένος απο σκέψεις και τα όνειρα πρίν χαθούν σε resourcing reports, εξελακια και αγγελίες για το ιδανικό 1 bed flat to rent in SE5 (με κήπο αν γινεται). Στο ipod ψάχνω να βρω τη συνοδεία των ονείρων αυτών, τελευταία συνήθως είναι το μιξ αυτό του kassem mosse ή το red brick wall και οι threshold houseboys choir, το σολο project του peter christopherson των coil.

[side b] Το field day πριν λίγες μέρες στο victoria park θα το θυμάμαι για καιρό. Όχι μόνο για την κερδισμένη διπλή πρόσκληση [απο twitter του μουσειου του λονδίνου!] ή την απρόσμενα ηλιόλουστη ημέρα, αλλά κυρίως γιατί κάπου ανάμεσα στη στιγμή που ο ήλιος που έδυε πάνω απο την ανοιχτή σκηνή όταν ο caribou με τη μπάντα του έπαιζαν το sun και τότε που οι moderat λίγο παραπέρα έκαναν ενα ομολογουμένως εντυπωσιακό live, κάπου εκεί μέσα στο πλήθος που έσπρωχνε για να βρεί χόρο να χορέψει θυμήθηκα πως είναι να είναι κάποιος εκστατικά και ανέλπιστα ευτυχισμένος. Κι ας χάνονται μερικές φορές ακόμα και τέτοιες σπάνιες στιγμές μέσα απο τα χέρια μας όσο σφιχτά και αν τα κρατάμε, σαν ψιλή άμμος που περνάει μέσα απο τα δάχτυλα μας. Κλείνω τα μάτια και ακολουθώ τη συμβουλή του agent cooper: Harry, I'm going to let you in on a little secret. Every day, once a day, give yourself a present. Don't plan it. Don't wait for it. Just let it happen.
close your eyes

mistakes

2010-08-01T19:39:00.004+01:00

made in detroit

2010-07-20T22:43:00.001+01:00

Ο sherard ingram aka dj stingray δανείζεται για ακόμα μια φορά το concept του γάλλου maffesoli για τις αστικές φυλές και κυκλοφορεί δυο νέους δίσκους στις ντόπιες planet e και mahogani των carl craig και moodymann αντίστοιχα. Το project στο οποίο έχουν κατά καιρούς συμμετάσχει detroit θρύλοι όπως ο anthony shake shakir καθώς και οι ίδιοι craig και kenny dixon jr, ετοιμάζεται για τις πρώτες του live εμφανίσεις, για τις οποίες ο ingram μιλούσε ήδη απο το αξέχαστο εκείνο πέρασμα του απο την αθήνα (και ενα after-hours σουβλατζίδικο κάπου στον κορυδαλλό νομίζω). Μαζί του θα είναι και μια άλλη φυσιογνωμία της motor city που ειδικέυται στο να κουνάει ρυθμικά τα μακριά του δαχτυλά του πάνω απο συνθεσαίζερ korg triton. Εκεί θα είναι, το ίδιο βράδι επίσης, ενας ολλανδός διοπτροφόρος απο τη χάγη και ενας φίλος απο το ντάλλας, τέξας. Στο κόρσικα φυσικά, πού αλλού.

werkhouse

2010-06-29T22:26:00.003+01:00

jo johnson - the impotent poor

how soon is now?

2010-06-20T22:44:00.005+01:00

Απο το μεγάλο παράθυρο του έβδομου ορόφου στο κέντρο μιας πόλης χωρίς κέντρο τα πράγματα φαίνονται τώρα κάπως καλύτερα και αρκετά πιο αισιόδοξα, σαν να μπαίνουν επιτέλους σε μια σειρά. Παρασκευή βράδι στο ημιπαράνομο τζαμαϊκανό στέκι κάτω απο τη γέφυρα του τραίνου με τις αφίσες του usain bolt στο μπαρ με τις χλιαρές red stripe, στο πατάρι με την κυρτή οροφή σαν σε υπόστεγο για αεροπλάνα o shemale παίζει αργή, σκοτεινή μουσική στο μεγάλο dub ηχοσύστημα και ακούγεται σαν μια διεστραμμένη εκδοχή του gerald donald που μέσα στα σύννεφα κάπνου απο το μηχάνημα και τα πολύχρωμα φωτορυθμικά φαντάζει υπερβολικά σουρεαλιστική. Αργότερα ο dj βάζει italo αλλά και clan of xymox, οτιδήποτε δεν θα περίμενες να ακούσεις σε ενα τέτοιο μέρος. Τα world unknown είναι πάντα ωραία πάρτυ.

Και αν την επόμενη ο λόγος που βρέθηκα στο plan b - κοιτίδα του dubstep στην περιοχή και αγαπημένο μέρος του αναγνωστών του fact με - ήταν ο omar s, η έκπληξη ήταν ο kassem mosse με το σουπερ αργό, σουπερ deep house, σχεδόν αδύνατον να το χορέψεις, εκτός και αν είσαι στο panorama στο βερολίνο και είναι κυριακή μεσημέρι και δεκάρα δεν δίνεις για αυτό. Το γλυκό κορίτσι δίπλα μου κινείται σαν σε αργή κίνηση, χορεύουμε έτσι για λίγο, το σετ του km τελειώνει, αυτή φεύγει. Ο source direct αρχίζει να παίζει jungle, φεύγω κι εγώ. Είναι 4 το πρωί και έξω έχει ήδη ξημερώσει. Περπατάω προς τη στάση του λεοφορείου, το περιμένω κάμποση ώρα και όταν επιτέλους έρχεται, δεν σταματάει. Bus stop not in use. Πφφ, δεν βαριέσαι. Πάω να πάρω το άλλο απο απέναντι. Στη διαδρομή κοιτάζω την γκρί πόλη να ξυπνάει καθώς εγώ ετοιμάζομαι να πάω για ύπνο. Μερικές φορές νοιώθω οτι τα πάντα είναι εφικτά, αρκεί να απλώσουμε το χέρι και να τα πάρουμε.
gunnar wendel - 578 (omar s rude boy warm mix)

sleeper wakes

2010-06-06T15:15:00.000+01:00

jeff mills @ dommune tokyo 28.5.2010
[sleeperwakes]

2010-05-31T17:01:00.002+01:00

bleep43 mayday special

rhythm is still rhythm

2010-05-24T12:41:00.005+01:00

Για την αξία του derrick may ως dj δεν είχα ποτέ καμιά αμφιβολία. Μια φορά χρόνια πριν πήρα το τρένο για θεσσαλονίκη μόνο και μόνο για να πάω να τον δω να παίζει εκεί, το όνομα του κλαμπ το έχω ξεχάσει πλέον αλλά θυμάμαι πολύ καλά οτι ήταν η εποχή που δεν θα έχανα μια τέτοια ευκαιρία να ακούσω τον innovator απο κοντά. Με το πέρασμα του καιρού τα πράγματα φαίνεται οτι άλλαξαν κάπως, άλλαξα και εγώ, μερικές λιγότερο ενθουσιώδεις εμφανίσεις του αν όχι απογοητευτικές, οχι επειδή ο derrick may ξέχασε πώς να παίζει δίσκους, αλλά επειδή ίσως συμβιβάστηκε με την ιδέα να παίζει σε τεράστιες απρόσωπες αρένες απο αυτές που μαζεύουν κόσμο που λίγο τον απασχολεί η μουσική αρκεί να είναι δυνατή ώστε να καταφέρει να εκτονωθεί, λίγο ibiza και πολύ ministry of sound, το σταθερό μέρος άλλωστε που παίζει στο λονδίνο.

Με αυτές τις σκέψεις κατέβηκα την παρασκευή απο νωρίς στο corsica και μαζί με την ελπίδα οτι το μέρος αυτό, μικροσκοπικό σε σχέση με αυτά που συνηθίζει να παίζει, θα έβγαζε τον καλύτερο εαυτό του. Και κάπως έτσι έγινε. Στις περίπου 6 ώρες που έπαιξε ο derrick may ανανέωσε κατά κάποιον τρόπο την πίστη μου σε αυτόν. Σε ενα σετ γεμάτο ανεβοκατεβάσματα και τυπικά mayday κομμάτια, διαπίστωσα για μια ακόμα φορά οτι το κυριότερο χάρισμα του είναι η ευκολία με την οποία δημιουργεί μια άμεση επικοινωνία με τον κόσμο με εναν τρόπο που μόνο djs παγκόσμιας κλάσης μπορούν να κάνουν. Και όσο αυτοί μεγαλώνουν και αποσύρονται - ο derrick may είναι πλέον 47, όσο και ο jeff mills - και όσο τα πικαπ δίνουν τη θέση τους στα laptop αυτό το θεάμα του dj να ευχαριστιέται τον εαυτό του όσο και ο κόσμος νομίζω θα είναι σύντομα είδος προς εξαφάνιση: ήταν νομίζω η πρώτη φορά που είδα κόσμο να χορεύει ακόμα και πάνω στην σκηνή για τα live, εκεί που η jo johnson είχε προηγουμένως κάνει ενα ακόμα εξαιρετικό σετ, δείγμα του μοναδικού ταλέντου της.

Το κλείσιμο του σετ ήταν η καλύτερη στιγμή της βραδιάς. Carl Craig απο τα παλιά και war of the worlds, μερικά απο τα κλασσικά κομμάτια που έκαναν το detroit techno και αυτό που ο ίδιος ο derrick may εκπροσωπεί να είναι συνώνυμο της διαχρονικής ποιότητας στην ηλεκτονική μουσική. Ο ίδιος είχε περάσει λευκή πετσέτα γύρω απο τον λαιμό του, τα φώτα είχαν ανοίξει και όσοι είχαν απομείνει ζητούσαν ένα κομμάτι ακόμα. Βγήκα έξω με ενα αίσθημα δικαίωσης, είχε πλέον ξημερώσει για τα καλά. Ήταν μια καλή βραδιά. Όχι για τα ταλαίπωρα κουμπιά του μίκτη μόνο που υποθέτω θα χρειάζονται άμεσα αλλαγή.

stingray unedited

2010-05-03T15:22:00.000+01:00

Ο μασκοφόρος sherard ingram που τέτοια εποχή δυο χρόνια πριν είχε περάσει και απο την αθήνα μιλάει στο Wire για το πώς ξεκίνησε να παιζει δίσκους σε ενα κλαμπ για μοτοσικλετιστές στο ντητροιτ παρέα με το kenny dixon jr. , γιατί του αρέσει να διαβάζει τις οδηγίες χρήσης απο συνθεσαϊζερ αλλά και πώς $20 μπορούν να φέρνουν κάποιον πιο κοντά σε μια γυναίκα και ακόμα για την αναβίωση του urban tribe προτζεκτ του που τον σεπτέμβρη θα βρεθεί για μια εμφάνιση στο λονδίνο.

dj stingray unedited / dj stingray bootleg dj cafe mix

footcrab

2010-04-19T10:19:00.006+01:00

Το bleep43 παρτι την παρασκευή στο corsica ήταν ενα πολυ καλό μάθημα πάνω στις βασικές αρχές του risk management και ειδικότερα στην ερώτηση "τί κάνεις όταν όλοι σου οι καλεσμένοι djs αναγκάζονται να ακυρώσουν ο ενας μετα τον άλλο". Η απάντηση προχθές ήταν "φωνάζεις τον surgeon να σπεύσει σε βοήθεια". Και ήταν μια ακόμα 3ωρη επιβεβαίωση του μοναδικού τρόπου που προσεγγίζει την ηλεκτρονική μουσική αυτός ο άνθρωπος. Το τελευταίο του podcast ήταν το σάουντρακ του υπόλοιπου σαββατοκύριακου. [Και πόσο όμορφο είναι αυτό το remix του carl craig στην αρχή!]

wax treatment podcast #009 - surgeon
[φωτο max duley]

braindancing in E8

2010-04-15T12:30:00.005+01:00

Είναι πολύ δύσκολο να περιγραφεί η εμπειρία του προηγούμενου σαββατόβραδου. Μια κρυμμένη αποθήκη στο hackney μεταμορφώθηκε για ενα βράδι σε φανταστικό rave πάρτι - γιατί πραγματικά μόνο ετσι θα μπορούσες να το πεί κανείς. Οι autechre ήταν καταιγιστικοί για μια ακόμα φορά απο την αρχή με το γρήγορο 4/4 beat που σύντομα μεταλλάχθηκε σε κάτι που μόνο οι ae θα μπορούσαν να κάνουν εως τη τελευταία νότα και ανέλπιστα χορευτικοί. Στο σημείο που για λίγα, ελάχιστα δευτερόλεπτα η μουσική έκανε μια στιγμιαία παύση και το απόλυτο σκοτάδι διέκοψε μια λαμπρή δέσμη φωτός εως ότου επανέλθει το σκοτάδι μαζί με τα χαρακτηριστικά beat απο την είσαγωγή του LCC πίστεψα οτι θα πάθω έμφραγμα. Τα λόγια είναι περιττά, για αυτό υπάρχουν και οι ηχογραφήσεις. Ο rob hall που ακολούθησε αμέσως μετά φρόντισε να αποτελεωσει οτι είχε απομείνει απο την εμφάνιση που είχε προηγηθεί. Δεν είναι τυχαίο πως τους ακολουθεί πάντα στις περιοδείες τους.

Φυσικά μετά απο κάτι τέτοιο δεν γίνεται να πας για ύπνο, γραμμή για το αφτερ παρτι λοιπόν. Πρώτα σε ενα σπίτι εκεί κοντά, μετά σε ενα άλλο με πικαπ και δίσκους. Πολλούς δίσκους. Τόσους που μείναμε μέχρι αργά το απόγευμα της κυριακής, 4 άτομα παίζοντας για ώρες εναλλάξ, πρώτα χαμηλά για να μην ενοχλήσουμε τους γείτονες και μετά πιο δυνατά. Έξω ήταν μια υπέροχη μέρα, ο ήλιος έμπαινε ζεστός μέσα απο το ανοιχτό παράθυρο, υποθέτω όλοι θα είχαν βγεί έξω και θα ξάπλωναν στα πάρκα. Εμείς πάλι καθόλου δεν το ευχαριστηθήκαμε αυτό, αλλά δεν βαριέσαι....μερικές φορές είναι πολυτέλεια να τα θες ολα δικά σου.

Αν υπάρχει κάτι που να μπορεί να περιγράψει μέσες-άκρες αυτά που ενδιαφέρουν αυτή τη σελίδα (έμενα που γράφω δηλαδή, αμφιβάλλω αν το μπλόγκ έχει αισθήματα) είναι σαββατοκύριακα σαν αυτό. Ήταν μια ακόμα απο εκείνες τις χαμένες κυριακές. Τόσο ηδονιστικά σπαταλημένες, μα επίσης τόσο ωραίες.

autechre live in brussels 9.04.10 / autechre live in london 10.4.10

heavy bass

2010-04-09T14:31:00.005+01:00

Οι autechre παίζουν αύριο σε μια αποθήκη στο hackney στον τελευταίο ευρωπαϊκό σταθμό της περιοδείας του νέου τους αλμπουμ. Κι οσο σίγουρο είναι οτι το σετ τους αναμένεται ολο πολύπλοκα beat, άλλο τόσο οτι πολυς κόσμος θα ήθελε να ακούσει κάτι που να θυμίζει έστω και αμυδρά oversteps, μαζί κι εγώ. Την επόμενη εβδομάδα το μενού έχει την επιστροφή του donato dozzy στο corsica για μια ακόμα τρικυμιώδη τεκνο οδύσσεια a la Romana αφού πρώτα θα έχει προηγηθεί το live του mika vainio, γνωστού για τις μοναδικές απαλές και ευχάριστες μελωδίες του. Η φωτογραφία απο την προώθηση του νεου σινγκλ της ουαρπ heavier bass please (bass that kills) που συνδιάζει άψογα dancehall, cumbia, baile funk, mambo, rambo, kwaito και dub techno επιρροές και σπέρνει τον πανικό σε ενημερωμένα αναψυκτήρια και καντίνες.

autechre live @ flex 1996 / dozzydozzydozzy

shut up & dance

2010-04-01T00:01:00.002+01:00

'Ενα μιξ την εβδομάδα, για ενα χρόνο. 52 μιξ με σχεδόν οτι είδος ηλεκτρονικής μουσικής που χορεύεται μπορείς να σκεφτείς μαζί και τις υποκατηγορίες του - άλλο για το rave απο το 1992 συγκεκριμένα (να το πάλι!) και άλλο για το 1993 που εδώ που τα λέμε είχε διαφορετικό ήχο. Έξτρα πόντοι για τα σούπερ αυτιστικά εισαγωγικά κειμενάκια.

Ghettotech is similar to Juke, but there are some key differences that a lot of people overlook: ghettotech tends to stick to either four-on-the-floor style drum patterns or traditional Miami bass electro drum patterns, whereas juke is a lot more all over the place rhythmically; ghettotech makes a lot less use of the tom tom drum as a melodic instrument; and ghettotech tends to be "techier" or more futuristic sounding, whereas juke has a lot more of a pronounced soul, hip hop, and R&B influence. The last few years have seen a lot of music press types failing to understand this distinction, so take note.

my year of mixtapes

[και ενας ευγενικός χαιρετισμός απο τον scuba: People who leak promos - YOU ARE CUNTS, FUCK OFF.]

big in japan

2010-03-30T20:40:00.001+01:00

#1 / #2 / #3 / #4

Δεν χωράει καμία αμφιβολία οτι οι σχιστομάτηδες ξέρουν να διασκεδάζουν, όπως και οτι ο εικονιζόμενος γνωρίζει πως κάνει τον κόσμο να χορεύει. Το ίδιο και ο matt whitehead που έπαιζε την ίδια ώρα με αυτόν στο πρόσφατο bloc.

u know the score

2010-03-24T23:30:00.001Z

Μπορεί το άλσος και το battery να έχουν κλείσει χρόνια τώρα, αλλά τα ντοκουμέντα μένουν. Και μερικές φορές αξίζουν όσο χίλιες λέξεις. Το ρεπορτάζ αυτό του αντ1 εκλαϊκευμένης κοινωνικής ανάλυσης με θέμα την γενιά των ελλήνων ρέηβερς στα 90ς θα σε κάνει να ψάχνεις σε ντουλάπες και πατάρια για τις τρύπιες μπλούζες frond που είχες στο λύκειο και εκείνο το παλιό ζευγάρι fila με τα φλουό κορδόνια. Ρισπέκτ στον somethink (παλιά καραβάνα) και την θεούσα μαρίνα λουκά. Η ενδεικτική playlist του ipod, για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι.

nu-matic into a dream [original mix] bizarre inc plutonic sonz of a loop da loop era far out acen close your eyes [optikonfusion!] krome & time this sound is for the underground dj crystl suicidal nookie shining in da darkness sl2 djs take control [dj seduction mix] m.a.n.i.c i'm coming hardcore [remix] mars doom & freshtrax intensity tronikhouse uptempo
u know the score

more seagulls!

2010-03-22T01:05:00.004Z

Πέμπτη βράδι στο πίσω μέρος μιας ψιλοάθλιας pub στο stockwell, τη συνοικία των πορτογάλλων κοντά στο brixton, γεμάτη απο γενειοφόρους συνδρομητές του wire (είχε και γύρω στα 6 κορίτσια, τα 2 τα ήξερα) ο oneohtrix point never έπαιξε με τα αναλογικά του συνθεσαϊζερ δικαιολογόντας εύκολα το #2 του περιοδικού στη λίστα με τα καλύτερα της περσινής χρονιάς. Νωρίτερα ο carlos giffoni είχε πλάκα με το no fun acid προτζεκτ του και τα φρακταλς που θύμιζαν screensaver των windows 95 ενώ και ο konx-om-pax πρόλαβε να παίξει cybotron, supermax, aphex και άλλους πολύ ωραίους δίσκους. Καθόλου άσχημα για καθημερινή βράδι.

Μικρές λεπτομέρειες που κάνουν την διαφορά: εισητήριο £7 για τρία ονόματα και όλοι άρχισαν στην ώρα τους. Αν και sold out δεν ένοιωθες στριμωγμένος σαν σαρδέλα, σχεδόν μπορούσες ακόμα και να χορέψεις. Οποιαδήποτε σύγκριση με άλλη (ελληνική) πραγματικότητα μοιάζει περισσότερο με σενάριο επιστημονικής φαντασίας.

[more] [photos]

candy flipping

2010-03-18T11:20:00.006Z

Τώρα που οι παρενέργειες απο το ξεφάντωμα του περασμένου σαββατοκύριακου έχουν περάσει και μαζί τους και η σωματική κόπωση, είναι η ώρα του καθιερωμένου απολογισμού, οτι μπορώ να θυμηθώ απο αυτά που είδα και άκουσα δηλαδή. Επιπλέον φέτος, περισσότερο ίσως απο κάθε άλλη χρονιά, είδα τόσα λίγα πράγματα συγκριτικά με την υπερπροσφορά μουσικής που υπήρχε γύρω μου για 3 ολόκληρες ημέρες. Ή καλύτερα 4 βράδια, μιας και το πανηγύρι άρχισε φέτος απο την πέμπτη το βράδι. Να τι θα έχω να θυμάμαι λοιπόν απο το bloc weekend που μόλις πέρασε:

brackout την πέμπτη το βράδι, προς τιμην ενος διακεκριμένου raver που έφυγε άδοξα στο πεδίο της μάχης (dance floor). Ένας αποχαιρετισμός έτσι όπως πρέπει.

το μαύρο νοικιασμένο 7θέσιο ravemobile μας με τα φιμέ παράθυρα. well gangsta.

το πιο εύκολο check in και check out απο κάθε άλλη χρονιά. Το τελευταίο πράγμα που θες όταν φτάνεις σε ενα τέτοιο φεστιβάλ μετά απο τόσο δρόμο είναι να περιμένεις στην ουρά μαζί με εκαντοντάδες άλλους τύπους που δεν βλέπουν την ώρα να αρχίσουν να εκτρέπονται. Όπως και εμείς άλλωστε.

τα space cakes σοκολάτας που είχε φέρει μαζί η μια συγκάτοικος. Ήταν και νόστιμα.

παρασκευή απόγευμα με φίλους να παίζουν μουσική. Ωραία σετ απο joe hart, rebel intelligence και subeena.

omar s αργότερα το ίδιο βράδι. Νομίζω το καλύτερο σετ για μενα ολο το σαββατοκύριακο, κι ας έγερνε επικίνδυνα το πάτωμα προς τα δεξιά την περισσότερη ώρα ενώ ο ήχος έβγαινε μόνο απο το ενα ηχείο και οι άνθρωποι γύρω μου δεν είχαν πρόσωπα. Οτι επίπεδο συνείδησης κι αν είχα εκείνη τη στιγμή, η μουσική που έπαιζε με έκανε να χορεύω απο τη στιγμή που κατάφερα να περάσω την μεγάλη ουρά που περίμενε απ'εξω και κολλήσω δίπλα στο ηχείο. Και όση ώρα έπαιζε σκεφτόμουν οτι ο τύπος είναι ενας πραγματικός σουπερ σταρ κατεθείαν απο το αμερικάνικο γκέτο που ήρθε και στρογγυλοκάθησε στον θρόνο του detroit, κάτι σαν τον marlo στο wire ας πούμε. Μόνο μια φορά στο παρελθόν έχω δει dj να πετάει δίσκους στο κοινό τη ώρα που παίζει, τον robert hood παλιότερα σε ενα lost. Αυτή την φορά δεν ήμουν τυχερός να πάρω έναν, αλλά είχα την τύχη να δω εναν καταπληκτικό omar s να χαμηλώνει πολύ την ταχύτητα του τελευταίου του κομματιού, ενα δικό του ήταν, να αφήνει τον δίσκο να παίζει και να πηδάει κάτω προς το κοινό και να αρχίζει τα high-five όσο η ellen alien περίμενε παραδίπλα να τελειώσει το βασανιστικά μεγάλο και αργό κομμάτι για να αρχίσει το δικό της σετ. Καημένη Ελένη! Μετά απο αυτό δεν μπορούσα να δω οτιδήποτε άλλο, ούτε για instra:mental είχα όρεξη ούτε να δω μήπως ο dj rush είχε καμιά αναλαμπή και έπαιζε τίποτα jacking chicago της προκοπής αντί για το γρήγορο techno για ανεγκέφαλους που συνηθίζει να παίζει. Έμαθα τελικά πως δεν είχε τέτοια αναλαμπή. Γύρισα πίσω στο δωμάτιο και έφαγα απο το ταπεράκι που είχα φέρει μαζί. Έτσι κρύο, χωρίς να το ζεστάνω. Δεν ήταν κανείς άλλος ακόμα εκεί. Έπεσα στο κρεβάτι με μια αόριστη αίσθηση ήττας, όπως όταν έχεις μόλις δει κάτι καταπληκτικό και τέλειο και ξέρεις οτι δεν πρόκειται ποτέ να φτάσεις τόσο ψηλά.

απο την φιέστα του fwd>>/rinse fm δεν είδα τίποτα τελικά, αν και δεν νομίζω να έχασα τίποτα σπουδαίο. Όλα τα σετ υπάρχουν εδώ.

η απογευματινή προθέρμανση την επόμενη μέρα το απόγευμα στην pub με τον mangalore και τον ali renault να παίζουν acid, hi nrg και electro. Συνειδητοποιώ οτι μπορώ να περάσω απο τον καφέ στην γκίνες σε λίγότερο χρόνο απ'οσο φανταζόμουν.

ο rob hall να κλείνει το σετ του με δυο αγαπημένα μου κομμάτια στη σειρά, missing channel και joey beltram.

αργότερα το σάββατο ήταν η ώρα για τα μεγάλα διλήμματα: autechre ή model 500? T++ ή surgeon? Ακόμα δεν κατάλαβα γιατί τους έβαλαν να παίζουν την ίδια ώρα σε διαφορετικά δωμάτια. Το flying lotus vs. joker δεν ήταν ακριβώς δίλημμα, 20 λεπτά απο τον καθένα ήταν αρκετά για να ψάξω κάτι καλύτερο.

δίλημμα #1: προτίμησα να δω autechre. Ήταν πραγματικά καταιγιστικοί, ακόμα κι αν το λέω εγώ αυτό. Βασικά ήταν ενα σετ γεμάτο μανιασμένα beat χωρίς καθόλου σχεδόν μελωδία. Δεν είχε την παραμικρή σχέση με το καινούριο τους άλμπουμ (το οποίο μόνο πατάτα δεν είναι που γράφει με ελαφρά τη καρδιά κάποιος στο mic σε ενα τραγικό 'review'). Μου θύμισε αρκετά το σετ που έκαναν στην περιοδεία του untilted. Προς το τέλος πρόλαβαν και έπαιξαν κατι μεταξύ rave και gabba. Πολύ δύσκολο να το περιγράψει κανείς. Περισσότερα εδώ.

marcel dettmann & shed αμέσως μετά τους autechre. Ότι πρέπει για να ευχαριστηθεί λιγάκι και το σώμα χορεύοντας έπειτα απο την εγκεφαλική καταιγίδα που είχε προηγηθεί.

δίλημμα #2: θα πρέπει να περιμένω μια άλλη φορά για να δω κανονικά τον t++ . Πρόλαβα μόνο γύρω στα 20 λεπτά μέσα στα οποία κατάφερε να διώξει όλον τον κόσμο σχεδόν παίζοντας αυτό το τυπικό βερολινέζικο junglist techno στο οποίο ειδικεύεται τελευταία. Στο άλλο δωμάτιο ο surgeon έπαιζε ενα τυπικά big room techno σετ διανθισμένο με bad science και zig zag το οποίο βρήκα λιγάκι δύσκολο να απολαύσω. Όπως και να έχει η ικανότητα του να διαβάζει το κοινό που βρίσκεται μπροστά του είναι αξιοσημείωτη. Οι χορεύτριες που έκαναν επίδειξη ashanti yoga ακριβώς μπροστά του ήταν επίσης εντυπωσιακές.

με τον luke slater δεν μπόρεσα να ασχοληθώ, έκατσα λίγο και πήγα πίσω στο δωμάτιο. Το after party είχε ήδη ξεκινήσει.

την κυριακή το απόγευμα είχε το καθιερωμένο μας πια cheese & wine παρτυ, 20 άτομα σε ενα δωμάτιο για 6, πολλά μπουκάλια κρασί και ποικιλία τυριών με περίεργα ονόματα που μυρίζουν. Έχει περισσότερο γέλιο απ'οσο ακούγεται.

το υπόλοιπο μουσικό πρόγραμμα της κυριακής δεν είχε και πολλές επιλογές. Η μισή ώρα περίπου που είδα τον dj hype ήταν πραγματικά πολύ καλός, ωραίο old school dark breakbeat, έπαιξε και ενα ριμιξ του sweet harmony, ο κόσμος πολύς, όλα ωραία.

Για το τελος είχε derrick may. Ο οποίος όπως ο carl craig την προηγούμενη χρονιά ήταν κάπως απογοητευτικός. Λιγότερο σίγουρα απο τον c2, πέρυσι δεν άντεξα ούτε 3 κομμάτια ενώ τώρα έκατσα έως το τέλος, αλλά περισσότερο επειδή ήταν το τελευταίο σετ του σαββατοκύριακου παρά για ανιαρό techno που έπαιζε πειράζοντας συνέχεια το μπάσο στον μίκτη του. Και επιπλέον, υπάρχει ακόμα άνθρωπος που δεν έχει βαρεθεί ακόμα το groove la chord? Μάλλον πολλοί, αν κρίνω απο τον κόσμο που χοροπηδούσε τριγύρω. Για τον innovator θα τα ξαναπούμε σύντομα, ελπίζω με καλύτερα λόγια.

Στα μείον του φεστιβάλ, εκτός απο τον προγραμματισμό που τον βρήκα αρκετά ατυχή, ο εξαεριστήρας του μπάνιου που έκανε απίστευτο θόρυβο και δεν σταμάταγε με τίποτα, οι γείτονες μας που άκουγαν χάλια μουσική πολύ δυνατά και οι αποικία των γλάρων που δεν έλεγαν να βγάλουν τον σκασμό όταν προσπαθούσες εξουθενωμένος να πάρεις κανέναν υπνάκο. Αλλά αυτά υποθέτω είναι ασήμαντες λεπτομέρειες σε σχέση με το πόσο καλά περάσαμε για μια ακόμα μια φορά με παλιούς και καινούριους φίλους.

crystl meth

2010-03-08T23:27:00.005Z

Αυτή η νοσταλγία για old school μερικές φορές έρχεται έτσι ξαφνικά και μετά δεν φεύγει εύκολα. Φταίνε και οι Ae που την προηγούμενη εβδομάδα στην εκπομπή τους έπαιξαν τέτοια παλιά που έφεραν αναμνήσεις στο μυαλό. Αυτό εδώ πάντα θα μου θυμίζει rave alarm και dbase. Τί να κάνει άραγε εκείνος ο τύπος τώρα; Ένας γνωστός που θα είναι στο bloc πουλάει μια κόπια, ίσως του πω να την φέρει μαζί του. Και ο dj hype, λες να παίξει τέτοια;

it's time for love

2010-03-08T13:43:00.007Z

Για πότε πέρασε πάλι ενας ολόκληρος χρόνος και έφτασε πάλι η ώρα για ακόμα ενα bloc τριήμερο που φέτος θα είναι τετραήμερο γιατί όσοι τρελαμμένοι ρεηβερς το επιθυμούν μπορούν να κάνουν τσεκ ιν απο την πέμπτη το μεσημέρι και να αποφύγουν έτσι τις τεράστιες ουρές της παρασκευής και να μην τρέχουν με την ψυχή στο στόμα να προλάβουν τα πρώτα σετ και επιπλέον να βρουν και τα ράφια με τις μπύρες στο κοντινό σουπερ μαρκετ ακόμα γεμάτα και βασικά σιγά μην χάναμε την ευκαιρία για μια εξτρα μέρα ασυδοσίας. Τα υπόλοιπα απο την άλλη εβδομάδα, στο μεταξύ θυμήσου μερικά απο τα ψηλαφωτα απο τις προηγούμενες χρονιές.

[2009] [2008] [2007]

12 hours

2010-02-24T19:10:00.000Z

Autechre will broadcast a 12 hour radio show on tuesday 2nd march from 6pm to 6am (GMT). The show will be streamed live from http://autechre.ws/

Όποιος είχε ακούσει τα δυο προηγούμενα marathoncasts που είχαν κάνει [το 2005 και το 2008] ξέρει περίπου τι να περιμένει. Το oversteps κυκλοφορεί επίσημα πλέον και απο χθες σε ψηφιακή μορφή.

half awake, half asleep

2010-02-21T14:05:00.000Z

Είχα αρχίσει να γράφω αυτό το ποστ ως ενα σχόλιο για το πόσο εντύπωση εξακολουθεί να μου προκαλεί η αναμενόμενη κατα τα άλλα προθυμία πολλών να προσδίδουν αξία σε μουσικά web 2.0 προϊόντα μάρκετινγκ με βαθυστόχαστες αναλύσεις κενές περιεχομένου. Αλλά για κάθε τι που μου προκαλεί στιγμιαία δυσφορία υπάρχει ευτυχώς και κάτι που μου δίνει μια αόριστη ικανοποίηση. ΄Οπως προχθές που πήρα το μικρό τοπικό λεωφορείο που περνούσε απο την παλιά μου γειτονιά και αντί να κατέβω στο τέρμα και να παω κατευθείαν σπίτι, κατέβηκα στο μικρό πάρκο πάνω στο λόφο με την υπέροχη θέα που βλέπει όλο το lewisham και ακόμα πιο πέρα το canary wharf, ενα τετράγωνο αυτού του κόσμου που κάποτε ήξερα καλά. Βάλθηκα να περπατάω στο άδειο πάρκο, το χώμα ήταν ακόμα νωπό απο τη βροχή. Ο φούρνος που έπαιρνα κάθε μέρα σάντουιτς για τη δουλειά ήταν ακόμα στο ίδο μέρος. Mπήκα μέσα και ζήτησα δυο. O Σαμ, ο τύπος που έψηνε το μπέηκον δεν ήταν εκεί. Ήταν όμως η κυρία στο ταμείο, σαν να με αναγνώρισε κάπως. Μου έβαλε ενα φυλλάδιο delivery στη σακούλα, χαμογέλασα και βγήκα έξω. 'Αρχισα να περπατάω προς το σπίτι με μια αμυδρη αίσθηση προσανατολισμού (και το Α-Ζ στην τσάντα) περνώντας απο γειτονιές που δεν είχα ξαναδεί. Και ακούγοντας ολη εκείνην την ώρα αυτό που δεν χωράει αμφιβολία πως είναι το καινούριο autechre, το st. epreo είχε κολλήσει μες στο μυαλό μου όλες τις προηγούμενες μέρες, ένοιωσα μια περίεργη αίσθηση οικειότητας περνώντας απο τον έναν γνώριμο ταχυδρομικό κωδικό στον άλλον, οτι ίσως κάποτε να μπορέσω να ανήκω και κάπου εδώ. Και ίσως τότε να υπήρχε ενα μέρος μυστικό που όλες μου οι αναμνήσεις και όλα τα όνειρα απο αυτήν την πόλη θα ήταν κρυμμένα εκεί, θαμπά, περιμένοντας καρτερικά μια ιδαίτερη στιγμή για να ξεκλειδωθούν. Όπως ακριβώς έγινε προχθές, διασχίζοντας γνωστούς-άγνωστους δρόμους μιας πόλης στην οποία δεν γνωρίζω γιατί ή για πόσο θα βρίσκομαι.

donato dozzy & nuel - aquaplano 111 d2

(not) losing control

2010-02-07T12:27:00.009Z

Η πολυτέλεια του να πηγαίνεις σε ενα πάρτι το οποίο για κάποιον οποιονδήποτε λόγο δεν μπόρεσε να φανεί αντάξιο των προσδοκιών και να λες δεν τρέχει και τίποτα, είναι οτι όταν τύχει να πας σε ενα πραγματικά πολύ καλό θα το καταλάβεις αμέσως. Κάπως έτσι σκεφτόμουν φεύγοντας απο το κλαμπ προχθές. Δεν είμαι σίγουρος πως γίνεται να κάνει κάποιος ενα σετ γεμάτο ωραία κλασικά mid-90s techno κομμάτια να ακούγεται τόσο βαρετό και μονοδιάστατο όσο το σετ του function και του regis την παρασκευή που ως sandwell district ήταν αναμφίβολα το μεγάλο όνομα της βραδιάς. Το οποίο ήταν υπερβολικά πολύ ραφιναρισμένο και φλατ, σαν να πρόκειται για κάποιο έκθεμα βιτρίνας ή το κούρεμα του richie hatwin. Καμία δυναμική, έμοιαζε άψυχο, μου έφερνε στο μυαλό το resident advisor, πράγμα κακό δηλαδή και πόσο θα προτιμούσα να είχα μπροστά μου τους british murder boys αντί για αυτούς. Φυσικά το δωμάτιο ήταν τίγκα αφού όλος ο κόσμος είχε μαζευτεί εκεί, αφήνοντας τον TRG που με εξέπληξε ευχάριστα με τις ελάχιστα dubstep επιλογές του στο άλλο να παίζει το percolator (!) σε δέκα περίπου άτομα. Έφυγα πριν προλάβω να χασμουρηθώ για δεύτερη φορά. Η συνταγή για το απόλυτα επιτυχημένο πάρτι αναζητείται ακόμα. Πού πήγε το φανκ;
dj funk - XTC

fake steps

2010-02-04T18:58:00.001Z

Ο κρύος και μουντός ιανουάριος που έκανε ακόμα και μια πόλη σαν το λονδίνο να μοιάζει αφόρητα πληκτική είναι ευτυχώς παρελθόν, οι καλύτερες ημέρες [και οι νύχτες ειδικότερα] είναι πλεον προ των πυλών. Για το live των regis και function ως sandwell district αύριο στο corsica περιέργως δεν είμαι πολύ ενθουσιασμένος, ίσως φταίει η διάθεση αυτές τις μέρες, θα είμαι όμως εκεί για να διαπιστώσω κατά πόσο στέκουν οι φήμες που τους θέλουν να είναι τόσο πολύ καλοί. Και επιπλέον θα προτιμούσα να ήταν και ο shackleton στο lineup. Θα γίνει μια άλλη φορά όμως όπως έμαθα. Άλλοι λόγοι για να ενθουσιάζεται κάποιος το προσεχές διάστημα: το bloc weekend (προσωπικό 4/4), το επόμενο bleep με τον international dj extraordinaire κύριο terrence parker απο το detroit με το ακουστικό-τηλέφωνο στο ενα δωμάτιο και τον συνδιασμό donato dozzy με mika vainio στο άλλο, η ακαδημία του red bull που έρχεται στην πόλη για να μοιράσει αναψυκτικά και φέρνει μαζί τον moodymann με τα roller-blades του και άλλους πολλούς. Και περισσότερο ίσως απο ολα αυτά, οι autechre live δυο φορές σε λιγότερο απο ενα μήνα. Πιο πολύ και απο το γεγονός του οτι κι αν έχει διαρρεύσει μέχρι στιγμής μπορεί να είναι κάλπικο - συμβαίνει άλλωστε πάντα πριν την κυκλοφορία των δίσκων τους - μου κάνει εντύπωση πως για μια ακόμα φορά η ελλάδα μένει έξω απο την περιοδεία τους, λες και η λιουμπλιάνα ή το μπρνο (!) έχουν μεγαλύτερο κοινό. Ή μήπως δεν βρίσκονται πια promoters;
αυτό πάντως είναι ίσως οτι πιο έγκυρο υπάρχει μέχρι στιγμής σχετικά με το νεο τους άλμπουμ.

collapse

2010-01-24T13:00:00.007Z

Κουράστηκες να χορεύεις με το μιξ του NWAQ? Έχεις όρεξη για κάτι πιο κυριακάτικο, σκοτεινό και κάπως απόκοσμο; Κάνενα πρόβλημα, ο max duley έχει τη λύση.

Let's get this party slanted!

newworldromantic

2010-01-22T12:58:00.005Z

Μερικές φορές εύχομαι να είχα μια χρονομηχανή και να μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο λίγο πίσω για να βιώσω πάλι εμπειρίες. Το σετ του newworldaquarium στο προηγούμενο bleep δεν το ευχαριστήθηκα οσο θα ήθελα, έχασα το μισό τρέχοντας απο δω και απο κει και αυτο που πρόλαβα να δω σβήστηκε απο την μνήμη μου αργότερα, wrong drukqs. Χρονομηχανή δεν έχω δυστυχώς, θα πρέπει να αρκεστώ στην ηχογράφηση του σετ. Καθόλου άσχημα αν σκεφτείς πόσο καλή είναι, αξίζει να την ακούσεις κάπου δυνατά και ας μην είναι ολόκληρο το σετ. 100% pure techno και house που θα έκανε την μικρή ολλανδέζα υπερήφανη για ορισμένους συμπατριώτες της.

having it

2010-01-18T01:56:00.002Z

Σήμερα ήταν μια ήσυχη κυριακή αγκαλιά με το laptop [please use this section to tell us briefly what motivated you to applying for the post] και πολύ shackleton, asha in the tabernacle σε επανάληψη, κάπου στο ενδιάμεσο έβαλα και ενα μιξ να παίζει, χαμηλά για να μπορώ να συγκεντρωθώ. Το δυνάμωσα ακούγοντας το birmingham και θυμήθηκα πόσο μεγάλο χιτ ήταν αυτό το κομμάτι τότε στις ένδοξες hardgroove μέρες τις μέτριας γενικά pure plastic που εξαφανίστηκε εν μια νυκτί όταν έκλεισε η prime που έκανε τη διανομή [τώρα βλέπω άλλαξε όνομα και διανέμει hed kandi, πώς αλλάζουν τα πράγματα!]. Την συγκέντρωση την έχασα εντελώς όταν έβαλα surgeon, ενα μιξ απο τα werk παρτι του darren j cunningham που πλέον κάνει καριέρα ως actress. Λίνκ δεν έχω αλλά πρόκειται σίγουρα για ενα απο τα καλύτερα ηχογραφημένα σετ στο γνωστό σύμπαν που θα έλεγε και η μαρίτσα [sic]. Και έτσι για κάποιο λόγο ένιωσα μια μικρή ανυπομονησία να δω τον regis και τον function στο corsica να παίζουν μαζί και εγώ να είμαι εκεί, χαμένος στο σκοτάδι κάπου δίπλα σε ενα ηχείο.

oversteps

2010-01-13T13:04:00.004Z

Autechre είναι Αγγλικά ηλεκτρονική μουσική ομάδα που αποτελείται από rob καφετί και Σων Booth, και οι δύο ντόπιοι Rochdale. Η ομάδα είναι μια από τις πιό προεξέχουσες πράξεις που υπογράφονται με Αρχεία στρεβλώσεων, μια ετικέτα που είναι γνωστή για την εξερεύνησή του ηλεκτρονική μουσική καλλιτέχνες. Μερικοί δημοσιογράφοι και θαυμαστές θεωρούν Autechre ένα paragon IDM, αν και καφετής και ο θάλαμος οι ίδιοι δεν θεωρεί τον ήχο τους για να ανήκει σε οποιοδήποτε ύφος.

Αναρωτιέμαι πόσο καιρό θα κάνουν να διαρρεύσουν τα πρώτα ψεύτικα mp3 με tag oversteps ώστε δημοσιογράφοι και θαυμαστές μαζί να έχουν αποφασίσει πρίν την επίσημη κυκλοφορία αν πρόκειται για ενα ακόμα αριστούργημα ή για αυτάρεσκους πειραματισμούς που δεν θυμίζουν σε τίποτα τις ωραίες μελωδίες του amber και του incunabula. Τα καλά νέα είναι οτι παίζουν στο λονδίνο στις 10 απριλίου, ελπίζω στο ίδιο γκαράζ που έπαιξαν την τελευταία φορά.

[τα άσχημα νεα είναι οτι ο shackleton παίζει στο corsica. μια μέρα μόνο μετά απο το επόμενο plex.]

where were U in 88?

2010-01-12T22:46:00.001Z

prescription underground

2010-01-11T20:20:00.001Z

Απο τις εταιρίες που στο πρώτο μισό της δεκαετίας του '90 σημάδεψαν ανεξίτηλα την πορεία της house μουσικής και σημείο αναφοράς για το ήχο του Σικάγο, η prescription μαζί με την αδερφή ετικέτα balance του chez damier και του ron trent φαίνεται πως ετοιμάζονται για δυναμικό come back.

Οι επανεκδόσεις παλιών τους δίσκων είναι ήδη αρκετές, καινούριες κυκλοφορίες έρχονται και απο τους δυο και κάποια white labels ακούγονται υπερβολικά ίδια. Περισσότερα στη συνεντευξή του στο RA, ο chez damier τα λέει πολύ ωραία. [κλικ στις εικόνες για youtube λινκ]

chez damier: a work in progress

0303030

2010-01-09T14:44:00.004Z

Βόλτα στην Ευρώπη με ενα μαγικό 303 στις αποσκευές και πάσα στον levon vincent για μια ξενάγηση στην μητρόπολη της άλλης πλευράς του ατλαντικού.

berlin paris den haag nyc

here with me

2010-01-03T19:34:00.001Z

Καινούριο omar s. Ο alex smith γίνεται ολοένα και καλύτερος.
here with me

january depressed

2010-01-02T21:38:00.007Z

Για τις πρώτες μέρες του νέου χρόνου που πάντα έχουν μια γλυκόπικρη γεύση, αυτά τα post holiday blues που λένε, ενα παλιό κομμάτι του αγαπημένου bola με μια απο εκείνες τις μαγικές, καταπραϋντικές μελοδίες του. Βάλτο στα ακουστικά και σκέψου μόνο πως όλα θα πάνε καλά.

bola - vespers
[photo: robert henke]

sheffield bleep

2009-12-21T13:22:00.005Z

Επειδή πολλά απο τα φρέσκα beat του σήμερα αύριο θα είναι μπαγιάτικα και δεν θα τρώγονται, μια υπενθύμιση γιατι η warp δεν είναι πια παρά μια blog friendly σκιά του παλιού εαυτού της, τότε που έβγαζε καλή μουσική χωρίς να κλείνει το μάτι σε λατερνατιβ παιδιά. Κι εσυ μου μιλας για rustie...

[artificial intelligence]

bleep43

2009-12-15T21:13:00.008Z

Η μνήμη απο το παρτυ της παρασκευής είναι κάπως θολή, περίπου σαν την φωτογραφία απο πάνω. Θυμάμαι όμως το remix του στους mogwai που έβαλε ο surgeon ξεκινώντας την τελευταία του ώρα πριν γίνει καταιγιστικός [μάνα, το τελευταίο χτύπημα!]. Και το format & journey north που ακούγαμε φουσκώνοντας μπαλόνια νωρίς στο σαουντσεκ.
[φωτος απο τον max duley]

out with the zeroes

2009-12-12T17:17:00.006Z

Μερικά πράγματα που ξεχώρισα για τη δεκαετία που φεύγει, σκόρπια χωρίς αξιολογική σειρά. Το berghain μπαίνει πρώτο γιατί μου αρέσει πολύ η φωτογραφία.

berghain

Την πρώτη φορά που πήγα ήταν νοέμβρης του 2004. Μόλις είχα δεί τον marcel dettmann, τον monolake και ενα σωρό άλλους λίγες ώρες νορίτερα στο παρτι του hardwax σε ενα άλλο κλαμπ. Κι ομως, τι σοκ και δέος μπαίνοντας μέσα στο γιγαντιαίο κτίριο του παλιού ενεργειακού σταθμού! Ποιός θα φανταζόταν ποτέ οτι το κενό που άφησε πίσω του κλείνοντας το tresor θα αναπληρώνονταν τόσο γρήγορα; Το berghain είναι αναμφίβολα η νεα techno μέκκα, το μέρος που έδωσε νεο νόημα στον εγκεφαλικό μινιμαλισμό, τα εξάωρα dj set και την αίσθηση του να γυρνάς σπίτι απο το κλαμπ αργά το βράδι της κυριακής.

MDR records / seldom felt / ancient methods / ostgut ton / donato dozzy

autechre / coil

Γιατί όσο διαφορετική και αν είναι μουσική τους, με έκαναν να εκτιμήσω πράγματα που δεν χορούσαν σε στενά πλαίσια τεσσάρων τετάρτων. Και γιατί επίσης δεν ξεχάσω ποτέ τότε που είδα τους Ae live για πρώτη φορά στη περιοδεία του untilted.

autechre - confield [2001] / autechre - untilted [2005] / autechre - tankakern [2008] / coil - ape of naples [2005]

drexciya

Αν έφτιαχνα τοπ 10 με τα καλύτερα αλμπουμ των 00’ς, τότε φαντάζομαι δεν θα υπήρχε και πολύς χώρος για άλλους καλλιτέχνες. ‘Ολες τους οι κυκλοφορίες είναι απολύτως απαραίτητες. Ο θάνατος του james stinson στις αρχές της δεκαετίας στέρησε την ηλεκτρονική μουσική απο ενα σπουδαίο της ταλέντο και άφησε μόνον του τον μυστήριο gerald donald να λύνει εξισώσεις κβαντικής φυσικής πάνω σε ηχητικά πεντάγραμμα.

the other people place - lifestyles of the laptop café [2001] / transllusion - the opening of the cerebral gate [2001] / japanese telecom - virtual geisha / drexciya - harnessed the storm [2002] / abstract though – hypothetical situations [2002] / lab rat xl - mice or cyborg [2003] / shifted phases – the memoirs of late great rupert j. rosinthrope [2002] / dopplereffekt - linear accelerator [2003] / dopplereffekt - calabi yau space [2007]

den haag

Για το πολύ ιδιαίτερο μουσικό παζλ που εδώ και χρόνια συνθέτουν στην μουντή αυτή παραλιακή πόλη της ολλανδίας ο legowelt και η παρέα του. Για το αδικοχαμένο ιντερνετικό ραδιόφωνο cbs και τον άξιο αντικαταστάτη του intergalactic fm. Και για δυο πολύ αγαπημένα labels, την bunker και την strange life.

legowelt - dark days [2004] / nimoy - untitled [2007] / shemale - untitled [2007] / alden tyrell - times like these 1999-2006 [2006] / heinrich dressel - escape from the hill [2008] / gesloten cirkel [2009]

bloc weekend

Γιατί είναι πιθανότατα οτι πιο κοντινό μπορεί να βιώσει κανείς σήμερα στην έκρηξη του acid house 20 χρόνια πριν, με τη διαφορά οτι τα λειβάδια και οι αποθήκες έχουν αντικατασταθεί απο μοντέρνα διαμερίσματα με ολα τα κομφόρ για 3 άνετες μέρες ασυδοσίας και κατάχρησης. Η αφρόκερεμα της ηλεκτρονικής μουσικής έχει ήδη περάσει μια βόλτα απο εκεί. Το bloc είναι η απόλυτη rave εμπειρία.

omar-s

Ο άνθρωπος που έβαλε μονος του σχεδόν το detroit και τη house ξανά στο προσκήνιο. Μπορεί να είναι οσο arrogant θέλει, γιατί πραγματικά το αξίζει. [Και ας μην είναι τόσο νέος οσο λένε]

omar s - just ask the lonely [2005] / omar s – psychotic photosynthesis [2007] / oasis collaborating [2004]

monolake / convextion

Με σημαντικές κυκλοφορίες ήδη απο τα μέσα τις προηγούμενης δεκαετίας ο robert henke και ο gerard hanson έδωσαν νεα δυναμική, ο καθένας με τον δικό του ιδαίτερο τρόπο, στο κουρασμένο απο τις πολλές purpose maker λούπες techno των late 90’s. Τα ψήγματα του ποστ-basic channel ήχου είναι διασκορπισμένα κάπου ανάμεσα στο Βερολίνο και το μακρινό Ντάλλας.

monolake - cinemascope [2001] / monolake - linear/atomium/reminiscence [2003] / monolake - alaska/melting [2006] / T++ - allied/tensile [2007] / convextion - convextion [2006] / ERP - vox automaton [2007] / scion - arrange and process basic channel tracks [2002]

surgeon

Την πρώτη φορά έκανα μια 8ώρη διαδρομή μέσα απο τα highlands για να πάω να τον δώ στο εδιμβούργο. ‘Επαιζε ακόμα με δίσκους τότε. Μετά ήρθε το ableton που τα άλλαξε όλα και o διοπτροφόρος κύριος anthony child πήρε το digital djing σε άλλο πραγματικά επίπεδο. Το screw the roses ήταν η βάση για την άνθιση του industrial ήχου αρκετών νέων παραγωγών. Αναμφίβολα ο καλύτερος techno dj σήμερα. Και αύριο επίσης.

surgeon - screw the roses [2001] / food for thought mix [2004]

sähkö / GAS

Γιατί χωρίς τις επανεκδόσεις αυτές πιθανόν να αγνοούσα σπουδαία μουσική που γνώρισα και αγάπησα έστω και ετεροχρονισμένα.

Ø - metri [2005] / Ø - oleva [2008] / GAS - nah und fern [2008] / pole - 1 2 3 [2008]

LDN

Η πιο προσωπική και περισσότερο υποκειμενική αναφορά. Για τις εμπειρίες, τις προσδοκίες, τις χαρές και τις μικρές και μεγάλες απογοητεύσεις που έχω ζήσει όλα αυτά τα χρόνια σε αυτήν την τόσο σκληρή πόλη που όμως έχει τον τρόπο να ανταμοίβει αυτόν που προσπαθεί και περιμένει. Επειδή αποπνέει ακριβώς αυτή την αίσθηση της φυσικότητας μιας πραγματικής μητρόπολης όπου τα όμορφα πράγματα γίνονται χωρίς τυμπανοκρουσίες και υπερβολές προσπαθώντας να σου περάσουν φύκια για μεταξωτές κορδέλες, όπως γράφει και ο rakasha. Αλλά κυρίως για όλους τους ανθρώπους που γνώρισα έδω και που χωρίς αυτούς η λονδρέζικη εμπειρία σίγουρα δεν θα ήταν τόσο διαφορετική και ενδιαφέρουσα.

work that body

2009-11-22T15:25:00.015Z

Το σημείωμα με το βέλος γραμμένο με μαρκαδόρο πάνω στην βαριά σιδερένια πόρτα έλεγε οτι η είσοδος είναι απο την πίσω πλευρά της αποθήκης. Όταν κάνεις illegal πάρτι υποθέτω το τελευταίο που θέλεις είναι να τραβήξεις την προσοχή άσχετων και περίεργων περαστικών. Η αλήθεια είναι οτι σε εκείνη την ερημική περιοχή, κοντά στις παλιές αποθήκες των docklands δεν διατρέχεις και μεγάλο τέτοιο κίνδυνο. Οι djs ήταν στο υπόγειο, έπρεπε να κατέβεις πρώτα δυο-τρεις μεγάλες σκάλες και να διασχίσεις τον σκοτεινό διάδρομο. Οι τοίχοι είχαν υγρασία και απο το υπερβολίκα χαμηλό ταβάνι κρεμόντουσαν δίχτυα παραλλαγής. Αν είχε και smoke machines θα ήταν ίδιο το παλιό υπόγειο του tresor. Ιδανικό σκηνικό για acid [πολύ acid όμως] και jacking chicago house, αυτά που παίζουν συνήθως στα bodyhammer. Κάποιος βάζει το no way back. Χορεύουν όλοι. Σχεδόν δηλαδή. Ένας καμμένος τύπος προσπαθεί μάταια να ανέβει πάνω στο ηχείο. Ένας άλλος στο πάτωμα έχει αποκοιμηθεί με το αυτό που κάποτε ήταν ενα γεμάτο κουτάκι μπύρας στο χέρι του. Μια παρέα ρουφάει laughing gas απο κάτι μπαλόνια. Παράνομο πάρτι χωρίς dodgy σκηνικά δεν γίνεται.

Λίγο πρίν το ξημέρωμα περνάω τον έρημο δρόμο και πηγαίνω στην στάση απέναντι. Ενα αυτοκίνητο σταματάει απότομα μπροστά απο την αποθήκη. Ο οδηγός ανοίγει την πόρτα, πετάει μια κούτα στο πεζοδρόμιο, πατάει γκάζι και φεύγει. Μια κοπέλα εμφανίζεται και την μαζεύει βιαστικά. Βάζω aphex στα ακουστικά, κάτι απο το SAW II. Θέλω κάτι ήρεμο, ποιός ξέρει πόση ώρα θα περιμένω εκεί. Οι ουρανοξύστες στο canary wharf στο βάθος μοιάζουν με υπερφυσικούς νεον γίγαντες μέσα στην ομίχλη.

Βλέπω το λεωφορείο να έρχεται απο μακριά πριν τελειώσει καν το πρώτο κομμάτι. Οι δρόμοι είναι άδειοι, οι επιβάτες ελάχιστοι. Ο οδηγός δεν σταματάει καν στις περισσότερες στάσεις. Θα βιάζεται να σχολάσει απο τη βάρδια του μάλλον. Ήμουν πίσω σε χρόνο ρεκόρ...

aphex twin - cliffs

together in electric dreams

2009-11-17T20:58:00.007Z

Πολύ καλό το synth britannia, το καινούριο ντοκιμαντερ του BBC για την εισβολή των συνθεσαϊζερ στην βρετανική μουσική πραγματικότητα στα τελη της δεκαετίας του '70 και το ξεκίνημα των -παρεξηγημένων- ΄80ς. Έκανα το λάθος να αρχίσω να το βλέπω προχθές αργά το βράδι και με πήρε το ξημέρωμα [οχι οτι είναι μεγάλο. Αλλά να, έβαζα και τα σχετικά βιντεο κλιπ στο youtube ενδιάμεσα.]

Απο το ανατριχιαστικό πρωτο-συνθ σαουντρακ του wendy carlos για το Κουρδιστό Πορτοκάλι και τις πρώτες εμφανίσεις των γερμανικών ανθρωποειδών kraftwerk επι αγγλικού εδάφους το 1975 [το live τους στο croydon εδώ] στο εμπνευσμένο απο την μαζοχιστική δυστοπία του ballard warm leatherette των the normal και τα πρώτα μαζικά hits των ultravox, των human league και ολων αυτών που έκαναν σπουδαία synth pop εκείνη την εποχή, τα ονόματα που περνάνε μπροστά απο την κάμερα αφηγούνται πώς άλλαξαν τον τρόπο με τον οποίον ακούμε σήμερα μουσική.

#1 λεπτομέρεις για το καινούριο album του monolake [silence]
#2 και autechre και salt-n-pepa στο επόμενο bloc weekend [push it!]
#3 σαν σήμερα, πριν 3 χρόνια ακριβώς. το πρώτο ποστ [convextion]

slowjam deeptechno

2009-11-03T19:34:00.007Z

Το corsica την παρασκευή ήταν γεμάτο σχεδόν ασφυκτικά, το λαϊβ των scion πραγματικά υπέροχο στην παράδοση του αξεπέραστου ήχου της basic channel, ο vainqueur πιο πριν έβαλε το vocal του new day - η πιο deep house στιγμή της BC - δεν νομίζω να το είχα ακούσει ποτέ άλλοτε σε κλαμπ, ο matt whitehead μάζεψε κι αυτός πολύ κόσμο και οχι άδικα, πολύ καλό ρετρο ελεκτρο, ο mick harris σε μια χαμηλή πλατφόρμα στη μέση του άλλου δωματίου σαν άλλος Εωσφόρος (πραγματικός, οχι σαν τον άλλο τον fake απο τη θεσσαλονίκη) δημιουργούσε το σαουντρακ της καθόδου στα Τάρταρα, γεμάτο αργά, υπόκοφα μπάσα. Φοβερό headbanging, για κορίτσια φυσικά ούτε λόγος, περίμεναν όλα εξω να τελειώσει ο θόρυβος. Το πάρτι θα έκλεινε ιδανικά με τους ancient methods, σίγουρα το πιο πολυσυζητημένο techno όνομα αυτόν τον καιρό μαζί με τη sandwell disctrict των function & regis, να αποτελειώνουν οτι είχε αφήσει όρθιο ο scorn. Αλλά η ώρα περνούσε, ο dj συνέχιζε να παίζει και οι ΑΜ δεν έβγαιναν να παίξουν. Και ούτε βγήκαν ποτέ. Ποιός και πότε τους βούτηξε και τα δυο laptop και έγινε καπνός κανείς δεν κατάλαβε...Ξαφνικά είχα χάσει κάθε όρεξη για χορό. Βγήκα έξω και πήρα το λεωφορείο. Είχα καιρό να φύγω έτσι, πριν σταματήσει η μουσική και ανάψουν τα φώτα. Πήγα σπίτι, έφτιαξα τσάι και έπεσα για ύπνο. Έξω είχε ξημερώσει για τα καλά...

Στον steve reich το σάββατο στο royal festival hall δεν θα πήγαινα, άργησα να πάρω εισητήριο και ήταν ήδη sold out. Αλλά βρήκα εισητήριο τελευταία στιγμή. Μαγεία. Ο reich στα 73 κρατιέται μια χαρά, έδωσε και ομιλία στο τέλος. Το music for 18 musicians ήταν όπως το περίμενα, υπέροχο. Καθόμουν στο αναπαυτικό κάθισμα, ακόμα ζαλισμένος απο την προηγούμενη νύχτα, κοιτάζοντας προσεκτικά τα μέλη της ορχήστρας να συνεργάζονται αρμονικά μεταξύ τους και σκεφτόμουν πόσο μπορεί να απέχει η 'υψηλή τέχνη' του έβλεπα μπροστά μου απο τα σκοτεινά κλάμπ που έχω συνηθήσει...Περισσότερες λεπτομέρεις για το κονσέρτο έγραψε ο φίλος μου ο Tristan.

Και ενα πολύ καλό μιξ για το τέλος, απο τον charlie to the bone. slowjam deep traxx. Ή απλά strong songs όπως λένε οι ίδιοι. Αξίζει και μόνο για την ευρηματική αλλάγη BoC se yoav b. Τρακλιστ εδώ.
the tawdry adventures of prince valium

pete & tony

2009-10-22T15:36:00.006+01:00

Εν αναμονή της εμφάνισης τους το προσεχές διάστημα στο λονδίνο - στο corsica studios φυσικά, ο pete μάλιστα εις διπλουν - δυο μιξ υπενθύμιση γιατί χαίρουν αμφότεροι εκτίμησης εντος και εκτος των techno κύκλων.
surgeon @ bunker podcast / dj pete @ plex april 2008

[η φωτογραφια του max duley απο το περσινο bleep.]

travelling without moving

2009-10-18T12:04:00.028+01:00

Η συναυλία του GAS στο Barbican αυτή την παρασκευή που πέρασε ήταν μια προσωπική αποκάλυψη. Όχι γιατί δεν ήμουν εξοικειωμένος με το υλικό που ο Wolfgang Voigt ηχογράφησε στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ΄90, κάθε άλλο. Περισσότερο επειδή ήταν, στα μάτια μου τουλάχιστον, μια σαφής, πραγματικά αποστομωτική διακύρηξη επιβεβαίωσης της υπεροχής του διαχρονικού έναντι της ματαιοδοξίας του εφήμερου: η μουσική του Voigt έχει κάτι το μεγαλειώδες και κλασικό που της προσδίδει μια κυριολεκτικά επική διάσταση. Tο ενημερωτικό φυλλάδιο που μοίραζαν στην είσοδο έγραφε άλλωστε οτι πρόκειται για μια προσπάθεια επαναπροσδιορισμού της γερμανικής μουσικής παράδοσης συνθετών όπως ο Wagner. Το κεντρικό θέμα του ίδιου του πρότζεκτ είναι η ιδέα του 'Δάσους'. Εκλαμβανόμενο κατά τον ίδιο τον Voigt ως το ιδανικό μέρος για απομόνωση και περισυλλογή, η σκέψη πίσω απο τη δημιουργία του GAS ήταν ακριβώς η ένωση της παραδοσιακής νατουραλιστικής γερμανικής κληρονομιάς με την techno κουλτούρα της Κολωνίας, έδρας όλων των πολυάριθμων προτζεκτ του συνιδρυτή της αυτοκρατορίας της Kompakt: "to bring the German forest into the disco".

Ο ίδιος ο Voigt καθόλη τη διάρκεια της παράστασης ήταν τυλίγμένος στο σκοτάδι λες και ήθελε σκόπιμα να αποφύγει τα βλέμματα του κοινού, αληθινός αντι-σταρ αποτραβηγμένος στη μια άκρη της σκηνής που είχε στηθεί στην κινηματογραφική αίθουσα, σαν υπογραφή σε ζωγραφικό πίνακα όπως πολύ εύστοχα αναφέρει ενα άρθρο των NY Times υπενθυμίζοντας έτσι διακριτικά τον ρόλο του ως εμπνευστή και δημιουργού. Η μουσική συνοδευόταν απο τα visuals της Petra Hollenbach που προβάλλονταν στην μεγάλη οθόνη, ειδικά επεξεργασμένα για τις ανάγκες της συγκεκριμένης παράστασης. Τα διαρκώς μεταβαλλόμενα τρισδιάστατα μοτίβα, τόσο ρευστά και απόλυτα εναρμονισμένα με τη μουσική που έβγαινε απο τα ηχεία και εναλάσσοταν μεταξύ ambient ηχοτοπίων και ενος οικείου 4/4 beat, δημιουργούσαν μια αίσθηση χειρουργικά μεθοδευμένης ψυχεδέλειας απόλυτα καθηλωτικής, σαν να βυθιζόσουν ανάμεσα σε στερεογράμματα με μονάδικό πλοηγό τον ψυχρό, σχεδόν ακίνητο Γερμανό. Και όταν πλησιάζοντας προς το τέλος τα beat άρχισαν να γίνονται πιο έντονα και απο το βάθος της οθόνης άρχισαν να ξεπροβάλλουν δραματικά τρία θολά γράμματα, ώσπου σιγά σιγά να μεγαλώσουν και να μείνουν μόνα τους, κόκκινα σε μαύρο φόντο, G A S, η ένταση ήταν τέτοια που δάγκωσα άθελα τα χείλη μου και παραλίγο να ματώσω.

Δεν μάτωσα τελικά. Αλλά βγαίνοντας απο την αίθουσα, ανήμπορος αρχικά για οποιαδήποτε κουβέντα, ήξερα κάτι το οποίο ήταν εμφανές και στα πρόσωπα των άλλων γύρω μου: είχαμε όλοι μας μόλις βιώσει μια συγκλονιστική εμπειρία χωρίς μάλιστα να το κουνήσουμε ρούπι απο τη θέση μας. Γνωρίζαμε πως την παρασκευή το βράδι στο Barbican ο Wolfgang Voigt είχε για 75 λεπτά αγγίξει την τελειότητα.

revolving eyes, minimal waves

2009-10-11T22:09:00.001+01:00

Πολλά αναλογικά συνθεσαϊζερ, κάποια νιχιλιστικά φωνητικά και μπόλικη 80ς νοσταλγία, αυτό το μιξ των βέλγων rob'n'zoopsie [ακα the revolving eyes] έχει μερικά καταπληκτικά minimal wave/ dark synth/ EBM κομμάτια που δεν έχω ιδέα τι μπορεί να είναι, τουλάχιστον ένα stereolab και μερικές καφρίλες προς το τέλος. Οτι πρέπει δηλαδή για προθέρμανση πριν την σαββατιάτικη έξοδο στο αγαπημένο σου γκοθάδικο.

rob 'n zoopsie transnumerique mix
Περισσότερα μιξ τους στο robotdj.net και στο myspace τους.

2009-10-06T23:04:00.006+01:00

I remember dance

2009-10-05T15:52:00.007+01:00

# συνέντευξη του juan atkins στους bleep43. Μιλάει για διάφορα, τις πρώτες ημέρες πριν γίνουν γνωστοί με τον rik davis ως cybotron, τον kevin saunderson που δούλευε ως πιτσαδόρος στη domino's και τον derrick may που άλλαζε κέρματα σε ενα video arcade, τη πρώτη φορά που βγήκε απο το detroit, την αναβίωση του διάσημου model 500 πρότζεκτ του με νέα πλέον σύνθεση και τις φήμες οτι συχνά δεν εμφανίζεται στα gigs του.

juan atkins interview @ bleep43 part 1 / part 2

## σάββατο βράδι, κοντά στο roundabout της old street. ο prosumer έπαιζε με την tama sumo, ομόσταυλη του απο το κλάμπ Panorama του βερολίνου. Το πάρτι ήταν σε ενα υπόγειο και η ουρά έφτανε μέχρι την γωνία του τετραγώνου. Είχα χρόνια να πάω σε süd πάρτι, απο τότε που ο alan portable ήταν ακόμα resident εκεί. Στο διάστημα που μεσολάβησε τα süd φάινεται πως απέκτησαν ενα μεγάλο και πιστό following, έχοντας πάντα τη βάση τους ανατολικά και διατηρώντας την ημι-νόμιμη underground DIY αισθητική τους και την house μουσική τους ταυτότητα. Έξτρα βαθμοί για τους djs που παίζουν ακόμα Prescription [τί καλύτερο απο το να ακούς εναν απο τους αγαπημένους σου δίκους ever - και προσωπικό secret weapon - με το που μπαίνεις στο club!]

### η warp ανακοίνωσε τις πρώτες λεπτομέρειες για το επετειακό warp20 πάρτι της στο λονδίνο. Βattles, broadcast και plaid τα πρώτα ονόματα. Απογοήτευση. Και για τα ονόματα και για την πορεία της warp γενικότερα. Σε μια πρόσφατη συνέντευξη στο περιδικό fact ο serge, ιδιοκτήτης του δισκάδικου clone έλεγε:

'For example, Warp Records made itself a company - it’s a different label to what it started out as, you know. These days they put out bands, and they promote the bands as goods, they hire marketing agencies, they hire a stylist and for the singer from the band they get the most fancy clothes. They style them, and they look like every other fool on the street, but they still have designer clothes and everything is thought of.'

Δύσκολο να διαφωνήσω μαζί του. 25 λίρες για battles και broadcast είναι πολλά. Ίσως πάλι αγοράσω εισητήριο με την ελπίδα μιας εμφάνισης των autechre, ποιός ξέρει... και αν κάτι τέτοιο δεν γίνει, ίσως να μπορώ να το μοσχοπουλήσω σε κανέναν cool blogger, φανατικό αναγνώστη του Vice που σίγουρα θα το εκτιμήσει περισσότερο...: )

warp20 london

#### το καινούριο mix του dj traxx για το fact δεν λέει να σταματήσει να παίζει στο itunes. Με νέο άλμπουμ στη δικιά του nation, ο traxx είναι απο τους σημαντικότερους εκπροσώπους του αξεπέραστου acid house ήχου του chicago, μαζί με τον jamal moss ο οποίος έρχεται στα τέλη του μήνα για μια εμφάνιση στη θεσσαλονίκη. Η αθήνα εξακολουθεί να κοιμάται τον ύπνο του [techno] δικαίου...

traxx fact mix

##### ανακοινώθηκαν και οι ημερομηνίες για το επόμενο bloc weekend, 12-14 μάρτιου. Κλείσαμε ήδη. Μερικά πράγματα δεν χρειάζεται να τα σκέφτεσαι πάρα πολύ.

bloc weekend 2010

my life on night buses

2009-09-28T21:31:00.008+01:00

Γυρνώντας απο γειτονιές που δεν γνωρίζεις, στο πάνω ντεκ με ακουστικά στα αυτιά. Πώς ήταν η ζωή χωρίς ipod; Έξω απο το παγωμένο παράθυρο τα νεον φώτα λάμπουν αλλήθωρα απο τη βροχή. Κάνεις μια κίνηση με την ανάποδη της παλάμης σου και καθαρίζεις ενα μικρό κομμάτι. Για λίγο θα φαίνονται πιο καθαρά τώρα...'Αστική μελαγχολία' σε τιμή ευκαιρίας. Μια φίλη μετακόμισε στην μεγάλη πόλη, μια άλλη μόλις έφυγε...Κοιτάω το παλιό της νούμερο. Το κρατάω, δεν θα το σβήσω. Τί θα απογίνει άραγε; Ζωές που διασταυρώνονται. Μια επίσκεψη αθήνα, πιο σύντομη απ'οσο αναμενόταν. Τα πρόσωπα μπερδεύονται μεταξύ τους. Ποιό λες σπίτι τώρα;

Αύριο είναι ενα νεο ξεκίνημα. Must get in sync..

company flow info kill II

plex

2009-09-10T15:20:00.006+01:00

Διπλή δόση από corsica studios την προηγούμενη εβδομάδα. Την τετάρτη είχε nadja, το πειραματικό προτζεκτ του aidan baker. Πολύ distortion, guitar drones που σταδικά εξελίχθηκαν σε ενα post-rock παραλήρημα με πραγματικά απίστευτη ένταση. Πολύ καλό και το shogazer σολο σετ του yellow6 που είχε προηγηθεί. Αντε με το καλό και οι seefeel που άρχισαν ξανά περιοδεία όπως μαθαίνω...

Δυο μερες αργότερα είχε plex, πράγμα που σημαίνει full on rave mode. Για το πόσο καλός είναι ο rob hall τα έχουμε πει πολλές φορές, και πώς να μην είναι οταν περνάει με τέτοια φοβερή άνεση απο τα πιο καινούρια mutant electro / techno / bass κομμάτια σε παλιά κλάσικ PCP [έβαλε το mover και έγινε χαμός] και joey beltram [το drone στη warp ακούγεται ακόμα τόσο τέλειο κι ας έχουν πέρασει πολλά χρόνια!..]. Ο dj rephlex records νωρίτερα [με μπλουζάκι UR] μάλλον δεν κατάφερε να κερδίσει τις εντυπώσεις με αυτό το πολύ περίεργο breakcore / drum n bass που παίζει. Ας είναι καλά τα δυο local ταλέντα που είχαν προηγηθεί, ο matt chester και ο max duley που ήταν και οι δυο την παρασκευή υπέροχοι.

Ραντεβού πια τον οκτώβρη για hardwax vs. combat
[για το dubstep κυρίως μενού του corsica εδώ και εκεί]

max duley plex cold up set

dub be good to me

2009-09-01T14:08:00.010+01:00

Χαμός χθες στο καρναβάλι του νοτινγκ χιλ, εκεί που κάποτε η julia roberts ερωτεύτηκε τον hugh grant. Απίστευτα πολύς κόσμος - βοήθησε και ο καιρός που ήταν για βουτιές στη παραλία - τσίκνα απο τζερκ τσικεν & σκανκ παντού, ακόμα και δίπλα στους μπόμπυς που δεν έδειχναν να νοιάζονται και πολύ, κονβοϋ απο φορτηγά φορτωμένα με τεράστια ηχεία και ημίγυμνες χορεύτριες, σαν να βγήκες απο το τιούμπ και να βρέθηκες ξαφνικά στο ριο ντε τζανεϊρο κάπως. Και πολύ σπρώξιμο. Πάρα πολύ σπρώξιμο. Ρεγκε, σοκα, ντανσχωλ και λοιπά μουσικά ιδιώματα της καραϊβικής είχαν την τιμιτική τους ολο το σαββατοκύριακο. Το βίντεο απο τη γωνία east & southern row όπου κάθε χρόνο στήνουν παραδοσιακά οι aba shanti, ενα απο τα καλύτερα dub σαουντσυστεμ της πόλης. Ρασταφαρ-αϊ και κούτακια στελλα απο πλαστικούς κάδους γεμάτους πάγο. Και πολύ μπάσο! Που το πας αυτό; Dub χωρίς μπάσο άλλωστε είναι σαν έμμενταλ χωρίς τρύπες, καϊπιρίνια χωρίς λαϊμ, παναθηναϊκο στο μπάσκετ χωρίς αλβέρτη....γίνεται; δεν γίνεται.

Αυτό το κομμάτι του juan atkins μου είχε ξεφύγει τόσο καιρό, υπάρχει μόνο σε ενα 12¨της network που για κάποιο λόγο πάντα προσπερνούσα και σε μια αναδρομική συλλογή της metroplex. Ακούγεται σαν new order εντελώς, λες και κάλεσε ο juan τον peter hook με το μπάσο του για να τζαμάρουν μαζί στο στούντιο του στο ντητροιτ. Αλλά μπορεί και έτσι να έγινε. Τέλειο, πολύ απλά.

model 500 vessels in distress

zhora's mashup

2009-08-27T23:09:00.006+01:00

Αυτό το youtube τελικά είναι σκέτος θησαυρός γνώσης, κάτι σαν χαι-τεκ φωτεινός παντογνώστης ας πούμε. Aρκεί να έχεις χρόνο και όρεξη για ψάξιμο. Kαι αυτόν το καιρό τυχαίνει να έχω και τα δυο. Χθες βράδι με μεγάλη έκπληξη μάθαινα λοιπόν οτι εκείνη η βερσιόν του at the heart of it all των coil με τα αγγλικά οξφόρδης στο τέλος που είναι διαφορετική απο την ορίτζιναλ που υπάρχει στο scatology δεν είναι παρά μέρος του σάουντρακ της ταινίας angelic conversation του derek jarman. Και επιπλέον οτι το απόσπασμα δεν είναι κάποιο τυχαίο, αλλά οτι πρόκειται για τη σονάτα 104 του Σαίξπηρ. Το youtube εκτός απο παντογνώστης όμως είναι και ένα πρώτης τάξης jukebox που εξάλλου δεν χρειάζεται να σηκώνεσαι για να βάζεις εικοσάρικο σε κάθε κομμάτι. Αλλά βάζοντας νωρίτερα να ακούσω peter gabriel, μου βγήκε blade runner...Χαλάλι του γιατί ο συνδυασμός είναι καταπληκτικός.

coil - at the heart of it all
peter gabriel vs. blade runner

chi-town blues

2009-08-20T01:41:00.014+01:00

Το μιξ του surgeon απο το fabric στο προηγούμενο ποστ [το οποίο παρεμπιπτόντως το λονδρέζικο κλαμπ απαίτησε να 'κατέβει' απο το σαϊτ του dj γιατί παραβιάζει λέει την πολιτική ηχογραφήσεων του - δεν είναι να απορεί κανείς γιατί είναι τόσο αντιπαθητικό για πολλούς] κλείνει με ενα κλασσικό house άνθεμ - το your love του frankie knuckles. Η αλήθεια είναι πως το κομμάτι, που είναι βασικό sample για το πρόσφατο χιτ 'my girls' των animal collective αλλά και μέρος του σετλιστ των friendly fires στα λαϊβ τους, μόνο εν μέρει ανήκει στον knuckles: στο πέρασμα του χρόνου ο jamie principle που το έγραψε δεν είδε ποτέ τα credits που του αναλογούσαν - όπως εξάλλου έγινε και στην περίπτωση του thomas barnett, στενού συνεργάτη του derrick may - με αποτέλεσμα το your love να κατοχυρωθεί στην κοινή συνείδηση ως τραγούδι του knuckles.

Ψάχνωντας περισσότερα για τον principle στο youtube, στο οποίο πλέον βρίσκεις σχεδόν τα πάντα - το streaming είναι το νεο downloading, θυμήθηκα ενα άλλο του υπερ-άσμα, το waiting on my angel. Και μετά τα κλίκ με οδήγησαν στη wikipedia για να μάθω γιατί το σικάγο το λένε και chi-town και windy city παρόλο που δεν φυσάει και τόσο πολύ όπως κάποτε είχε προσπαθήσει να μου εξηγήσει μια κοπέλα [η μόνη που έχω γνωρίσει ποτέ απο εκεί, μια φορά και εναν καιρό που τρέχαμε ενθουσιάσμένοι να δούμε τον jeff mills να παίζει σε κάτι λειβάδια στην τσεχία!]. Και σκέφτηκα πως μπορεί να έχουν ήδη περάσει 25 χρόνια απο τότε και εμείς να έχουμε μεγαλώσει λιγάκι, αλλά κάποια πράγματα είναι σαν το παλιό καλό κόκκινο κράσι και παραμένουν αναλλοίωτα στο πέρασμα του χρόνου. Πράγμα που είναι σχήμα οξύμωρο βέβαια γιατί το κρασί ωριμάζει με τον καιρό, αλλά η ουσία είναι πως το σικάγο, όπως και αν το αποκαλέσεις, είναι υπεύθυνο για πολλά, πάρα πολλά ανεκτίμητα house διαμάντια.

friendly fires - your love [live cover]
your love [wikipedia]
chicago - detroit in one click

looking forward

2009-08-18T18:53:00.013+01:00

Το καλοκαίρι φαίνεται πως ποτέ δεν ήρθε στο λονδίνο φέτος εκτός απο ελάχιστες εξαιρέσεις όπως για παράδειγμα την κυριακή που πέρασε που είχε ήλιο και έγινε πανζουρλισμός και βρήκαν ευκαιρία να βγούν σύσσωμοι όλοι έξω για να λιαστούν. Αφήνοντας τα μετεωρολογικά όμως και περνώντας σε πιο ενδιαφέροντα πράγματα, ακούω το σκοτεινό πρωτο-dubstep ριμίξ του aphex twin στους nine inch nails και με ολα τα πάρτι που έχουν ήδη ανακοινωθεί για το φθινόπωρο σκέφτομαι αμήν και πότε και άντε να έρθει μια ώρα νωρίτερα.

ο aphex twin έρχεται λοιπόν για κάτι που μάλλον μοιάζει με αρπαχτή στο μεγακλάμπ matter, αδερφάκι του fabric. μάλλον θα το παρακάμψω για τον ίδιο λόγο που θέλω να αποφύγω το τελευταίο και ας έχει κλείσει ονόματα όπως ο omar s [που παίζει αυτό το σάββατο], ο juan atkins και το τρίο του moritz von oswald. Ο πειρασμός είναι μεγάλος όμως, αν και σε μια πόλη όπως το λονδίνο πάντα υπάρχει η ευκαιρία να τους δεις κάποια άλλη φορά, κάπου αλλού.

Σε αντίθεση με το fabric, αν το corsica studios είχε κάρτα μέλους θα έτρεχα να πάρω μια τώρα αμέσως. ο mick harris πρόκειται να επιστρέψει τον οκτώβρη με το bass heavy industrial dub του στον τόπο του εγκλήματος όπου πέρυσι το δεκέμβρη κατέστρεψε εγκεφαλικά κύτταρα [ή "τα έσπασε/δεν υπήρχε/κατεδάφισε/άνοιξε καινούριες κωλοτρυπίδες" - διαλέγεις και παίρνεις όπως προτιμάς]. Η βραδιά εκείνη των φίλων plex θα είναι ειδική για τα 20ά γενέθλια του hardwax που σημαίνει πως η αφρόκρεμα του βερολινέζικου techno θα δώσει το παρόν. Νωρίτερα, στις αρχές σεπτέμβρη σε ενα άλλο πάρτι θα έχουν καλεσμένους τον rob hall και τον dj rephlex records με τον χαρακτηριστικό braindance ήχο και μαζί δυο άλλους καλούς φίλους, τον matt chester, ο οποίος πέρασε και αυτός πέρυσι απο την αθήνα και τον max duley με το ιδιοσυγκρασιακό techno του [μιξ υπάρχουν πολλά στη σελίδα του ARCart - συνιστώ μια επίσκεψη ανεπιφύλακτα]. Το ambient-drone-metal σχήμα του aidan baker nadja παίζει επίσης στο ίδιο μέρος μόλις δυο μέρες πριν το ερχόμενο plex, ενώ το bleep του δεκέμβρη θα είναι μάλλον όσο εντυπωσιακό όσο το περσινό με τον surgeon και τον dj pete.

ο συνιδρυτής της kompakt volfgang voigt θα κάνει και αυτός τέλος μια και μόνη εμφάνιση ως gas στο barbican [η οποία έγινε αμέσως sold out] ενώ ο steve reich στο southbank θα παρουσιάσει το μνημειώδες music for 18 musicians και το electric counterpoint μεταξύ των άλλων με τη συνοδεία της london sinfonietta(ς). Και έπεται συνέχεια...

scorn @ bleep43 5.12.08 / surgeon @ fabric 15.8.09

nine inch nails at the heart of it all [created by aphex twin]

august listening

2009-08-14T13:12:00.012+01:00

kirk degiorgio art 8 η επιστροφή ενος σπουδαίου label των 90s.
various artists elektronische unterhaltungsmusik 1 πήγαινε κατευθείαν στο spandex. Υβριδικό μεταμοντέρνο acid techno/electro απο τη σκανδιναβία με θερμή υποστήριξη απο τον surgeon και τον rob hall.
[τρίτο κομμάτι σε αυτό το πρόσφατο mix απο το berghain]
lory d plissken as above. italians do it better.
gesloten cirkel gesloten cirkel επανακυκλοφορία ενος ολντσκουλ acid electro δίσκου απο τη μεγάλη σχολή της Χάγης.
post human monsters and vortices E στην b12. όνομα-εγγύηση.
omar s still serious nic όνομα-εγγύηση είπαμε.
matt whitehead beat the heat το νέο label απο την λονδρέζικη ομάδα rebel intelligence. oldskool electro vibes.
shake lavitate venice καινούριος δίσκος απο εναν απο τους πλέον παραγνωρισμένους θρύλους του detroit.
tevo howard everyday house music για όσους haterz νομίζουν οτι η house πάει, πέθανε.
redshape the box για όσους haterz νομίζουν οτι η house πάει, πέθανε. [afro-tribal remix]

brainwashed

2009-08-12T23:49:00.015+01:00

Ακούγοντας το ape of naples, το κύκνειο δισκογραφικό άσμα των coil, για πρώτη φορά πριν λίγους μήνες ενα απόγευμα στη διαδρομή με το λεωφορείο που διαρκεί ακριβώς όσο χρειάζεται για να ακούσεις ενα ολόκληρο αλμπουμ, σκεφτόμουν πως επιτέλους βρήκα τον δίσκο τους που μου άρεσε περισσότερο. Εν μέρει ηχογραφημένος στο στούντιο του trent reznor στη νεα ορλεάνη πολλά χρόνια πριν ο τραγικός θάνατος του jhon balance το 2004 βάλει οριστικό και άδοξο τέλος στην πορεία ενός απο τα σημαντικότερα experimental γκρούπ έβερ, το ape of naples έχει κάτι πολύ ζεστό και ανθρώπινο, ίσως επειδή ο balance τραγουδά αντί να ουρλιάζει σαν να γνωρίζει οτι η ώρα του πλησιάζει ή γιατί το άλμπουμ έχει έναν τόνο μελαγχολικό που σε τυλίγει και δεν σε αφήνει, χώρια τη συμβολική σημασία του οτι περιέχει και το going up, το τελευταίο κομμάτι της τελευταίας συναυλίας που έδωσαν ποτέ [τον οκτώβρη του 2004 στο δουβλίνο].

Όλα αυτά μέχρι το σάββατο το βράδι. Τότε που γυρνώντας απο το κλαμπ [ο prosumer καλός, το μέρος θα μπορούσε να ήταν και στο Γκάζι] βρήκα στο κομοδίνο μιας φίλης το time machines. Στο πίσω μέρος του cd με τους ακαταλαβίστικους τίτλους που παραπέμπουν σε χημικές ονομασίες παραισθησιογόνων έγραφε "4 tones to facilitate travel through time". Τέσσερα κομμάτια, τέσσερις διαφορετικοί τόνοι. Ακούγοντας το ξαπλωμένος με κλειστά τα φώτα μου φάνηκε σαν να έβλεπα το μυαλό μου να βυθίζεται σε εναν απύθμενο ωκεανό απο drones τόσο καυτό που σχεδόν το ένοιωθα να λοιώνει και να εξαϋλώνεται. Τι και αν δεν κατάφερε να με κάνει τελικά να ταξιδέψω στον χρόνο έτσι όπως το είχε σκεφτεί ο jhon balance, τουλάχιστον ανακάλυψα ακόμα εναν σπουδαίο δίσκο. Τόσο καλό όσο και το SAW II και τα ambient 1-4 του eno.

[Για περισσότερη διαφορετική μεν, αλλά εξίσου ποιοτική αντικοινωνική μουσική, το gloomcast έχει μερικά κρυμμένα διαμάντια. Ειδικά το #6 και το #7. Αλήθεια.]

ooops!

2009-08-04T15:50:00.007+01:00

Στο post-dubstep avant-garde-not-wonky τοπίο που αν και ακόμα αρκετά θολό εξελίσσεται διαρκώς με ορμή ίδια με του επανεμφανιζόμενου στις πίστες Σουμάχερ ώστε να είναι μάλλον ήδη ο ήχος της χρονίας έχω την εντύπωση πως λίγοι μπορούν να μπερδέψουν τόσο καλά όλα αυτά διαφορετικά είδη χορευετικής μουσικής, παλιάς και καινούριας, όσο ο jackmaster απο τη γλασκώβη και η παρέα του οι numbers. Το wireblock μιξ που έκαναν πιάνει καλά τον νεο uk funky σφιγμό - ιδαίτερα το κομμάτι του dmalice γύρω στο 16' μου κάνει για μεγάλο χιτ - αλλά αποτιεί επίσης και φόρο τιμής στο κλασσικό booty chicago και detroit ήχο και έχει μέχρι και aphex. Το ερώτημα για μια ακόμα φορά είναι τι στο καλό πίνουν πια εκεί πάνω; Σκέτο IRN BRU δεν νομίζω να είναι ... Respect, don't hate innit ; )

RA wireblock mix
www.myspace.com/numbers12345678

ο μαυρος σκυλος

2009-08-03T16:03:00.010+01:00

...και άλλες κλασσικές ιστορίες για να πάρεις φέτος μαζί στην παραλία. Κριτική για το πώς έχει μεταμορφωθεί πλέον η κάποτε σπουδαία Warp σε κάποιο άλλο ποστ.

littlepixel cover versions

faceless techno bastards

2009-08-03T15:52:00.009+01:00

Ακόμα μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη έρχεται να προστεθεί στην μεγάλη αρθρογραφία που έχει κατά καιρούς εστιάσει στην αρχική σχέση μεταξύ techno ως 'anti-pop' μουσικής και ανωνυμίας των καλλιτεχνών ως μέσου προβολής του ήχου σε αντιδιαστολή με το ίματζ που είναι αντίθετα αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητας πολλών pop[ular] καλλιτεχνών. Στα χρόνια που έχουν μεσολαβήσει βέβαια η ανωνυμία έπαψε πλέον να είναι αποκλειστικό προνόμιο ενος συγκεκριμένου ήχου, ο richie hawtin και ο villalobos είναι πια σουπερ-σταρς, ο καλός dubstep ήρωας burial ήθελε να κρατήσει χαμηλό προφίλ αλλά η κακιά ταμπλοϊντ Sun δεν τον άφησε σε ησυχία καταφέρνοντας να ξεσκεπάσει τελικά την ταυτότητα του και τα εναλλακτικά μουσικά μίντια συγκεντρώνουν το ενδιαφέρον τους στη μονόφθαλμη μάσκα-πυραμίδα του μυστήριου zomby που εκτός του οτι δεν εμφανίζεται στα gigs του πρέπει να είναι και τρομέρο κωλόπαιδο. Το λινκ της συνέντευξης πιο κάτω μαζί με ενα πρόσφατο σετ απο τους sandwell district [aka function & regis] του γκρούπ που έχει ξαναφέρει την εν λόγω σχέση techno/ανωνυμίας αλλά και του σκληρού μίνιμαλ ήχου της downwards και του birmingham στο προσκήνιο.

the function of identity in techno
sandwell district planet rose nijmegen 14 feb 2009

outsider music

2009-08-03T11:40:00.004+01:00

Προσπαθώ να σκεφτώ πώς θα μπορούσα να περιγράψω το πρόσφατο oddcast που έκανε ο datasette για το spannered αλλά τα μόνα πράγματα που μου έρχονται στο μυαλό είναι το strawberry fields forever, ζαχαρωτά φρουτοκαλειδοσκόπια, σκονισμένες παρτιτούρες στοιβαγμένες σε μια γωνιά στη βιβλιοθήκη του Κέιμπριτζ, ρετροφουτουρισμός και ιπτάμενα αυτοκίνητα μπλέγμενα σε κίνηση στην άνοδο της Αλεξάνδρας. Θα μπορούσε απλά να είναι το ηχητικό αντίστοιχο ενος τριπ με LSD. Στο spannered υπάρχουν ακόμα περισσότερα περίεργα μιξ απο ανθρώπους με cosmic ονόματα όπως dj replacement bus service αλλά και 'κανονικά΄ σετ και διαφορα άλλα ενδιαφέροντα. Το τρέχουν και καλά παιδιά. Δεν αρκεί αυτό; : )

spannered oddcast #10
www.spannered.org

any RMX between 1 & 55

2009-07-23T13:50:00.006+01:00

Τα έψαχνα καιρό και τελικά τα βρήκα ξαφνικά μεζεμένα. 55 remix των autechre όλα [;] σε ενα torrent, τα περισσότερα απο αυτά δυσεύρετα σε οποιαδήποτε άλλη μορφή ή απλά πολύ ακριβά για audiophile τσέπες ειδικά σε καιρό κρίσης. Η χαρά του να ακούω πολλά απο αυτά για πρώτη φορά είναι ανείπωτη, κανονικό overdose αδρεναλίνης ή οτιδήποτε είναι αυτό τέλος πάντων που σου παίρνει το μυαλό και σε κάνει να δυναμώνεις το στερεοφωνικό όσο πάει και να θες να χορέψεις και να πείς στον πρώτο τυχαίο άνθρωπο που θα συναντήσεις πόσο χαρούμενος είσαι που κάποιοι τύποι έχουν γράψει τέτοια μουσική. Και αύριο που θα περιμένω τη σειρά μου στην ουρά του jobcenter στο peckham, το θλιβερό εκείνο προάστειο του νότιου λονδίνου, θα έχω στα ακουστικά αυτό και όλα θα είναι πάλι ΟΚ. Στο γυρισμό ίσως πάρω και μια τούρτα για τα γενέθλια.
laxir: autechre remixes 1994-2005

get another beer

2009-07-20T14:27:00.003+01:00

Ακόμα ενα ωραίο video του legowelt απο το πρόσφατο magic waves, οι πληροφορίες λένε οτι σύντομα έρχεται και η πρώτη κυκλοφορία του για την echovolt, ενα καινούριο ελληνικό label. Πλέον μένει μόνο να τον καλέσει κάποιος να κάνει και ντεμπούτο στην αθήνα [το λαύριο δεν πιάνεται].

tothebone radio

2009-07-14T16:07:00.004+01:00

The tothebone podcast is a monthly adventure in radio, employing the latest digital technology to record a shambolic two-hour radio show for all our lovely friends. Featuring strong songs, bad jokes and three increasingly incoherent 'presenters', it's a heady sonic cocktail comprising [roughly]:

4 parts house
3 parts disco
2 parts techno
1 Tony Allen record
1 Arthur Russell record
12 cans premium strength Polish lager
1/2 bottle of Jagermeister

TOTHEBONE

stone cold

2009-07-13T00:54:00.007+01:00

πολύ καλό το μιξ του the village orchestra που δίνει το mnml ssgs. αρκετά ετερόκλητα πράγματα μπλεγμένα σε μια μάλλον dub techno αισθητική. νομίζω οτι είναι ξεκάθαρο οτι το digital djing οχι μόνο δεν είναι πλέον κάτι το μεμπτό αλλά αντίθετα προσφέρεται ακριβώς για τέτοιου είδους πειραματισμούς. link + tracklist εδώ. ο TVO και διάφοροι άλλοι παίζουν στο southbank το σάββατο δωρεάν, το ίδιο βράδυ που στην πόλη θα βρίσκεται και ο theo parrish. Ποιός είπε οτι οι πολλές εναλλακτικές λύσεις είναι απαραίτητα κάτι καλό;

εξαιρετικός ο legowelt την παρασκευή. πραγματικό hardware live με καλώδια παντού και μικρόφωνο και απ'ολα. κορυφαία στιγμή του σετ [και της βραδιάς] όταν σάμπλαρε το africa των toto [ta ta ta ta TA!]. ελπίζω η ηχογράφηση να εμφανιστεί κάπου!

πρόσθεσα ενα twitter widget στο blog πάνω δεξιά. ακόμα βρίσκομαι σε φάση εξοικίωσης.

η φωτογραφία απο το hardwax του βερολίνου. μερικές ακόμα εδώ.

man machine

2009-07-07T15:27:00.002+01:00

techno nostalgia

2009-07-06T12:09:00.010+01:00

Όσες τοπ-οτιδήποτε λίστες και αν κάνει κάποιος, πάντα κάποια πράγματα θα μένουν απέξω και πάντα θα υπάρχουν εκείνοι που θα λένε γιατί έβαλες αυτό και όχι εκείνο - αν ο γράφων δεν είναι κάποιου είδους αναγνωρισμένη αυθεντία στο εν λόγω αντικείμενο, δεν μπορεί παρά να εκφράζει μονάχα μια υποκειμενική προσωπική εκτίμηση. Απο αυτήν την άποψη η λίστα του fact με τους 20 καλύτερους techno δίσκους που βγήκαν απο την αγγλία την δεκαετία του 90 είναι αιρετική - oνόματα όπως ο aphex twin, οι autechre και ο dave clarke ή ακόμα και η επιρροή της warp που τότε διήνυε την χρυσή της περίοδο απουσιάζουν προκλητικά - αλλά παράλληλα και καλά τεκμηριωμένη: στο κείμενο που συνοδεύει τη λίστα ο toby frith εστιάζει την προσοχή του μακριά απο τα ονόματα που μονοπωλούσαν τότε το ενδιαφέρον της techno και κατ'επέκταση ολόκληρης της χορευτικής μουσικής κοινότητας. Αντίθετα, αναφέρεται στην επιρροή του ήχου του ντητρόιτ σε άγνωστους τότε βρετανούς καλλιτέχνες όπως ο lee insync, ο kirk degiorgio, ο steve 'stasis' pickton και οι b12 που με τη σειρά τους βοήθησαν να γραφτεί ενα απο τα αδιαμφισβήτητα σημαντικότερα κεφάλαια στην μέχρι στιγμής ιστορία της ηλεκτρονικής μουσικής, στην ισοπεδοτική κυριαρχία στα τέλη των 90ς του μάγου των decks jeff mills που αναπόφευκτα οδήγησε σε πληθόρα dj κακέκτυπων του καθώς επίσης και στην ζωφερή εκδοχή του loopy techno σε 3 decks που ήταν τότε η κυρίαρχη τάση και που λίγο έλλειψε να αποδειχθεί και η ταφόπλακα του είδους. Το άρθρο συνοδεύεται και απο το αντίστοιχο [εμπλουτισμένο] top 20 mix. Στη φωτογραφία flyer για ένα απο τα θρυλικά Lost πάρτι του steve bicknell στο λονδίνο το 1996. Click to enlarge.

in-sync vs mysteron - next world / stasis - mnemic image / ian o'brien - mad mike disease / digital justice - can't u see / santos rodriguez - road to rio a1 / baby ford & eon - dead eye / holy ghost - mad monks on zinc / surgeon - remants of what once was / LA synthesis - agraphobia / b12 - telefone 521 / 7th plain - lost / the clan - mongol hordes / roupe - sula bassana / reload - peschi / clark - knowledge / as one - shambala / planetary assault systems - booster / dave angel - airborne [c2 drums suck remix] / g-man - quo vadis / andrew mclauchlan - love story / oliver ho - the gathering / steve bicknell - why? and for whom? / russ gabriel - tokyo sun / wild planet - electron [speedy j remix] / vogel - ninjah / neil landstrumm - home delivery / polygon window - quoth / bandulu - presence / regis - speak to me

20 best: UK techno [fact magazine] [bleep43 mix]

I'm only happy when it rains

2009-06-30T14:10:00.004+01:00

Μερικές ωραίες φωτογραφίες απο ενα φεστιβάλ που όταν βρέχει δεν ακυρώνονται οι συναυλίες.
glastonbury 2009

magic waves

2009-06-29T22:08:00.011+01:00

Το επόμενο σαββατοκύριακο έχει magic waves στο corsica studios που σημαίνει πως η παλιομοδίτικη ιταλο και τα παρακλάδια της θα έχουν την τιμητική τους εδώ στη μέκκα της χιπ φρέσκιας ηλεκτρονικής μουσικής που είναι το νότιο λονδίνο. Το εισητήριο για το ομολογουμένως φιλόδοξο αυτό διήμερο εγχείρημα είναι κάπως ακριβό για ενα είδος μουσικής που ακόμα και για τα εδώ δεδομένα είναι περιθωριακό αν και συγκριτικά φθηνότερο ίσως απο όσο θα κόστιζε η είσοδος για να δει κάποιος εναν (1) και μόνο σούπερ σταρ dj σε κάποιο κλάμπ της αθήνας. Ο συμπαθέστατος δυοπτροφόρος ολλανδός legowelt είναι προσθήκη της τελευταίας στιγμής στο ήδη τεράστιο lineup που δίνει νέο νόημα στην έκφραση 'τα σπέρνει'. Και επιπλέον παίζει και ο alden tyrell και οι oppenheimer analysis, η 80ς minimal wave μπάντα που είναι προσωπική μου αδυναμία αλλά και όπως διαβάζω και του fact.

www.myspace.com/magicwavesfestival

elegant manoeuvres in the dark

2009-06-15T19:52:00.010+01:00

Είναι περίεργο μερικές φορές πώς η διάθεση μπορεί να αλλάξει απο μέρα σε μέρα. Η μελαγχολία εκείνης της συννεφιασμένης κυριακής κράτησε λίγο, λιγότερο σίγουρα απο τη συννεφιά που ακόμα δεν λέει να φύγει. Την προηγούμενη Παρασκευή άλλωστε την περίμενα καιρό. Και δεν έπεσα έξω. Ήταν μια απο εκείνες τις λίγες, σπάνιες ίσως φορές που όλα, η μουσική, το μέρος, η παρέα μου και όλος ο κόσμος που ήταν εκεί, ακόμα και οι μικρές άσπρες-κόκκινες κάψουλες παρακεταμόλης που νωρίτερα είχα αγοράσει απο το off licence αδειάζοντας το περιεχόμενο τους, τα πάντα λειτούργησαν με ενα τρόπο μαγικό εκείνο το βράδι. Ο donato dozzy και ο omar s - οι δυο πολύ διαφορετικοί μεταξύ τους djs που ως καλέσμένοι των bleep43 μοιράστηκαν όλο το βράδι το μεγάλο δωμάτιο στο corsica studios, 4 ώρες ο καθένας - περισσότερο απο το να παίξουν απλά δίσκους, έκαναν κάτι πολύ καλύτερο κάτι που μόνο πραγματικά σπουδαίοι djs είναι ικανοί να κάνουν. Δημιούργησαν μια ατμόσφαιρα απο το μηδέν, κάθε δίσκος ενα μικρό βήμα προς την κατεύθυνση της ηδονιστικής ευφορίας εκείνης που σου κολλάει ενα απροσδιόριστα χαζοχαρούμενο χαμόγελο στο πρόσωπο και συνειδητοποιείς ξαφνικά οτι περνάς καλά dammit και απλά θες να χορέψεις, τίποτα άλλο. Και όλα αυτά χωρίς κανένας απο τους δυο να παίζει μουσική που "τα σπάει, μιλάμε!". Για την πρώτη μιάμιση περίπου ώρα ο donato έπαιξε μόνο ambient drones χωρίς ίχνος beat σταδιακά εισάγoντας το είδος εκείνο της εγκεφαλικής, μινιμαλιστικής techno που μέχρι το τέλος του σετ του είχε κάνει όλους όσοι βρίσκονταν εκεί να παραληρούν. Ο omar s που για ώρα περίμενε καρτερικά τη σειρά του να αναλάβει δείχνοντας όλη την ώρα υπερβολικά cool αμίλητος και αγέλαστος, άρχισε με το french kiss και έπαιξε house και techno και πολλά δικά του θυμίζοντας γιατί το detroit παραμένει τόσα χρόνια αξεπέραστο γιατί αυτός, ο 'εγγονός' του ήχου αυτού δίκαια μπορεί να θεωρείται το νεο του αστέρι. Χαϊλαϊτ της βραδιάς ο derrick may, που απο νωρίς ήταν εκεί πίνοντας αμέριμνα την μπύρα του μιλώντας σε φανμποϋς και θαυμάστριες του, σε κάποια ανύποπτη στιγμή ανέβηκε απρόσκλητος στα decks. Κάποιοι άνθρωποι το έχουν αυτό το χάρισμα, δυο τρια κολπάκια και το dancefloor πήρε φωτια!

Είχε ξημερώσει έξω όταν αφήσαμε το κλάμπ μετά την μαζική απαίτηση προς τον ομαρ για το "one more!" encore. Ένοιωθα αυτή τη γνώριμη γλυκόπικρη αίσθηση που πάντα με πιάνει όταν ακόμα μια υπέροχη βραδιά, μια φανταστική εμπειρία καλύτερα μόλις έχει τελειώσει. Ποιός ξέρει πάλι πότε θα είναι η επόμενη φορά...

Το σάββατο το βράδι μείναμε σπίτι, έξω έβρεχε, πήραμε πίτσες και μπύρες, ανήμποροι για οτιδήποτε άλλο. Ο donato, που πέρασε όλο το σαββατοκύριακο μαζί μας, έβαζε ακούραστος δίσκους στο πικάπ. Έβαλε και αυτό. Και για κάποιον περίεργο λόγο θα μου μείνει ως ανάμνηση ενός σαββατοκύριακου που θα κάνω καιρό να ξεχάσω.

shed - the lower upside down

[photo] περισσότερα για το πάρτι: [mnml ssgs] [cerpintor]